கழியும் ஆண்டிலிருந்து பெரிதுணரும் கால ஞானத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 193

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (193) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 193 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

காலம் பொருளையும் உடலையும் கருவிகளையும் மாற்றுகிறது; சாதகர் அதற்குள் மாறாத சார்பைத் தேட வேண்டும்

மாறு திருத்தி வரம்பிட்ட பட்டிகை
பீறு மதனைப் பெரிதுணர்ந் தாரில்லை
உறுங் கருமயிர் வெண்மயி ராவதும்
ஈறும் பிறப்புமொ ராண்டெனு நீரே. (193)

193-ஆம் பாடல் மிக எளிய மூன்று கண்கூடான மாற்றங்களை முன்வைக்கிறது:

பட்டாடை கிழிகிறது,
கருமயிர் வெண்மையாகிறது,
ஒரு ஆண்டு முடிந்து மற்றொன்று தொடங்குகிறது.

இந்த மூன்றும் வெவ்வேறு நிகழ்வுகள் போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் பின்னால் ஒரே நியதி உள்ளது:

காலம் சென்றுகொண்டிருக்கிறது; காலத்தோடு உருவங்களும் கருவிகளும் மாறுகின்றன.

இதுவே இப்பாடலின் ஆழமான ஆன்மிகப் பாடம்.

1. “பட்டிகை பீறும்” — செம்மை நிலையாமையை வெல்லாது

ஒரு பட்டாடை:

நன்றாக நெய்யப்பட்டது.

செப்பமாய் திருத்தப்பட்டது.

மதிப்பிடப்பட்டது.

ஆனால்:

அது கிழிகிறது.

இதன் மூலம் திருமூலர் ஒரு முக்கியமான மயக்கத்தை உடைக்கிறார்:

மதிப்புடையது என்பதால் அது நிலையானது ஆகிவிடாது.

செல்வம்,
அழகு,
கலைநயம்,
திறமை,
புகழ்

எதுவாயினும்:

காலத்தின் மாற்றத்திலிருந்து விடுபடாது.

2. நிலையாமை பொருளின் குறை அல்ல

பட்டாடை கிழிகிறது என்பதால்:

அது பயனற்றது

என்று சொல்ல முடியாது.

அது:

இருந்த காலத்தில் அழகும் பயனும் அளித்தது.

இதனால்:

நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.

இதுவே இப்பாடலை வெறும் அழிவு தத்துவமாகப் புரிந்துகொள்வதைத் தடுக்கிறது.

சரியான ஞானம்:

பொருளைப் பயன்படுத்து;
அதை நிரந்தர ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே.

3. “கருமயிர் வெண்மயிராகிறது” — காலம் உடலில் எழுதும் மொழி

இரண்டாவது சாட்சி:

உடல்.

இளமையில் கருமையாக இருக்கும் மயிர்:

வெண்மையாகிறது.

இது:

திடீர் நிகழ்வு அல்ல.

மெதுவான மாற்றம்.

இதனால்:

முதுமை என்பது ஒருநாள் திடீரென வரும் சம்பவம் அல்ல;

அது ஏற்கெனவே நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் காலத்தின் வெளிப்பாடு.

4. நரை பயமுறுத்த வேண்டியதல்ல

நரை:

மரணத் தண்டனைக்கான அடையாளம் அல்ல.

அது:

காலம் கடந்ததற்கான இயற்கைச் சாட்சி.

எனவே அதைப் பார்த்து:

தாழ்வு கொள்ள வேண்டாம்.

வயதை மறுக்க வேண்டாம்.

மாறாக:

“எனக்குக் கிடைத்த காலத்தை நான் எவ்வாறு பயன்படுத்தினேன்?”

என்று கேட்க வேண்டும்.

5. யோகப் பார்வை — கருவியின் மாற்றத்தை கவனிப்பது

192-ல்:

உயிரின் கருவிவழி உணர்வு மாறுகிறது

என்று கண்டோம்.

193 இப்போது:

அந்தக் கருவிகளின் ஆதாரமான உடலே வயதோடு மாறுகிறது

என்று காட்டுகிறது.

இதனால்:

கருவிகள் மாறுகின்றன
↓
அவற்றின் திறன்களும் மாறலாம்
↓
அவற்றின் வழியாக வெளிப்படும் அனுபவமும் மாறலாம்.

இதுவே 192 → 193 தத்துவத் தொடர்ச்சி.

6. “நான் நேற்று இருந்தபடியே இன்று இல்லை”

யோக சுயவிசாரணையில் இது முக்கியமான உண்மை.

உடல்:

நாள்தோறும் மாறுகிறது.

மனம்:

மாறுகிறது.

உணர்வுகள்:

மாறுகின்றன.

திறன்கள்:

மாறுகின்றன.

இதனால்:

மாறும் அனைத்தையும் முழுமையான “நான்” என்று பற்றிக்கொள்ள முடியாது.

193:

உடல் மாற்றத்தை கண்ணுக்குப் புலப்படும் சாட்சியாக்குகிறது.

7. ஆனால் மாற்றத்தைப் பார்த்து உலகைவிட்டு ஓட வேண்டுமா?

இல்லை.

ஒரு துணி கிழியும் என்பதால்:

அதை அணியாமல் இருப்பதில்லை.

உடல் முதிரும் என்பதால்:

அதை பேணாமல் இருப்பதில்லை.

ஒரு ஆண்டு முடியும் என்பதால்:

வாழ்க்கையை நிறுத்துவதில்லை.

எனவே திருமூலரின் நிலையாமை ஞானம்:

பயன்பாட்டை மறுப்பதல்ல; பற்றைத் திருத்துதல்.

8. “ஈறும் பிறப்பும்” — முடிவும் தொடக்கமும் ஒரே ஓட்டத்தில்

ஒரு ஆண்டு:

முடிகிறது.

அடுத்த ஆண்டு:

பிறக்கிறது.

முடிவுக்கும் தொடக்கத்திற்கும் இடையில் காலம் நிற்பதில்லை.

இதனால்:

காலம் இடைவிடாது நகர்கிறது.

மனிதன்:

“புதிய ஆண்டு பிறந்தது”

என்று பார்க்கிறான்.

ஆனால் அதே நிகழ்வின் மறுபக்கம்:

“என் வாழ்நாளிலிருந்து இன்னொரு ஆண்டு கடந்தது.”

இரண்டும் ஒரே உண்மை.

9. காலத்தின் இரு முகங்கள்

ஒவ்வொரு புதிய ஆண்டும்:

புதிய வாய்ப்பு.

அதே நேரத்தில்:

கடந்த வாழ்நாளின் நினைவூட்டல்.

இதனால்:

புதிய ஆண்டை கொண்டாடுவது தவறல்ல;

ஆனால்:

காலம் சென்றதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

ஆன்மிகமாக:

புதிய தொடக்கம் + நிலையாமை விழிப்பு

இரண்டும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

10. “ஆண்டு” என்பது வெறும் கணக்கா?

இல்லை.

மனிதன்:

பிறந்தநாள்,
ஆண்டு நிறைவு,
புத்தாண்டு

என்று காலத்தை எண்ணுகிறான்.

திருமூலர் கேட்பது:

அந்த எண்ணிக்கை உன்னுடைய வாழ்க்கைத் திசையை மாற்றுகிறதா?

வயது:

எண் மட்டும் அல்ல.

அது:

பயன்படுத்தப்பட்ட காலத்தின் அளவு.

11. “பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை” — பாடலின் மைய மனிதப் பிரச்சினை

மனிதன்:

துணி கிழிவதைப் பார்க்கிறான்.

நரை வருவதைப் பார்க்கிறான்.

ஆண்டுகள் மாறுவதைக் கணக்கிடுகிறான்.

ஆனால்:

இந்த மூன்றும் ஒரே உண்மையைச் சொல்கின்றன என்பதை ஆழமாக உணராமல் இருக்கலாம்.

இதுவே:

காணுதல் இருந்தும் ஞானம் இல்லாத நிலை.

12. 178 முதல் தொடரும் திருமூலரின் குற்றச்சாட்டு

முன்பு:

கண்டும் தேறார்.

பின்னர்:

அறிகிலர்.

நினைக்கிலர்.

நின்றுணரார்.

இங்கு:

பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை.

இதனால் நிலையாமை அதிகாரங்களின் மைய நோய்:

தகவல் பற்றாக்குறை அல்ல;

மனனத்தின் பற்றாக்குறை.

13. யோகத்தில் “நின்று பார்ப்பது”

193 சாதகருக்கு:

மாற்றத்தை மறைக்காமல் பார்க்க

கற்றுத் தருகிறது.

நரை வந்தால்:

மறைக்கலாம்.

உடல் மாறினால்:

அழகுபடுத்தலாம்.

ஆனால்:

மாற்றத்தின் உண்மையை மனத்திலிருந்து மறைக்கக்கூடாது.

யோக விவேகம்:

உண்மையை மாற்றாமல் காண்பது.

14. முதுமை = ஆன்மிகத் தோல்வி அல்ல

உடல் திறன் குறைதல்:

ஆன்மிகப் பெறுமதி குறைதல் அல்ல.

மயிர் வெண்மையாகலாம்.

ஆனால்:

விவேகம் ஆழமாகலாம்.

உடல் மந்தமாகலாம்.

ஆனால்:

இறைநினைவு நிலைபெறலாம்.

இதனால்:

உடல் முதுமை ≠ ஆன்மிக முதுமை.

15. இளமைச் சாதனையின் முக்கியத்துவம்

அதேவேளை 193:

கருவிகள் என்றும் ஒரே வலிமையில் இருக்காது

என்று நினைவூட்டுகிறது.

எனவே:

உடல் வலிமை,
கற்றல் திறன்,
நினைவாற்றல்,
செயலாற்றல்

நன்றாக இருக்கும் காலத்தில்:

சாதனையை வேரூன்றச் செய்ய வேண்டும்.

இது முதியவரைத் தாழ்த்துவதற்கல்ல;

வாய்ப்புள்ள காலத்தை வீணாக்காதிருக்க.

16. ஆகமப் பார்வை — காலத்தை நியமமாக்குதல்

ஆகம வழிபாட்டின் முக்கியமான பண்புகளில் ஒன்று:

கால ஒழுங்கு.

காலை வழிபாடு,
மாலை வழிபாடு,
நாள்,
திதி,
திருவிழா,
ஆண்டு

என்று காலமே புனிதப்படுத்தப்படுகிறது.

இதன் ஆழம்:

காலத்தை நிறுத்துவதல்ல;

காலம் கழிவதை இறைநினைவாக மாற்றுதல்.

193-ன் ஆண்டு உருவகம் இதனோடு நன்றாக ஒத்திசைகிறது.

17. ஒரு ஆண்டு முடிந்தால் சாதகரின் கேள்வி என்ன?

பொதுவாக:

நான் எவ்வளவு சம்பாதித்தேன்?

என்ன சாதித்தேன்?

என்று கேட்கலாம்.

ஆனால் சாதகர் மேலும் கேட்க வேண்டும்:

என் கோபம் குறைந்ததா?

என் அகந்தை குறைந்ததா?

என் கருணை அதிகரித்ததா?

என் சாதனை நிலைபெற்றதா?

சிவநினைவு ஆழமானதா?

இதுவே:

காலத்தை ஆன்மிக அளவுகோலாக மாற்றுதல்.

18. தந்திரப் பார்வை — உடல் சக்தி காலவரையுடையது

தந்திரம் உடலை:

சக்தி நிகழும் களமாக

மதிக்கிறது.

ஆனால் அந்த உடல்:

காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல.

எனவே:

உடல் சக்தி இருக்கும் போதே

மந்திரம்,
தியானம்,
ஒழுக்கம்,
சேவை

ஆகியவற்றை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

இதனை நாடி–சக்கரக் குறியீடுகளாக மாற்றத் தேவையில்லை; பாடலில் அதற்கான நேரடி ஆதாரம் இல்லை.

19. உடலைப் பேணுவது நிலையாமையை மறுப்பதா?

இல்லை.

நரை வந்தாலும்:

உடல்நலம் பேணலாம்.

வயது கூடினாலும்:

உடற்பயிற்சி செய்யலாம்.

உடல் மாறினாலும்:

மருத்துவ உதவி பெறலாம்.

நிலையாமை உணர்வு:

பராமரிப்பைத் தடுக்காது.

மாறாக:

கருவி இருக்கும் காலத்தில் அதைச் சிறப்பாகப் பேணச் செய்கிறது.

20. செல்வத்திற்கும் இதே நியதி

பட்டாடை:

மதிப்புடையதாக இருந்தாலும் கிழிகிறது.

இதுபோல:

வீடு,
வாகனம்,
பொருள்,
தொழில்நுட்பம்

எல்லாம் காலத்தோடு பழுதடைகின்றன.

எனவே:

சொத்தைச் சேமி.

பராமரி.

ஆனால்:

அதில் நிரந்தர பாதுகாப்பைக் காணாதே.

21. மனித உறவுகளுக்கும் காலவரம்பு உண்டு

ஆண்டுகள் நகர்கின்றன என்ற உண்மையை உணர்ந்தால்:

உறவுகளை ஒத்திவைக்கக்கூடாது.

பெற்றோருடன்:

பேசு.

குழந்தைகளுடன்:

இரு.

நன்றி சொல்ல வேண்டியவர்களுக்கு:

சொல்.

மன்னிக்க வேண்டிய இடத்தில்:

தாமதிக்காதே.

ஏனெனில்:

உறவுகளுக்கும் உடல்வாழ்வு காலவரம்பு உண்டு.

22. பிறந்தநாள் — கொண்டாட்டமா, மனனமா?

இரண்டும்.

பிறந்தநாள்:

வாழ்வின் பரிசை நன்றியுடன் கொண்டாடலாம்.

அதே நேரத்தில்:

இன்னொரு ஆண்டு கடந்தது என்ற விழிப்பும் இருக்க வேண்டும்.

சாதகரின் பிறந்தநாள் கேள்வி:

“கடந்த ஆண்டு என்னை எதில் மாற்றியது?”

23. புத்தாண்டு — புதிய திட்டம் மட்டும் அல்ல

புத்தாண்டில்:

இலக்குகள் அமைக்கிறோம்.

193 அதனுடன் இன்னொரு கேள்வியைச் சேர்க்கிறது:

கடந்த ஆண்டு என் வாழ்விலிருந்து போய்விட்டதே; நான் அதிலிருந்து என்ன கற்றேன்?

இதனால்:

திட்டமிடல்
+
நிலையாமை மனனம்

இரண்டும் சேர வேண்டும்.

24. காலத்தை வயதாக அல்ல, பக்குவமாக மாற்று

ஆண்டுகள் தாமாக:

பக்குவத்தை உருவாக்காது.

வயது:

கூடலாம்.

ஆனால்:

அறியாமையும் கூடலாம்.

எனவே:

வயது கூடுவது முக்கியமல்ல; பக்குவம் கூடுகிறதா என்பதே முக்கியம்.

இது முந்தைய இளமை நிலையாமை அதிகாரத்தோடும் நேரடியாக இணைகிறது.

25. கருவியின் தளர்ச்சியும் உயிரின் மதிப்பும் வேறு

உடல்:

தளரலாம்.

பொறிகள்:

குறையலாம்.

ஆனால் இதனால்:

உயிரின் மதிப்பு குறையாது.

இதுவே முதுமையை மரியாதையோடு அணுகுவதற்கான சைவ அடிப்படை.

26. உணர்வாற்றல் மாறும் போது சாதனை வடிவமும் மாறலாம்

இளமையில்:

நீண்ட நேரம் உடல் சாதனை செய்யலாம்.

முதுமையில்:

குறுகிய ஆனால் ஆழமான ஜபம் செய்யலாம்.

கண் குறைந்தால்:

கேட்டு கற்கலாம்.

செவி குறைந்தால்:

வாசித்து மனனம் செய்யலாம்.

உடல் இயலாமை வந்தால்:

உள்ளுறை சிவநினைவு ஆழப்படலாம்.

இதனால்:

சாதனை நிற்க வேண்டியதில்லை; அதன் வடிவம் மாறலாம்.

27. “பட்டாடை” நமக்குக் கற்றுத்தரும் பற்று நெறி

ஒரு அழகான பொருளை:

அனுபவிக்கலாம்.

ஆனால்:

“இது என்றும் என்னோடு இருக்க வேண்டும்”

என்ற மனநிலை துன்பத்தை உருவாக்கும்.

சரியான நிலை:

பேணு — பயன்படுத்து — மாறும் போது ஏற்று.

இதே நெறி:

உடல்,
பொருள்,
வாழ்க்கை நிலை

அனைத்திற்கும் பொருந்துகிறது.

28. காலத்தின் மீது நாம் கட்டுப்பாடு வைத்திருக்க முடியுமா?

நாம்:

காலத்தை நிறுத்த முடியாது.

ஆனால்:

காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

இதுவே 193-ன் செயல்பாட்டு ஞானம்.

29. 192 → 193 சாதனை வளர்ச்சி

192:

உன் உணர்வு மாறுகிறது; அதை முழு உண்மையாகக் கொள்ளாதே.

193:

அந்த உணர்வைத் தாங்கும் உடல்–கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன; எனவே கிடைத்த காலத்தை விழிப்புடன் பயன்படுத்து.

இதனால்:

அறிவின் வரம்பு
↓
உடல்–கருவி வரம்பு
↓
கால விழிப்பு
↓
சாதனை முன்னுரிமை.

30. தினசரி சிறு சாதனை

ஒவ்வொரு மாலையும் மூன்று கேள்விகள்:

இன்று என்ன மாறியது?

அந்த மாற்றம் என்னைக் கற்றுக்கொடுத்தது?

நாளை கிடைத்தால் என்னை உயர்த்தும் எந்தச் செயலைத் தொடர வேண்டும்?

இது:

நிலையாமையை அச்சமாக அல்ல,

விழிப்பாக மாற்றும் பயிற்சி.

31. மாதாந்திர அல்லது ஆண்டிறுதி ஆய்வு

ஒரு மாதம் அல்லது ஆண்டு முடியும் போது:

நான் என்ன பெற்றேன்?

என்று மட்டும் கேட்காதே.

மேலும்:

என்ன விட்டேன்?

என்ன கற்றேன்?

என்ன பழக்கம் மாற்றப்பட்டது?

எந்தப் பற்று குறைந்தது?

எந்தச் சாதனை வேரூன்றியது?

என்று கேள்.

இதுவே:

ஆண்டு கணக்கை ஆன்மிகப் பக்குவக் கணக்காக மாற்றுதல்.

32. 188–193 தொடரின் ஆன்மிக வளர்ச்சி

188 — விழிப்பு எழும் தருணத்தை ஒத்திவைக்காதே.

189 — பொறிகள் நிரந்தரமல்ல.

190 — உடல் உயிரல்ல; உடல் மண்ணாகும்.

191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது.

193 — அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு தளர்கின்றன; ஆண்டுகள் இடையறாது கடக்கின்றன.

இதனால் உயிர் நிலையாமை அதிகாரம்:

மரணத்தை மட்டும் அல்ல,

காலம், கருவி, அறிவு, உடல், உயிர், சிவசார்பு

அனைத்தையும் ஒரே ஞானத் தொடரில் இணைக்கிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

193-ஆம் பாடல்:

பெரிய தத்துவச் சொற்களைக் கொண்டு அல்ல,

மிகச் சாதாரணமான காட்சிகளால்:

பட்டாடை,
நரை,
ஆண்டு

நிலையாமையை உணர்த்துகிறது.

அழகாக உருவாக்கப்பட்ட பொருளும்:

கிழிகிறது.

வலிமையாகத் தோன்றும் உடலும்:

மாறுகிறது.

புதிய ஆண்டு பிறக்கும் போதும்:

பழைய ஆண்டு முடிந்துவிட்டது.

இவற்றை:

காண்பது மட்டும் போதாது.

பெரிதுணர வேண்டும்.

அந்த உணர்வு:

உலக வெறுப்பாக அல்ல;

கால விழிப்பாக,

பற்றின் அளவாக,

உடல் பொறுப்பாக,

சாதனை முன்னுரிமையாக

மாற வேண்டும்.

ஞானச் சூத்திரம்

பட்டாடை செம்மையாக உள்ளது
↓
ஆனால் கிழிகிறது
↓
கருமயிர் உள்ளது
↓
ஆனால் வெண்மையாகிறது
↓
ஒரு ஆண்டு பிறக்கிறது
↓
அதே நேரத்தில் முந்தைய ஆண்டு முடிகிறது
↓
காலம் நிற்பதில்லை
↓
உடல்–கருவிகளும் நிற்பதில்லை
↓
நிலையாமையை பெரிதுணர்
↓
காலத்தை சாதனையாக மாற்று

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

193-ல் திருமூலர் நிலையாமையை மூன்று கண்கூடான சாட்சிகளால் உணர்த்துகிறார்: செம்மையாக உருவாக்கப்பட்ட பட்டாடை நைந்து கிழிகிறது; கருமயிர் வெண்மயிராகிறது; ஒரு ஆண்டின் ஈறு அடுத்த ஆண்டின் பிறப்பாக இடையறாது தொடர்கிறது. இவை பொருள், உடல், காலம் என்ற மூன்று நிலைகளிலும் ஒரே உண்மையைச் சொல்கின்றன — இன்றுள்ள நிலை என்றும் நிலைக்காது. இதை உணர்வதன் நோக்கம் பொருளை வெறுப்பதோ, முதுமையை அஞ்சுவதோ அல்ல; கிடைத்த பொருளைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தி, உடலைச் சாதனக் கருவியாகப் பேணி, ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெறும் வயதாக அல்ல பக்குவமாக மாறுமாறு வாழ்வதே.

பாடல் 193 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பொருள் மாற்றத்திலிருந்து உடல் மாற்றத்திற்கும், அங்கிருந்து காலத்தின் இடையறாத ஓட்டத்திற்கும்

மாறு திருத்தி வரம்பிட்ட பட்டிகை
பீறு மதனைப் பெரிதுணர்ந் தாரில்லை
உறுங் கருமயிர் வெண்மயி ராவதும்
ஈறும் பிறப்புமொ ராண்டெனு நீரே. (193)

193-ஆம் பாடலின் தர்க்க அமைப்பு மிகச் செறிவானது. திருமூலர் ஒரே நிலையாமை நியதியை மூன்று வேறுபட்ட நிலைகளில் காட்டுகிறார்:

பொருள் மாறுகிறது
↓
உடல் மாறுகிறது
↓
அவற்றை மாற்றும் காலம் இடையறாது நகர்கிறது

இதனால் பாடலின் மையக் கேள்வி:

மாற்றத்தை மனிதன் தினமும் காண்கிறான்; ஆனால் அதன் பொருளை ஏன் பெரிதுணரவில்லை?

1. முதல் அடி — மிகச் செம்மையாக உருவாக்கப்பட்ட பொருள்

மாறு திருத்தி வரம்பிட்ட பட்டிகை

பாடல் முதலில் சாதாரண பொருளை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அது:

நன்றாக நெய்யப்பட்ட,
திருத்தப்பட்ட,
மதிப்பிடப்பட்ட

பட்டாடையை எடுத்துக்கொள்கிறது.

இதன் தர்க்கப் பணி:

மிகச் செம்மையாக உருவாக்கப்பட்டது என்பதே நிலைத்திருப்பதற்கான உத்தரவாதம் அல்ல

என்பதை நிறுவுவது.

2. இரண்டாம் அடி — செம்மைக்குப் பின்னும் அழிவு

பீறும் அதனைப் பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை

முதல் அடியில்:

உருவாக்கம்.

இரண்டாம் அடியில்:

கிழிதல்.

இதனால்:

உருவாக்கம் → பயன்பாடு → தேய்வு → கிழிதல்

என்ற இயற்கைச் சுற்று சுட்டப்படுகிறது.

பாடலின் முதல் தர்க்க முடிவு:

மதிப்புடையது ≠ நிலையானது.

3. “பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை” — பாடலின் மனித மையம்

பட்டாடை கிழிவது:

மறைந்த இரகசியமல்ல.

அனைவரும் காணக்கூடியது.

ஆனால் திருமூலரின் குற்றச்சாட்டு:

அதை யாரும் காணவில்லை

என்பதல்ல.

மாறாக:

அதன் பின்னுள்ள நிலையாமை நியதியை ஆழமாக எடுத்துணரவில்லை.

இதனால் மீண்டும்:

காட்சி
≠
ஞானம்

என்ற திருமந்திரத்தின் தொடர்ச்சியான மையம் வெளிப்படுகிறது.

4. மூன்றாம் அடி — வெளிப்பொருளிலிருந்து உடலுக்குள்

உறும் கருமயிர் வெண்மயிர் ஆவதும்

முதல் இரண்டு அடிகளில்:

வெளிப்புற பொருள்.

மூன்றாம் அடியில்:

மனித உடல்.

இதனால் தர்க்கம் வெளியில் இருந்து அகத்துக்கு நகர்கிறது:

பட்டாடை கிழிகிறது
↓
என் உடலும் மாறுகிறது.

இந்த மாற்றம் மிகவும் முக்கியம்.

மனிதன் பிற பொருட்களின் அழிவைப் பார்த்து விலகிக் கொள்ளலாம்; ஆனால்:

நரை அவனது சொந்த உடலிலேயே நிலையாமையை எழுதுகிறது.

5. “கருமயிர் → வெண்மயிர்” — தொடர்ச்சியான மாற்றம்

இங்கு:

திடீர் அழிவு

காட்டப்படவில்லை.

மாறாக:

மெதுவான உடல் மாற்றம்.

இதனால் பாடல்:

நிலையாமை என்பது மரணத்தில்தான் தெரியும்

என்ற எண்ணத்தை உடைக்கிறது.

முதுமை:

மரணத்திற்கு முன் வரும் தனி நிகழ்வு மட்டுமல்ல;

காலம் உடலில் தொடர்ந்து செயல்படுவதற்கான சாட்சி.

6. நான்காம் அடி — மாற்றத்தின் மூல அச்சு: காலம்

ஈறும் பிறப்பும் ஓராண்டெனும் நீரே

இப்போது பாடல்:

பொருளிலிருந்தும்
உடலிலிருந்தும்

அவற்றுக்கு அடிப்படையாக இருக்கும்:

காலத்துக்கு

செல்கிறது.

ஒரு ஆண்டு:

முடிகிறது.

அடுத்த ஆண்டு:

தொடங்குகிறது.

இதனால்:

மாற்றத்தின் பின்னால் இடையறாத கால ஓட்டம் உள்ளது

என்பது வெளிப்படுகிறது.

7. ஏன் “ஈறு” முதலில்?

பழைய உரைமரபின் படி:

ஒரு ஆண்டின் இறுதி உடனே அடுத்த ஆண்டின் தொடக்கமாகிறது.

எனவே:

ஈறு → பிறப்பு

என்ற வரிசை தற்செயலானது அல்ல.

அது:

காலத்தின் இடைவெளியற்ற ஓட்டத்தை காட்டுகிறது.

ஒரு முடிவு:

அடுத்த தொடக்கத்தின் வாசலாகிறது.

8. மனிதன் “புதிய ஆண்டு” என்று பார்க்கிறான்; திருமூலர் “கழிந்த ஆண்டு” என்றும் காட்டுகிறார்

மனிதனின் பொதுப் பார்வை:

இன்னொரு ஆண்டு பிறந்தது.

திருமூலரின் விழிப்பு:

ஆம்; அதே சமயம் இன்னொரு ஆண்டு முடிந்துவிட்டது.

இதனால்:

பிறப்பு மட்டுமே காணாதே; ஈற்றையும் காண்.

அதாவது:

தொடக்கத்தின் மகிழ்ச்சியோடு காலக்கழிவின் உண்மையையும் உணர்.

9. பாடலின் மூன்று சாட்சிகள் ஒரே தர்க்கத்தில்

பட்டிகை

செம்மையாக உருவாக்கப்பட்ட பொருளும் கிழிகிறது.

கருமயிர்

உடலும் மாறுகிறது.

ஆண்டு

காலம் நின்றுவிடவில்லை.

இதனால்:

பொருள் மாற்றம் + உடல் மாற்றம் = கால ஓட்டத்தின் காணக்கூடிய வெளிப்பாடு

என்ற மையத் தர்க்கம் உருவாகிறது.

10. 192 → 193 : அறிவின் நிலையாமையிலிருந்து கருவியின் நிலையாமைக்கு

192 கூறியது:

பந்தநிலையிலுள்ள உயிரின் அறிவு கருவிகளைச் சார்ந்து மாறுகிறது.

193:

அந்தக் கருவிகள் இயங்கும் உடலே காலத்தோடு மாறுகிறது.

இதனால்:

மாறும் உணர்வு
↓
மாறும் கருவி
↓
மாறும் உடல்
↓
நகரும் காலம்

என்ற காரணத் தொடர் தெளிவாகிறது.

11. 192-இன் “பொன்றுணர்வு” 193-ல் கண்கூடாகிறது

192-ல்:

உணர்வின் நிலையாமை

தத்துவ ரீதியாகக் கூறப்பட்டது.

193-ல்:

அது உடல் முதுமையின் வழியாக கண்ணுக்குப் புலப்படும் நிலைக்கு வருகிறது.

அதாவது:

கருவிகள் மாறுகின்றன.

அவற்றின் திறன்களும் மாறலாம்.

அதனால்:

அவற்றின் வழியாக வெளிப்படும் அறிவாற்றலும் ஒரேபடி நிலைத்திருக்காது.

12. “மூப்பு” இங்கு மதிப்பிழப்பு அல்ல

கருமயிர் வெண்மையாகிறது என்பதிலிருந்து:

முதியவர் குறைந்த மதிப்புடையவர்

என்ற முடிவு வராது.

பாடலின் நோக்கம்:

மனித மதிப்பை அளவிடுவது அல்ல;

உடல்–கருவியின் மாற்றத்தைக் காட்டுவது.

எனவே:

உடல் தளர்ச்சி
≠
உயிரின் ஆன்மிக மதிப்பு குறைதல்.

13. இளமை நிலையாமை அதிகாரத்துடன் மறுபிணைப்பு

முந்தைய அதிகாரம்:

இளமை திரும்ப வராது

என்று கூறியது.

193 இப்போது அதையே:

கருமயிர் → வெண்மயிர்
ஆண்டு → அடுத்த ஆண்டு

என்ற கணக்கிடக்கூடிய சாட்சிகளால் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இங்கு நோக்கம்:

இளமை பற்றியது மட்டும் அல்ல.

மாறாக:

உடல்–கருவிகளின் காலவரம்பு.

14. இந்தப் பாடல் கேட்கும் மறைமுகக் கேள்வி

ஒவ்வொரு ஆண்டும் என் வயது கூடுகிறது என்பதை நான் கணக்கிடுகிறேன்; ஆனால் என் பக்குவமும் கூடுகிறதா?

இதுவே பாடலின் தர்க்கத்திலிருந்து இயல்பாக எழும் வாழ்வியல் கேள்வி.

ஆண்டுகள்:

தாமாகச் செல்கின்றன.

ஆனால்:

ஞானம் தாமாக வராது.

இது 179-ஆம் பாடலில் முன்வைக்கப்பட்ட கருத்தையும் இங்கு மறுபடியும் ஆழப்படுத்துகிறது.

15. எதிர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

பொருள் கிழிவதை காண்கிறான்
↓
உடல் முதிர்வதை காண்கிறான்
↓
ஆண்டுகள் மாறுவதை எண்ணுகிறான்
↓
ஆனால் பெரிதுணரவில்லை
↓
காலம் இன்னும் இருக்கிறது என வாழ்கிறான்
↓
சாதனை ஒத்திவைக்கப்படுகிறது.

16. நேர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

பொருள் மாறுவதை காண்
↓
உடல் மாறுவதை உணர்
↓
ஆண்டுகள் நகர்வதை உணர்
↓
காலத்தின் வரம்பை ஏற்று
↓
முன்னுரிமைகளைத் திருத்து
↓
கிடைத்த கருவிகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்து
↓
காலத்தைப் பக்குவமாக மாற்று.

17. 188–193 வரை அதிகார வளர்ச்சி

188 — இயற்கை வடிவங்கள் மாறுகின்றன.
189 — பொறிகள் நிலைக்காது.
190 — உடல் உயிரல்ல.
191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.
192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு மாறுகிறது.
193 — கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன; ஆண்டுகள் இடையறாது நகர்கின்றன.

இதனால்:

நிலையாமை
→ பொறி
→ உடல்
→ உயிர்
→ சிவன்
→ அறிவு
→ காலம்

என்ற ஆழமான சுற்று உருவாகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

மாறு திருத்திய பட்டிகை
↓
மதிப்புள்ள பொருள்
↓
பீறும் — கிழிகிறது
↓
பொருள் நிலையற்றது
↓
கருமயிர்
↓
வெண்மயிர்
↓
உடல் மாறுகிறது
↓
ஓர் ஆண்டின் ஈறு
↓
அடுத்த ஆண்டின் பிறப்பு
↓
காலம் இடையறாது நகர்கிறது
↓
ஆனால் மனிதன் பெரிதுணரவில்லை
↓
நிலையாமையை ஞானமாக மாற்ற வேண்டியது அவசியம்

தர்க்க இடம்

193-ஆம் பாடல் 192-ல் கூறப்பட்ட கருவிவழி உணர்வின் நிலையாமையை உடல் மற்றும் காலத்தின் கண்கூடான மாற்றங்களால் உறுதிப்படுத்துகிறது. முதலில் செம்மையாக உருவாக்கப்பட்ட பட்டாடை கூட கிழிகிறது என்று பொருளின் நிலையாமையை காட்டுகிறது; பின்னர் கருமயிர் வெண்மயிராகும் மாற்றத்தின் மூலம் உடலின் நிலையாமையை காட்டுகிறது; இறுதியில் ஒரு ஆண்டின் ஈறு அடுத்த ஆண்டின் பிறப்பாகத் தொடர்வதை வைத்து காலத்தின் இடையறாத ஓட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் பாடலின் தர்க்கம் பொருள் → உடல் → காலம் என நகர்கிறது. பிரச்சினை இவை மாறுவதல்ல; மனிதன் அவற்றைக் கண்டும் பெரிதுணராதது தான். ஆகவே 193-ன் இடம் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிகத் தெளிவு: உயிரின் அறிவு ஏன் மாறுகிறது என்று 192 கேட்டபின், அந்த அறிவை வெளிப்படுத்தும் உடல்–கருவிகளே காலத்திற்குள் மாறுபவை என்று 193 கண்கூடாகக் காட்டுகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

192 “உயிரின் கருவிவழி உணர்வு மாறுகிறது” என்று கூறியது; 193 “அந்தக் கருவிகளும் அவற்றைத் தாங்கும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன” என்று அதன் காரணத் தளத்தை கண்கூடாக காட்டுகிறது. பட்டாடை கிழிதல், கருமயிர் வெண்மையாதல், ஆண்டு முடிந்து ஆண்டு பிறத்தல் — மூன்றும் ஒரே உண்மையைச் சொல்கின்றன: காலம் நின்றுவிடவில்லை. ஆகவே ஆண்டுகள் கூடுவதை மட்டும் எண்ணாதே; பக்குவமும் கூடுகிறதா என்று பெரிதுணர்.

பாடல் 193 — சாதனை வாழ்வியல்

காலம் பொருளையும் உடலையும் மாற்றுகிறது; சாதகர் காலத்தைப் பக்குவமாக மாற்ற வேண்டும்

மாறு திருத்தி வரம்பிட்ட பட்டிகை
பீறு மதனைப் பெரிதுணர்ந் தாரில்லை
உறுங் கருமயிர் வெண்மயி ராவதும்
ஈறும் பிறப்புமொ ராண்டெனு நீரே. (193)

193-ஆம் பாடல் சாதகருக்கு மிக நேரடியான ஒரு வாழ்வியல் கேள்வியை முன்வைக்கிறது:

ஆண்டுகள் மட்டும் கூடுகின்றனவா, அல்லது ஞானப் பக்குவமும் கூடுகிறதா?

ஒரு பட்டாடை கிழிகிறது.
கருமயிர் வெண்மையாகிறது.
ஒரு ஆண்டு முடிந்து மற்றொன்று தொடங்குகிறது.

இவை மூன்றும் ஒன்றையே சொல்கின்றன:

காலம் நிற்பதில்லை.

அதனால் சாதகரின் பணி காலத்தை நிறுத்துவது அல்ல;

காலம் செல்லும் போதே தன்னைச் செம்மைப்படுத்துவது.

1. பொருள் பழுதடைவதைப் பார்த்து பற்றின் அளவை அறி

பாடல் முதலில் ஒரு மதிப்புள்ள பட்டாடையை எடுத்துக்கொள்கிறது.

அது:

கவனமாக நெய்யப்பட்டது,
செம்மைப்படுத்தப்பட்டது,
மதிப்புடையதாக அமைந்தது.

ஆனால்:

ஒருநாள் கிழிகிறது.

இதன் வாழ்வியல் பாடம்:

மதிப்புள்ளது என்பதால் நிரந்தரமாகாது.

வீடு,
வாகனம்,
ஆடை,
தொழில்நுட்பம்,
செல்வம்

எதுவாயினும்:

பயன்பாட்டுக்குரியது;
நிரந்தர சார்புக்குரியது அல்ல.

2. பொருளைப் பயன்படுத்துவது தவறு அல்ல

நிலையாமையை உணர்ந்ததால்:

நல்ல ஆடை அணியக்கூடாது,
வீடு கட்டக்கூடாது,
பொருள் சேர்க்கக்கூடாது

என்று திருமூலரின் கருத்தை மாற்றிவிடக்கூடாது.

சரியான நிலை:

பயன்படுத்து — பேணு — பற்றாதே.

ஒரு பொருள் சேதமடைந்தால்:

வாழ்க்கையே சிதைந்துவிட்டது

என்று உணராத அளவு மனத்துக்கு சுதந்திரம் வேண்டும்.

3. “என்” என்ற பற்றைச் சோதிக்க பொருள்கள் நல்ல ஆசிரியர்கள்

நாம் பெருமையாக வைத்திருந்த ஒரு பொருள்:

பழையதாகிறது.

கிழிகிறது.

உடைகிறது.

அப்போது நமக்குள் எழும் மனநிலையைப் பாருங்கள்.

ஏமாற்றமா?
கோபமா?
பெரும் இழப்புணர்ச்சியா?

இதன் மூலம்:

பொருளோடு நமது பற்று எவ்வளவு ஆழமாக இருக்கிறது

என்பதை அறியலாம்.

4. கருமயிர் வெண்மையாகிறது — உடலை எதிரியாகப் பார்க்காதே

நரை:

காலத்தின் இயற்கைச் சாட்சி.

அதை:

அவமானம்,
தோல்வி,
மதிப்பிழப்பு

என்று கொள்ள வேண்டாம்.

உடல் மாற்றம்:

இயற்கை.

ஆனால்:

அந்த மாற்றத்தை ஏற்க முடியாமல் மனம் துன்பப்படுவது

பற்றின் விளைவு.

5. உடலைப் பேணு; வயதை மறுக்காதே

உடல்நலம்:

பேணப்பட வேண்டும்.

அழகு:

பராமரிக்கலாம்.

நரை:

மறைக்கலாம்.

ஆனால்:

முதுமை வருகிறது என்ற உண்மையை மனத்திலிருந்து மறைக்க வேண்டாம்.

வெளிப்புற பராமரிப்பு ஒன்று;

உள்ளார்ந்த மறுப்பு வேறு.

சாதகருக்கு தேவையானது:

உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனவலிமை.

6. “நான் இளமையாகவே இருக்க வேண்டும்” என்ற பற்றைக் கவனி

உடல் இளமையில் இருந்த நிலையே:

என்றும் இருக்க வேண்டும்

என்ற எதிர்பார்ப்பு இயற்கைக்கு முரணானது.

அதனால்:

இளமையை ரசிக்கலாம்;

ஆனால்:

இளமையை அடையாளமாகப் பற்றிக்கொள்ளாதே.

முதுமையையும்:

இயற்கையின் அடுத்த கட்டமாக ஏற்று.

7. முதுமை என்பது ஞானத்தின் உத்தரவாதமல்ல

வயது கூடுவது:

அனுபவத்தை அதிகரிக்கலாம்.

ஆனால்:

அவசியமாக ஞானத்தை அதிகரிக்காது.

இதனால் சாதகர் கேட்க வேண்டியது:

என் வயது கூடுகிறதா,
என் விவேகமும் கூடுகிறதா?

இதுவே 193-ன் வாழ்வியல் இதயம்.

8. பிறந்தநாளை ஒரு ஆன்மிகக் கணக்கெடுப்பாக மாற்று

ஒவ்வொரு பிறந்தநாளும்:

இன்னொரு ஆண்டு கிடைத்ததற்கான நன்றி.

அதே நேரத்தில்:

இன்னொரு ஆண்டு கடந்ததற்கான நினைவூட்டல்.

அன்று கேளுங்கள்:

கடந்த ஆண்டு என்ன கற்றேன்?

எந்தப் பழக்கம் குறைந்தது?

எந்த நல்ல குணம் வளர்ந்தது?

சாதனை எவ்வளவு நிலைபெற்றது?

சிவநினைவு ஆழமானதா?

இதனால்:

பிறந்தநாள் வெறும் வயது எண்ணிக்கையாக இருக்காது.

9. புத்தாண்டு — தொடக்கம் மட்டுமல்ல; ஒரு முடிவும்

ஒரு புதிய ஆண்டு:

பிறக்கிறது.

ஆனால்:

பழைய ஆண்டு முடிந்ததால்தான் அது பிறக்கிறது.

அதனால்:

புதிய திட்டங்களை அமைத்தால் மட்டும் போதாது.

கடந்த காலத்தையும் ஆராய வேண்டும்:

எதை முடிக்காமல் விட்டேன்?

எதை திருத்த வேண்டும்?

எதை இனி தொடரக்கூடாது?

10. காலம் திரும்ப வராது; அதனால் முன்னுரிமைகள் தெளிவாக வேண்டும்

பணம்:

மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம்.

ஒரு பொருள்:

மீண்டும் வாங்கலாம்.

ஆனால்:

கடந்த ஒரு ஆண்டு மீண்டும் கிடைக்காது.

எனவே:

காலத்தை எதற்காக மாற்றுகிறேன்?

என்பது மிகப் பெரிய வாழ்வியல் கேள்வி.

11. வேலை வாழ்க்கையில் கால விழிப்பு

தொழில்:

அவசியமானது.

ஆனால் முழு வாழ்நாளையும்:

வேலைக்காக மட்டும் கொடுத்துவிட்டால்,

பின்னர்:

குடும்பம்,
உடல்நலம்,
உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி,
ஆன்மிக சாதனை

இழக்கப்படலாம்.

சரியான சமநிலை:

வேலை செய்; ஆனால் வாழ்நாளையே வேலைக்கு விற்காதே.

12. செல்வம் சேர்க்கும்போது காலச் செலவை கணக்கிடு

ஒரு பொருளின் விலை:

பணத்தில் மட்டும் இல்லை.

அதைப் பெற:

எத்தனை மணி நேரம்,
எத்தனை வருடம்,
எத்தனை மனஅழுத்தம்

செலவிடப்பட்டது?

என்று பார்க்க வேண்டும்.

அப்போது:

“இது இந்த அளவு வாழ்நாளுக்குத் தகுதியானதா?”

என்ற புதிய கேள்வி எழும்.

13. குடும்பத்திற்கு “மீதமுள்ள நேரம்” கொடுக்காதே

பலர்:

வேலையிலிருந்து மீதமுள்ள நேரத்தை குடும்பத்துக்கு தருகிறார்கள்.

193 நினைவூட்டுவது:

ஆண்டுகள் இடையறாது நகர்கின்றன.

குழந்தைகள்:

அதே வயதில் இருக்கமாட்டார்கள்.

பெற்றோர்:

என்றும் இருப்பதில்லை.

எனவே:

முக்கியமான உறவுகளுக்கு நேரத்தைத் திட்டமிட்டு கொடு.

14. நன்றியைத் தாமதிக்காதே

சொல்ல வேண்டிய நன்றி:

இன்றே சொல்.

கேட்க வேண்டிய மன்னிப்பு:

தாமதிக்காதே.

செய்ய வேண்டிய உதவி:

முடிந்தால் இப்போதே செய்.

ஏனெனில்:

நாளை வரலாம்;

ஆனால் அதே மனிதரும் அதே சூழலும் இருக்குமா என்பது உறுதியில்லை.

15. உடல்நலத்தில் “பிறகு” என்ற சொல்லை குறை

உடல்:

மெதுவாக மாறுகிறது.

அதனால்:

ஆரோக்கியம் குன்றியபின் மட்டுமே கவனிக்க வேண்டாம்.

உணவு,
உறக்கம்,
இயக்கம்,
மருத்துவ பரிசோதனை

இவற்றை:

காலத்தில் செய்ய வேண்டும்.

இதுவே உடலைப் பற்றுவது அல்ல;

உடலைச் சாதனக் கருவியாக மதிப்பது.

16. முதுமைக்கு முன் சாதனையை வேரூன்றச் செய்

உடல் வலிமை இருக்கும் போது:

ஆசனம்,
ஒழுக்கம்,
ஜபம்,
வாசிப்பு,
குரு உபதேசம்

இவற்றைத் தொடர்ந்து பழக்கமாக்குவது எளிது.

முதுமையில்:

புதிய பழக்கம் தொடங்க முடியாது

என்று சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

நல்ல காலத்தில் வேரூன்றிய சாதனை பின்னர் ஆதரவாக இருக்கும்.

17. முதுமையில் சாதனை வடிவம் மாறலாம்

கண் குறைந்தால்:

கேட்டு கற்கலாம்.

செவி குறைந்தால்:

வாசிக்கலாம்.

உடல் இயக்கம் குறைந்தால்:

மனஜபம் செய்யலாம்.

வெளிப்பணி குறைந்தால்:

மனனம் ஆழப்படலாம்.

இதனால்:

சாதனை முடிவதில்லை; வடிவம் மாறுகிறது.

18. நரை வந்தால் “என்ன இழந்தேன்?” என்று மட்டும் கேட்காதே

மேலும்:

“என்ன பெற்றேன்?”

என்று கேள்.

காலம் எனக்கு:

பொறுமையைக் கொடுத்ததா?

கருணையை வளர்த்ததா?

அகந்தையை குறைத்ததா?

மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்ததா?

இவை இல்லையெனில்:

வயது மட்டும் கூடிவிட்டது.

19. பொருள் பழையதாகிறது — உறவுகளும் மாறுகின்றன

மாற்றம்:

பொருளுக்கு மட்டுமல்ல.

மனிதர்களும்:

எண்ணம்,
விருப்பம்,
உடல்,
வாழ்க்கைப் பாதை

ஆகியவற்றில் மாறுகிறார்கள்.

எனவே:

“அவர் முன்பு இப்படித்தான் இருந்தார்”

என்று கடந்த உருவத்தில் ஒருவரைப் பூட்டி வைக்காதே.

மாற்றத்திற்கான இடம் கொடு.

20. உன்னுடைய பழைய அடையாளத்தையும் விட கற்றுக்கொள்

“நான் எப்போதும் இப்படித்தான்.”

“என்னால் மாற முடியாது.”

என்பது:

நிலையாமையின் உண்மைக்கே எதிரானது.

உடல் மாறுகிறது.

காலம் மாறுகிறது.

அப்படியானால்:

பழக்கமும் மாறலாம்.

சிந்தனையும் மாறலாம்.

வாழ்க்கையின் திசையும் மாறலாம்.

இதுவே நிலையாமையின் நேர்மறையான பக்கம்.

21. நிலையாமை என்பது நம்பிக்கைக்கும் அடிப்படை

நிலையாமை பற்றி நாம் பெரும்பாலும்:

இழப்பின் கோணத்தில்

நினைக்கிறோம்.

ஆனால்:

துன்பமும் நிலைக்காது.

தவறான பழக்கமும் மாற்றக்கூடியது.

தற்போதைய சிக்கலும் நிரந்தரமல்ல.

இதனால்:

நிலையாமை பயமல்ல;

மாற்றத்திற்கான வாய்ப்பும் ஆகும்.

22. ஆன்மிக அனுபவத்தையும் பற்றாதே

ஒரு காலத்தில்:

அதிக பக்தி இருக்கலாம்.

மற்றொரு காலத்தில்:

உலர்ச்சி வரலாம்.

193:

மாறாத நிலை எதிலும் இல்லை

என்று நினைவூட்டுகிறது.

எனவே:

ஒரு நல்ல அனுபவத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு வாழாதே.

அதை:

ஒழுக்கமாக மாற்று.

23. ஒரு ஆண்டு = ஒரு சாதனை அலகு

ஒரு ஆண்டு முடியும் போது:

“எத்தனை மந்திரம் செய்தேன்?”

என்ற எண்ணிக்கை மட்டும் அல்ல.

மேலும்:

என் குணம் மாறியதா?

சுயநலம் குறைந்ததா?

நன்றி அதிகரித்ததா?

உறவுகள் செம்மையானதா?

இறைநினைவு இயல்பானதா?

என்று பார்க்க வேண்டும்.

24. ஆன்மிக முன்னேற்றம் = காலத்தோடு ஆழம் கூடுதல்

சாதகர்:

ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல

அதிகமாக:

அமைதி,
தெளிவு,
கருணை,
தாழ்மை,
ஒழுக்கம்

பெற வேண்டும்.

இவை குறைந்து:

அகந்தை,
கோபம்,
பிரிவுணர்வு

அதிகரித்தால்,

வயது ஆன்மிகப் பக்குவமாக மாறவில்லை.

25. “காலத்தைப் பயன்படுத்துதல்” = தொடர்ந்து வேலை செய்தல் அல்ல

இது முக்கியம்.

காலத்தை வீணாக்காதே என்பதன் பொருள்:

எப்போதும் வேலை செய்

என்பதல்ல.

ஓய்வு:

தேவையானது.

அமைதி:

தேவையானது.

குடும்ப நேரம்:

தேவையானது.

தியானம்:

தேவையானது.

சரியான கேள்வி:

இந்த நேரம் என் வாழ்வின் திசைக்கு ஏற்றவாறு பயன்படுத்தப்படுகிறதா?

26. ஒப்பீட்டில் வாழும் நேரத்தை குறை

ஒருவர்:

இளமையாக இருக்கிறார்.

மற்றொருவர்:

அதிகம் சம்பாதிக்கிறார்.

இன்னொருவர்:

வெற்றி பெற்றார்.

இதைப் பார்த்து வாழ்க்கையை ஒப்பீட்டில் செலவிடும்போது:

நமக்குரிய ஆண்டுகள் போய்க்கொண்டிருக்கும்.

193 நினைவூட்டுவது:

பிறரின் காலத்தை எண்ணாதே;

உனக்குக் கிடைத்த காலத்தை வாழு.

27. சமூக ஊடகத்தில் காலத்தைப் பாதுகாப்பது ஒரு சாதனை

சிறு சிறு நேரங்களாக:

திரை பயன்பாட்டில்

ஒரு நாள் செல்கிறது.

அதுவே:

மாதம்,
ஆண்டு

ஆகிறது.

எனவே:

“இது ஐந்து நிமிடம் தான்”

என்பதற்கு முன்,

அது:

தினமும் எத்தனை முறை?

என்று பாருங்கள்.

கால ஒழுக்கம்:

ஆன்மிக ஒழுக்கத்தின் ஒரு பகுதி.

28. ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் ஒரு கேள்வி

“இந்த மாதம் என் வாழ்க்கையில் என்ன முதிர்ந்தது?”

வயது மட்டும் அல்ல.

ஞானமா?
பழக்கமா?
கோபமா?
கருணையா?
சாதனையா?

இந்தக் கேள்வி:

காலத்தைப் பக்குவமாக மாற்ற உதவும்.

29. ஆண்டிறுதி மூன்று கணக்குகள்

உடல் கணக்கு

நான் உடலை எவ்வாறு பேணினேன்?

வாழ்க்கைக் கணக்கு

என் காலத்தை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?

ஆன்மிகக் கணக்கு

சிவனை நோக்கிய என் திசை ஆழமானதா?

இந்த மூன்றும் சேர்ந்தால்:

ஆண்டு உண்மையில் அர்த்தமடைகிறது.

30. 193-ன் வாழ்வியல் மையக் கேள்வி

என் உடலில் காலத்தின் அடையாளங்களைப் பார்க்கிறேன்; என் வாழ்க்கையில் ஞானத்தின் அடையாளங்களையும் பார்க்கிறேனா?

இந்தக் கேள்வியே இப்பாடலை:

முதுமை பற்றிய கவிதையிலிருந்து

ஆன்மிகப் பக்குவத்தின் அளவுகோலாக

மாற்றுகிறது.

31. 192 → 193 சாதனை முன்னேற்றம்

192:

உன் உணர்வு மாறுகிறது; அதை முழு உண்மையாக எண்ணாதே.

193:

உன் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன; ஆகவே மாறும் கருவிகளுக்குள் கிடைத்த காலத்தைப் பக்குவமாக மாற்று.

இதனால்:

உணர்வு விழிப்பு
↓
உடல் விழிப்பு
↓
கால விழிப்பு
↓
வாழ்க்கை முன்னுரிமை
↓
சாதனைப் பக்குவம்

என்ற வளர்ச்சி ஏற்படுகிறது.

தினசரி சாதனை

காலை:

“இன்று எனக்குக் கிடைத்த நாள் திரும்ப வராது.”

நாளில்:

ஒரு முக்கியமான செயலை ஒத்திவைக்காமல் முடி.

மாலை:

“இன்று நான் வயதாகினேனா, அல்லது பக்குவமடைந்தேனா?”

இந்த ஒரே கேள்வியை தினமும் கேட்டால்:

காலத்தின் மீது விழிப்பு அதிகரிக்கும்.

மாதாந்திர சாதனை

ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் மூன்று வரிகள் எழுதுங்கள்:

இந்த மாதம் நான் விட்ட ஒன்று:
…

இந்த மாதம் நான் வளர்த்த ஒன்று:
…

அடுத்த மாதம் சிவநோக்கில் ஆழப்படுத்த வேண்டியது:
…

இதனால்:

காலம் வெறும் நாள்காட்டி நகர்வாக இருக்காது.

ஆண்டிறுதி சாதனை

ஆண்டு முடிவில்:

நான் என்ன பெற்றேன்?

என்பதை விட:

நான் என்ன ஆனேன்?

என்று கேளுங்கள்.

இதுவே:

193-ன் ஆழமான சாதனைப் பாவனை.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

பொருள் கிழிகிறது
↓
பற்றைக் கவனி
↓
உடல் மாறுகிறது
↓
அடையாளத்தைத் திருத்து
↓
ஆண்டுகள் நகர்கின்றன
↓
முன்னுரிமைகளைத் திருத்து
↓
உடலைப் பேணு
↓
காலத்தை வீணாக்காதே
↓
வயதைப் பக்குவமாக மாற்று
↓
சாதனையை நிலைநிறுத்து
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து

சாதனைச் சூத்திரம்

பொருள் மாறும் — அதில் முழுச் சார்பு வைக்காதே.
உடல் மாறும் — அதையே முழு “நான்” என்று கொள்ளாதே.
வயது கூடும் — அதனால் பக்குவமும் கூடட்டும்.
ஆண்டு பிறக்கும் — முந்தைய ஆண்டு முடிந்ததையும் நினை.
காலம் நிற்காது — சாதனையை ஒத்திவைக்காதே.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

193-ன் சாதனை வாழ்வியல் முதுமையை அஞ்சச் சொல்லுவதல்ல; காலத்தை ஆழமாக உணரச் சொல்கிறது. நன்கு செய்யப்பட்ட பட்டாடை கிழிகிறது; கருமயிர் வெண்மையாகிறது; ஒரு ஆண்டு முடிந்து இன்னொன்று தொடங்குகிறது. இவை அனைத்தும் “இன்றுள்ள நிலை என்றும் நிலைக்காது” என்று நமக்குக் கற்றுத்தருகின்றன. இதன் சரியான பதில் பொருள் வெறுப்பு அல்ல, உடல் வெறுப்பு அல்ல, வயது பயமுமல்ல. பொருளைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்து; உடலைப் பற்றின்றிப் பேணு; ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெறும் வயதாகாமல் பக்குவமாக மாறட்டும்; கிடைத்த காலத்தை நல்லறம், சேவை, ஞானம் மற்றும் சிவநோக்கான சாதனையாக மாற்று.

பாடல் 193 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

பொருள், உடல், காலம் — மூன்றிலும் நிலையாமையை உணர்ந்து வாழ்வை பக்குவமாக மாற்றுதல்

மாறு திருத்தி வரம்பிட்ட பட்டிகை
பீறு மதனைப் பெரிதுணர்ந் தாரில்லை
உறுங் கருமயிர் வெண்மயி ராவதும்
ஈறும் பிறப்புமொ ராண்டெனு நீரே. (193)

193-ஆம் பாடல் நிலையாமையை ஒரு சிக்கலான தத்துவமாக அல்ல, அன்றாட வாழ்வில் எளிதாகக் காணக்கூடிய மூன்று சாட்சிகளால் எடுத்துக்காட்டுகிறது:

பட்டாடை கிழிகிறது.
கருமயிர் வெண்மையாகிறது.
ஒரு ஆண்டு முடிந்து மற்றொன்று தொடங்குகிறது.

இவை மூன்றும் ஒரே உண்மையைச் சொல்கின்றன:

இன்றுள்ள நிலை என்றும் இன்றுள்ளபடியே நிலைக்காது.

1. பட்டிகை — பொருளின் நிலையாமை

முதல் அடியில் வரும் பட்டிகை:

சாதாரண துணி அல்ல;

செப்பமாக நெய்யப்பட்டு, மதிப்பிடப்பட்ட பட்டாடை.

ஆனால்:

அதுவும் பீறும் — நைந்து கிழிகிறது.

இதன் மையச் செய்தி:

மதிப்புடையது என்பதால் நிலையானது ஆகிவிடாது.

பொருளின்:

விலை,
அழகு,
செம்மை

எதுவும்:

காலத்தின் மாற்றத்தை நீக்குவதில்லை.

ஆனால் இதனால் பொருள் அர்த்தமற்றதாகிவிடுவதுமில்லை.

நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.

2. “பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை” — காண்பதற்கும் ஞானத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி

மனிதர்கள்:

பொருள் பழுதடைவதைப் பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால்:

அதன் பின்னுள்ள நிலையாமை நியதியைப் பெரிதுணரவில்லை.

இது திருமந்திரத்தில் தொடர்ந்து வரும் ஒரு மையப் பிரச்சினை:

கண்டும் தேறார்
அறிகிலர்
நினைக்கிலர்
நின்றுணரார்
இங்கு
பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை

என்று மாறி வருகிறது.

அதாவது:

சாட்சி குறைவில்லை; மனனம் குறைகிறது.

3. கருமயிர் → வெண்மயிர் — உடலில் எழுதப்படும் காலம்

பட்டாடையின் கிழிவு:

வெளிப்புற பொருளின் மாற்றம்.

கருமயிர் வெண்மையாகுதல்:

நம் சொந்த உடலில் நடைபெறும் மாற்றம்.

இதனால் பாடல்:

புறத்திலிருந்து அகத்துக்கு

நகர்கிறது.

நரை:

அழகுக் குறை அல்ல;

காலத்தின் சாட்சி.

அது:

“முதுமை ஒருநாள் வரும்”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

“காலம் ஏற்கெனவே உன் உடலில் வேலை செய்கிறது”

என்று காட்டுகிறது.

4. முதுமை = மதிப்பிழப்பு அல்ல

இப்பாடலை:

இளமை உயர்ந்தது, முதுமை தாழ்ந்தது

என்று வாசிக்கக்கூடாது.

மாற்றமடைவது:

உடல்–கருவிகளின் நிலை.

அதனால்:

உடல் ஆற்றல் குறையலாம்;

ஆனால்:

ஞானம்,
பக்தி,
விவேகம்,
சிவநினைவு

ஆழமடையலாம்.

எனவே:

உடல் முதுமை ≠ ஆன்மிகத் தேய்வு.

5. “ஈறும் பிறப்பும்” — காலத்தின் இடையறாத தொடர்ச்சி

பழைய உரைமரபின் படி:

ஈறு — ஓர் ஆண்டின் முடிவு.

பிறப்பு — அடுத்த ஆண்டின் தொடக்கம்.

இதனால்:

ஒரு ஆண்டு முடிவதும்
அடுத்த ஆண்டு பிறப்பதும்

இரண்டு தனி நிகழ்வுகள் அல்ல.

அவை:

ஒரே கால ஓட்டத்தின் தொடர்ச்சி.

இதன் ஆழமான நினைவூட்டல்:

ஒவ்வொரு புதிய ஆண்டும் புதிய வாய்ப்பு; அதே நேரத்தில் கடந்த வாழ்நாளின் குறைவு.

6. “புதிய ஆண்டு” என்ற ஒரு முகம் மட்டும் போதாது

நாம்:

“புதிய ஆண்டு பிறந்தது”

என்று மகிழ்கிறோம்.

திருமூலர் அதனுடன்:

“ஒரு ஆண்டு முடிந்ததே”

என்ற இரண்டாவது பார்வையையும் சேர்க்கிறார்.

இதனால்:

தொடக்கம்
+
முடிவு

இரண்டும் ஒரே நிகழ்வில் உள்ளன.

இது:

காலத்தை கொண்டாடுவதற்கும்
காலத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவதற்கும்

ஒரே நேரத்தில் அழைக்கிறது.

7. பொருள் → உடல் → காலம்

பாடலின் முழுச் சிந்தனை மூன்று படிகளில் அமைந்துள்ளது:

பொருள்

பட்டாடை கிழிகிறது.

உடல்

கருமயிர் வெண்மையாகிறது.

காலம்

ஆண்டு முடிந்து ஆண்டு பிறக்கிறது.

இதனால்:

பொருளின் மாற்றத்திற்கும் உடல் மாற்றத்திற்கும் அடியில் கால ஓட்டம் இருக்கிறது

என்பது வெளிப்படுகிறது.

8. 192 → 193 : உணர்வின் நிலையாமையிலிருந்து கருவியின் நிலையாமைக்கு

192 கூறியது:

பந்தநிலையிலுள்ள உயிரின் கருவிவழி உணர்வு மாறுகிறது.

193:

அந்த உணர்வை வெளிப்படுத்த உதவும் உடல்–கருவிகளே காலத்தோடு மாறுகின்றன

என்று காட்டுகிறது.

இதனால்:

மாறும் உணர்வு
↓
மாறும் கருவி
↓
மாறும் உடல்
↓
நகரும் காலம்

என்ற ஆழமான தொடர்பு உருவாகிறது.

9. உயிர் நிலையாமை என்ற அதிகாரத்தின் சூழலில் இதன் இடம்

இந்தப் பாடல்:

உயிரே அழிகிறது

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

உயிரின் இப்பிறவி அனுபவத்திற்கு கிடைத்துள்ள உடல், பொறி, கருவி மற்றும் அவற்றின் செயல்திறன் காலவரையுடையவை

என்ற உண்மையை கண்கூடாக விளக்குகிறது.

அதனால்:

உயிரின் சொரூபம்
மற்றும்
உயிரின் உடல்வாழ்வு நிலை

இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

10. நிலையாமையின் சரியான பதில் — வெறுப்பு அல்ல, அளவறிதல்

பட்டாடை கிழிகிறது என்பதால்:

பொருளை வெறுக்க வேண்டாம்.

உடல் முதிர்கிறது என்பதால்:

உடலை வெறுக்க வேண்டாம்.

ஆண்டுகள் கழிகின்றன என்பதால்:

வாழ்க்கையை வெறுக்க வேண்டாம்.

சரியான பதில்:

பொருளை அளவோடு பயன்படுத்து.
உடலைப் பொறுப்புடன் பேணு.
காலத்தை விழிப்புடன் பயன்படுத்து.

11. “வயது கூடுகிறது” என்பதை “பக்குவம் கூடுகிறது” என மாற்ற வேண்டும்

இப்பாடலின் வாழ்வியல் மையம் இதில்தான் சுருங்குகிறது.

ஆண்டுகள்:

தாமாகக் கடக்கின்றன.

ஆனால்:

பக்குவம் தாமாக வராது.

எனவே:

ஒவ்வொரு ஆண்டும் வயதை மட்டும் கூட்டாமல்,

ஞானம்,
கருணை,
தாழ்மை,
நல்லறம்,
இறைநினைவு

ஆகியவற்றையும் ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

12. இப்பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்

ஒன்று

“மதிப்புடையது நிலைத்திருக்கும்.”

இல்லை.

இரண்டு

“இன்றுள்ள உடல் நிலை என்றும் தொடரும்.”

இல்லை.

மூன்று

“புதிய ஆண்டு பிறப்பது காலம் அதிகரிப்பது மட்டும்.”

இல்லை.

ஒவ்வொரு புதிய ஆண்டும்:

கடந்த வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி முடிந்ததையும் குறிக்கிறது.

13. யோகப் பார்வை

யோகத்தில் இப்பாடல் தரும் விவேகம்:

மாற்றத்தை மறைக்காதே.

உடல் மாறுகிறது.

பொறிகள் மாறுகின்றன.

மனநிலை மாறுகிறது.

இதனால்:

மாறும் ஒன்றையே முழுமையான சுயமாகக் கொள்ளாதே.

ஆனால்:

அந்த உடலையே சாதனைக் கருவியாகப் பயன்படுத்து.

14. ஆகமப் பார்வை

ஆகம வாழ்வு:

காலத்தை இறைநினைவுடன் ஒழுங்குபடுத்துகிறது.

நாள்,
காலை,
மாலை,
திதி,
விழா,
ஆண்டு

என காலமே:

வழிபாட்டின் அமைப்பாகிறது.

இதன் ஆழமான பொருள்:

காலத்தை நிறுத்துவது அல்ல;

கழியும் காலத்தை இறைநினைவாக மாற்றுவது.

15. தந்திரப் பார்வை

உடல்:

சாதனக் களம்.

ஆனால்:

காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டதல்ல.

அதனால்:

உடலின் ஆற்றல் இருக்கும்போதே

மந்திரம்,
தியானம்,
ஒழுக்கம்,
சேவை

ஆகியவற்றை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

இப்பாடலில் நேரடி நாடி, சக்கரம், குண்டலினி குறியீடுகள் இல்லாததால் அவற்றைச் சேர்ப்பது தேவையில்லை.

16. 188–193 முழுத் தொடர்ச்சி

188 — தோன்றும் வடிவங்கள் நிலையற்றவை.
189 — அனுபவப் பொறிகள் நிலையற்றவை.
190 — உடல் உயிரல்ல; உயிர் புறப்பட்டால் உடல் மண்ணாகிறது.
191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.
192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையதும் மாறுவதும்.
193 — அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன; ஆண்டுகள் இடையறாது நகர்கின்றன.

இதனால் உயிர் நிலையாமை அதிகாரம்:

உலக மாற்றம் → பொறி மாற்றம் → உடல்–உயிர் வேறுபாடு → சிவசார்பு → அறிவின் வரம்பு → கால விழிப்பு

என்ற ஆழமான பாதையில் நகர்கிறது.

ஒரே பார்வையில்

பட்டிகை — செம்மையாக உருவாக்கப்பட்ட மதிப்புடைய பொருள்.
பீறும் — நைந்து கிழிகிறது.
பெரிதுணர்ந்தார் இல்லை — கண்கூடான நிலையாமையை ஆழமாக எடுத்துணரவில்லை.
கருமயிர் → வெண்மயிர் — உடலில் தெரியும் கால மாற்றம்.
ஈறு — பழைய உரையில் ஆண்டின் முடிவு.
பிறப்பு — அடுத்த ஆண்டின் தொடக்கம்.
ஓராண்டு — வாழ்நாள் கணக்கில் தொடரும் கால அலகு.

இதன் மையம்:

பொருளும் மாறுகிறது; உடலும் மாறுகிறது; அவற்றின் மாற்றத்தைச் சுமந்து காலம் இடையறாது நகர்கிறது.

முழுச் சாரம்

193-ஆம் பாடல் நிலையாமையைப் புரிந்துகொள்ள மிக எளிமையான மூன்று கண்ணாடிகளை முன்வைக்கிறது:

பொருள்,
உடல்,
காலம்.

மதிப்புள்ள பட்டாடை கூட கிழிகிறது.

கருமயிர் வெண்மையாகிறது.

ஒரு ஆண்டு முடிந்ததும் அடுத்த ஆண்டு தொடங்குகிறது.

ஆனால் மனிதன்:

இவற்றை தினமும் கண்டும் பெரிதுணராமல் இருக்கலாம்.

அதனால் பாடலின் நோக்கம்:

மரணத்தை நினைத்து அஞ்சச் செய்வதல்ல;

காலத்தை உணர்ந்து வாழ்வின் முன்னுரிமையைத் திருத்தச் செய்வது.

பொருளை:

பற்றின்றிப் பயன்படுத்து.

உடலை:

பொறுப்புடன் பேணு.

வயதை:

பக்குவமாக மாற்று.

காலத்தை:

சாதனையாக மாற்று.

ஞானச் சூத்திரம்

பொருள் செம்மையாக இருந்தாலும் மாறும்
↓
உடல் வலிமையாக இருந்தாலும் மாறும்
↓
ஆண்டுகள் நிற்காமல் நகரும்
↓
மாற்றத்தை காண்பது மட்டும் போதாது
↓
பெரிதுணர்
↓
பற்றின் அளவைத் திருத்து
↓
உடலைச் சாதனக் கருவியாகப் பேணு
↓
வயதைப் பக்குவமாக மாற்று
↓
காலத்தை சிவநோக்காக மாற்று

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

192 “உயிரின் கருவிவழி உணர்வு மாறுகிறது” என்று கூறிய பின், 193 அந்த மாற்றத்தின் கண்கூடான தளமாக உடலும் காலமும் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதை காட்டுகிறது. செம்மையாக உருவாக்கப்பட்ட பட்டாடை நைந்து கிழிகிறது; கருமயிர் வெண்மையாகிறது; ஒரு ஆண்டின் ஈறு அடுத்த ஆண்டின் பிறப்பாக இடையறாது தொடர்கிறது. இவற்றை வெறும் இயல்பான நிகழ்வுகளாகப் பார்த்துவிடாமல் பெரிதுணர வேண்டும். நிலையாமையின் சரியான பலன் பொருள் வெறுப்போ முதுமைப் பயமோ அல்ல; பொருளின் இடத்தை அறிதல், உடலைப் பொறுப்புடன் பேணுதல், வயதைப் பக்குவமாக மாற்றுதல், காலத்தை சிவநோக்கான சாதனையாக மாற்றுதல்.

திருச்சிற்றம்பலம்.