மாறும் சார்பிலிருந்து நிலையான சிவசார்பிற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 194

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (194) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 194 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

மாறும் கருவிகளைச் சார்ந்த உணர்விலிருந்து நிலையான சிவசார்பை நோக்குதல்

துடுப்பிடு பானைக்கு மொன்றே யரிசி
அடுப்பிடு மூன்றிற்கு மஞ்செரி கொள்ளி
அடுத்தெரி யாமற் கொடுமின் னரிசி
விடுத்தன நாட்களு மேற்சென் றனவே. (194)

194-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

192 கூறியது:

உயிரின் கருவிவழி உணர்வு நிலையற்றது.

193 கூறியது:

அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.

194 இப்போது கேட்கிறது:

அப்படியானால் உயிரின் உணர்வு எதனைச் சார்ந்து நிலைபெற வேண்டும்?

பழைய சிறப்புரையின் பதில்:

மாயாகாரியங்களைச் சார்ந்தால் உணர்வு நிலைபெறாது; சிவனைச் சார்ந்தால் அது நிலையான இன்பநிலையை நோக்கிச் செல்லும்.

இதனால் பாடலின் மைய இயக்கம்:

மாறும் சார்பு → மாறும் உணர்வு → சிவசார்பு → நிலைபெறும் ஞானம்

என்பதாகிறது.

1. சமையல் உருவகம் ஏன்?

ஒரு உணவு சமைவதற்கு:

சரியான பாத்திரம்,
சரியான நெருப்பு,
சரியான அளவு,
சரியான செய்முறை

தேவை.

இவை தவறினால்:

அரிசி இருந்தாலும் சோறு ஆகாது.

இதையே திருமூலர் உயிரின் ஆன்மிக நிலைக்கு உருவகமாக்குகிறார்.

உயிருக்கு:

உணர்வு இருக்கிறது.

ஆனால்:

உணர்வு இருக்கிறது என்பதால் மட்டும் அது ஞானமாகிவிடாது.

அது:

எதனைச் சார்கிறது?

எதனால் வடிவமைக்கப்படுகிறது?

எந்த திசையில் நிலைபெறுகிறது?

என்பதே முக்கியம்.

2. “அரிசி” — உயிரின் உணர்வு

பழைய சிறப்புரையில்:

அரிசி = உயிரின் உணர்வு.

அரிசி:

சமைக்கப்பட வேண்டிய பொருள்.

அதேபோல் உயிரின் அறிவு:

பந்தநிலையில் பக்குவப்பட வேண்டிய நிலையில் உள்ளது.

அது:

அனுபவிக்கிறது,
கற்கிறது,
தவறுகிறது,
திருத்தப்படுகிறது,
இறுதியில் ஞானப் பக்குவத்தை நோக்கிச் செல்கிறது.

இதனால்:

உயிரின் அறிவு அழிக்கப்பட வேண்டியது அல்ல;

பக்குவப்படுத்தப்பட வேண்டியது.

3. உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு இன்னும் பக்குவநிலையை நோக்குகிறது

சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர்:

சடம் அல்ல.

அது:

அறிவுடைய பசு.

ஆனால் அதன் தற்போதைய அறிவு:

ஆணவ மறைப்பு,
வினைத் தொடர்பு,
மாயாகாரியக் கருவிகள்

மூலம் வரம்புக்குள் வெளிப்படுகிறது.

எனவே:

அரிசி இருப்பது போல அறிவுத்தன்மை இருக்கிறது;

ஆனால்:

அரிசி சோறாக வேண்டியது போல உயிரறிவு ஞானப் பக்குவம் பெற வேண்டும்.

4. “துடுப்பு” — உயிர் என்ற உருவகம்

பழைய உரைமரபில்:

துடுப்பு = உயிர்.

துடுப்பு:

பானையோடு தொடர்பு கொண்டு உள்ளதை இயக்குகிறது.

ஆனால்:

அது உணவாகாது.

அதேபோல் உயிர்:

உடல்,
பொறி,
கரணங்கள்

மூலம் அனுபவிக்கிறது.

ஆனால் உயிரையே:

உடலாகவோ,
பொறியாகவோ

கொள்ள முடியாது.

இது 189–190 பாடல்களில் நிறுவப்பட்ட உயிர்–கருவி வேறுபாட்டைத் தொடர்கிறது.

5. ஐந்து பானைகள் — உடல் அடுக்குகள் என்ற உரைமரபு

பழைய சிறப்புரையின் பாடவடிவத்தில்:

ஐந்து பானைகள்

ஐந்து உடம்புகளாகவும், பின்னர்:

அன்னமய,
பிராணமய,
மனோமய,
விஞ்ஞானமய,
ஆனந்தமய

என்ற ஐந்து கோசங்களோடும் இணைக்கப்படுகின்றன.

இவை மூல அடியில் நேரடியாகப் பெயரிடப்படவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் அந்த உரைமரபின் நோக்கம் தெளிவானது:

உயிர் ஒரே ஒரு ஸ்தூல உடலோடு மட்டும் தொடர்புடைய அனுபவமல்ல;

பல அடுக்குகளுடைய கருவிச் சூழலுக்குள் பந்தப்பட்டிருக்கிறது.

6. “பானை” ஒரு முக்கியமான தத்துவ உணர்வைத் தருகிறது

பானை:

அரிசியை வைத்திருக்கிறது.

ஆனால்:

பானையே அரிசி அல்ல.

அதேபோல்:

உடல் உயிரைத் தாங்கும் கருவி;

உடலே உயிரல்ல.

இது 190-ல்:

மண்ணாகுவது உடல்; புறப்படுவது உயிர்

என்று கூறிய வேறுபாட்டை புதிய உருவகத்தில் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

7. “மூன்று அடுப்புகள்” — முக்காலத்தின் பிடி

பழைய சிறப்புரை:

மூன்று அடுப்புகள் = இறப்பு, நிகழ்வு, எதிர்வு

அதாவது:

கடந்தகாலம்,
நிகழ்காலம்,
எதிர்காலம்

என்று விளக்குகிறது.

இதன் ஆழமான பொருள்:

பந்தநிலையிலுள்ள உயிரின் அனுபவம் காலத்தின் உள்ளே நிகழ்கிறது.

நினைவுகள்:

கடந்தகாலத்தைச் சார்கின்றன.

தற்போதைய செயல்:

நிகழ்காலத்தில் நடக்கிறது.

எதிர்பார்ப்பு:

எதிர்காலத்தை நோக்குகிறது.

இதனால் மனித அறிவு:

காலத்தோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது.

8. காலம் உயிரின் இறுதி ஆதாரம் அல்ல

193-ல்:

ஆண்டுகள் இடையறாது செல்கின்றன

என்று கண்டோம்.

194-ல் பழைய உரை:

காலத்தையே மூன்று அடுப்புகளாகக் காட்டுகிறது.

அதாவது:

காலத்திற்குள் உள்ளவற்றை மட்டும் சார்ந்து நிரந்தர இன்பத்தைத் தேடுவது சாத்தியமில்லை.

ஏனெனில்:

காலத்திற்குள் உள்ளவை அனைத்தும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டவை.

9. ஐந்து எரிகொள்ளிகள் — ஐம்பொறிகள்

பழைய சிறப்புரை:

ஐந்து எரிகொள்ளிகள் = ஐம்பொறிகள்

என்று கொள்கிறது.

பொறிகள்:

உயிரின் உலக அனுபவத்திற்கு அவசியமானவை.

ஆனால் அவை:

நிரந்தரமானவை அல்ல.

189 ஏற்கெனவே:

அவை ஒருநாள் காவலை விடுகின்றன

என்று காட்டியது.

இங்கு அவை:

உயிரின் அனுபவத்தைத் தூண்டும் எரிபொருள் போல வருகின்றன.

10. பொறிகள் தீயவையா?

இல்லை.

189-ல் அவை:

காவலர்கள்.

194-ல்:

எரிகொள்ளிகள்.

இரண்டிலும் அவை:

கருவிகள்.

தீங்கு:

கருவியில் இல்லை.

பிரச்சினை:

உயிரின் உணர்வு கருவிகளையே இறுதி ஆதாரமாகச் சார்ந்துவிடும்போது.

எனவே:

புலனடக்கம் = பொறியழிப்பு அல்ல; பொறிச் சார்பின் வரம்பை அறிதல்.

11. ஏன் இந்த “சமையல்” முறையில் அரிசி சரியாகச் சமைவதில்லை?

பழைய உரையின் மையக் கருத்து:

மாயாகாரியங்களை மட்டும் சார்ந்த உயிருணர்வு நிலைபெறாது.

ஏன்?

ஏனெனில் அவை அனைத்தும்:

மாறுபவை.

உடல் மாறுகிறது.

பொறிகள் மாறுகின்றன.

மனம் மாறுகிறது.

காலம் மாறுகிறது.

அவற்றை மட்டும் சார்ந்த உணர்வு:

எப்படி நிரந்தர நிலையை அடையும்?

இதுதான் பாடலின் உருவகத் தர்க்கம்.

12. மாயை இங்கு “பொய்” அல்ல

இந்தப் பாடலை:

உடலும் உலகமும் பொய்; அவற்றைத் தள்ளிவிடு

என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

சைவசித்தாந்தத்தில் மாயாகாரியங்கள்:

உயிரின் அனுபவத்திற்கு கருவிகளை வழங்குகின்றன.

அவை:

பயன்பாடற்றவை அல்ல.

ஆனால்:

நித்திய இறுதி சார்பும் அல்ல.

எனவே:

கருவியாகப் பயன்படுத்து; ஆதாரமாகப் பற்றாதே.

13. 192–194 இல் ஒரு மிகத் தெளிவான சைவத் தர்க்கம்

192:

உயிரின் அறிவு கருவிச் சார்ந்ததால் மாறுகிறது.

193:

அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.

194:

அப்படியானால் மாறும் கருவிகளைச் சார்ந்த உணர்வை அவற்றிலேயே நிலைபெறச் செய்ய முயல்வது போதாது; அது சிவனைச் சார வேண்டும்.

இதனால்:

பிரச்சினை
→ காரணம்
→ தீர்வின் திசை

என்ற முழுமையான அமைப்பு உருவாகிறது.

14. “கொடுமின் அரிசி” — பாடலின் திருப்புமுனை

மூன்றாம் அடியில்:

கொடுமின் அரிசி

என்ற ஏவல் வருகிறது.

இதுவரை:

உருவக அமைப்பை விவரித்த திருமூலர்

இப்போது:

செயல் கட்டளைக்கு வருகிறார்.

அதாவது:

உணர்வை அதன் தற்போதைய நிலையற்ற சார்பிலிருந்து எடுத்துச் சரியான திசையில் ஒப்படை.

பழைய உரை அந்தச் சரியான திசையை:

சிவன்

என்று விளக்குகிறது.

15. சிவன் “நல்ல சமையற்காரன்” என்ற உரைநயம்

பழைய சிறப்புரை:

அரிசியை நல்ல அட்டில் தொழிலாளனிடம் கொடுக்க வேண்டும்;

அந்தச் சமையற்காரன்:

சிவன்

என்று உருவகத்தை முடிக்கிறது.

இதனை சொற்படியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்.

இது சொல்ல வருவது:

உயிரின் அறிவு தன் தனி முயற்சியாலும் மாயாகாரியங்களாலும் மட்டும் இறுதி பக்குவத்தை அடைவதில்லை; சிவ அருள் அவசியம்.

16. சைவசித்தாந்தத்தில் அருளின் இடம்

உயிர்:

முயற்சி செய்கிறது.

நல்லறம் கடைப்பிடிக்கிறது.

சாதனை செய்கிறது.

குரு உபதேசம் பெறுகிறது.

ஆனால்:

மலநீக்கம் மற்றும் இறுதி சிவஞானப் பூரணம்

உயிரின் தனி சக்தியால் மட்டும் நிகழ்வதாக சைவசித்தாந்தம் கருதுவதில்லை.

அருள்:

தீர்மானமானது.

இதனால் கொடுமின்:

செயலின்மைக்கான அழைப்பு அல்ல;

தனி அகந்தைச் சார்பிலிருந்து அருட்சார்புக்கு நகரும் அழைப்பு.

17. சரணாகதி என்றால் முயற்சியை விட்டுவிடுதலா?

இல்லை.

அரிசியை நல்ல சமையற்காரனிடம் கொடுத்தால்:

அது சமைக்கத் தகுந்த முறையில் வைக்கப்படுகிறது.

அதுபோல்:

சிவசார்பு

என்பது:

எதுவும் செய்யாமல் இருப்பது அல்ல.

மாறாக:

முயற்சியை சரியான திசையில் அமைத்தல்.

சாதகர்:

ஒழுக்கம் கடைப்பிடிக்கிறார்,
மனனம் செய்கிறார்,
ஜபிக்கிறார்,
சேவை செய்கிறார்,

ஆனால்:

“என் தனிச் சக்தியே எல்லாம்”

என்ற அகந்தையை விட்டுவிடுகிறார்.

18. யோகப் பார்வை — பொறியிலிருந்து அகமுகம்

உயிரின் கவனம்:

எப்போதும் புறப்புலன்களில் சிதறிக்கொண்டிருந்தால்,

அறிவு:

இடைவிடாது பொருள் மாறி ஓடும்.

யோகத்தின் பணி:

பொறிகளை அழிப்பது அல்ல;

சிதறிய கவனத்தை உள்ளே திருப்புதல்.

இதனால்:

புறப்பற்று
→ மன ஒருமை
→ சுயவிசாரணை
→ சிவநினைவு

என்ற பயணம் உருவாகிறது.

19. ஆனால் இப்பாடல் நேரடியாகப் பிரத்தியாகாரம் போதிக்கிறதா?

இல்லை.

பொறிகளுக்கான உருவகம் இருப்பதால்:

இதனை நேரடியாக குறிப்பிட்ட யோகாங்கத்தின் தொழில்நுட்ப விளக்கமாக்கக் கூடாது.

P02 அளவில் பாதுகாப்பாகச் சொல்லக்கூடியது:

மாறும் புலன்சார்பிலிருந்து உயிரின் கவனத்தை மேலான சிவசார்புக்கு மாற்றுதல்

என்பதே.

20. ஆகமப் பார்வை — உணர்வை இறைநோக்கில் நிலைநிறுத்துதல்

ஆகமப் பாதையில்:

பூஜை,
மந்திரம்,
திருமேனி தரிசனம்,
நியமம்,
சேவை

ஆகியவை பொறிகளை:

சிதறலிலிருந்து
இறைநோக்குக்கு

திருப்புகின்றன.

கண்:

தரிசிக்கிறது.

செவி:

மந்திரம் கேட்கிறது.

நா:

இறைநாமம் உச்சரிக்கிறது.

இதனால்:

அதே பொறிகள் பந்தத்தின் காரணமாக மட்டுமல்ல;

சாதனையின் கருவிகளாகவும் மாறுகின்றன.

21. தந்திரப் பார்வை — சக்தியை மாற்றித் திசைநடத்துதல்

தந்திரப் பார்வையில்:

உடல்,
பொறி,
மூச்சு,
மனம்

நிராகரிக்கப்படுவதில்லை.

அவற்றின் சக்தி:

ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு உயர்ந்த நோக்கில் செலுத்தப்படுகிறது.

194-ன் பழைய உரைமரபின் மையத்துடன் இது ஒத்த இடம்:

மாயாகாரியச் சார்பை இறுதி இலக்காகக் கொள்ளாமல், அவற்றை சிவநோக்கில் மாற்றுதல்.

ஆனால் இந்தப் பாடலில் நாடி, சக்கரம், குண்டலினி போன்ற குறிப்புகள் நேரடியாக இல்லாததால் அவற்றைத் திணிக்க வேண்டாம்.

22. “சிவனைச் சார்ந்த உணர்வு நிலைபெறும்” என்றால் என்ன?

இதனை:

இனி மனத்தில் எந்த மாற்றமும் நிகழாது

என்று உடனே பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

பழைய உரையின் ஆழமான நோக்கம்:

உயிரின் இறுதி சார்பு மாறும் மாயாகாரியங்களில் அல்ல;

சிவனில் இருக்க வேண்டும்.

அதனால் உருவாகுவது:

திசைநிலை.

வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மாறினாலும்:

சிவசார்பு மாறாமல் ஆழப்பட வேண்டும்.

23. உணர்ச்சிசார் பக்தி மட்டும் போதுமா?

இல்லை.

சிவசார்பு:

ஒரு கண நேர உணர்ச்சி உச்சம்

மட்டுமல்ல.

அது:

தெளிவு,
ஒழுக்கம்,
நல்லறம்,
குரு உபதேசம்,
தொடர்ச்சியான சாதனை

மூலம் வேரூன்ற வேண்டும்.

இல்லையெனில்:

உணர்ச்சி கூட 192-ல் கூறிய மாறும் உணர்வுகளில் ஒன்றாகவே இருக்கும்.

24. உயிரின் உணர்வு எதனை “உண்ணுகிறது”?

சமையல் உருவகத்தின் வழியாக ஒரு ஆழமான கேள்வி எழுகிறது:

நாம் மனத்தில் எதை தொடர்ந்து சேர்க்கிறோம்?

புலன்களின் வழியாக:

காட்சி,
ஒலி,
சுவை,
நினைவு,
விருப்பம்

வருகின்றன.

இவை:

மனத்தையும் அறிவையும் வடிவமைக்கின்றன.

எனவே சாதகர்:

பொறிகளை எதற்குத் திறக்கிறான்

என்பது முக்கியம்.

25. காலமும் புலனும் சேர்ந்து உயிரை இழுக்கின்றன

பழைய உரை உருவகத்தில்:

மூன்று அடுப்புகள் — முக்காலம்.

ஐந்து எரிகொள்ளிகள் — ஐம்பொறிகள்.

இதனால் மனித அனுபவம்:

காலத்தின் நடுவே
புலன்களின் வழியாக

எரிந்து கொண்டிருக்கும் சமையல் போலக் காட்டப்படுகிறது.

கடந்ததை நினைக்கிறோம்.

நிகழ்காலத்தை அனுபவிக்கிறோம்.

எதிர்காலத்தை எதிர்பார்க்கிறோம்.

அதே நேரம்:

புலன்கள் தொடர்ந்து புதிய பொருட்களை வழங்குகின்றன.

இதனால் மனம்:

ஓயாமல் இயக்கப்படுகிறது.

26. இந்த இயக்கத்தில் “நான்” இழக்கப்படுகிறேனா?

194 எழுப்பும் அகநோக்கு:

என் முழு வாழ்வும் கடந்ததை நினைத்தல், நிகழ்கால புலனின்பம், எதிர்கால ஆசை ஆகியவற்றுக்குள் மட்டும் செல்கிறதா?

அப்படியானால்:

உணர்வு பக்குவமடையாமல் சுழலலாம்.

இதற்கான சைவத் தீர்வு:

சிவசார்பு.

27. “விடுத்தன நாட்கள்” — தத்துவத்திலிருந்து நேரடி விழிப்புக்கு

பாடலின் கடைசி அடி:

உருவகத்தை திடீரென உடைத்து

நம்மை நேராக வாழ்வுக்கு அழைக்கிறது.

விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே.

அதாவது:

இந்தப் பிரச்சினையை ஒருநாள் தீர்ப்பேன் என்று காத்திருக்கும்போது,

நாட்கள் ஏற்கெனவே போய்க்கொண்டிருக்கின்றன.

இது தான் பாடலின் தீவிரமான ஆன்மிக அழைப்பு.

28. அறிவுப் புரிதலை முடிவில்லாமல் ஒத்திவைக்காதே

ஒருவர்:

தத்துவம் கற்கலாம்.

பல விளக்கங்கள் கேட்கலாம்.

உரைவேறுபாடுகளை ஆராயலாம்.

ஆனால்:

நடைமுறை மாற்றம் இல்லாமல் ஆண்டுகள் செல்லலாம்.

194 நினைவூட்டுவது:

புரிதல் சாதனையாக மாற வேண்டிய நேரம் இப்போது.

29. 193 → 194 : “காலம் செல்கிறது” என்பதிலிருந்து “இப்போது சார்பைத் திருத்து”

193:

ஆண்டுகள் செல்கின்றன.

194:

அப்படியானால் இன்னும் எவ்வளவு நாள் நிலையற்றவற்றையே இறுதி சார்பாக வைத்திருப்பாய்?

இதனால்:

கால விழிப்பு
→
சார்பு திருத்தம்

என்ற மிக முக்கியமான மாற்றம்.

30. 188–194 வரை அதிகாரத்தின் ஆழமான கட்டமைப்பு

188

தோன்றியவை மாறுகின்றன.

189

பொறிகள் நிரந்தரமல்ல.

190

உடல் உயிரல்ல.

191

உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

192

உயிரின் கருவிவழி அறிவு நிலையற்றது.

193

உடல்–கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.

194

ஆகவே நிலையற்ற கருவிகளையே இறுதி சார்பாக வைத்திருக்காமல், உயிருணர்வை சிவனைச் சாரச்செய்; நாட்கள் ஏற்கெனவே கடக்கின்றன.

இதனால் அதிகாரம்:

நிலையாமையை அறிதல்
→ உயிரை வேறுபடுத்துதல்
→ அறிவின் வரம்பை உணர்தல்
→ சரியான சார்பைத் தேர்ந்தெடுத்தல்

என்ற சாதனை நோக்குக்கு வந்துள்ளது.

31. பதி–பசு–பாசம் நோக்கில்

இந்தப் பாடலின் பழைய உரை வாசிப்பை சைவசித்தாந்தத் தளத்தில் வைத்தால்:

பசு

உயிர்; உணர்வுடையது, ஆனால் பந்தநிலையில் வரம்புடையது.

பாசக் கருவிகள்

உடம்புகள், காலம், பொறிகள் போன்ற மாயாகாரிய அமைப்புகள்.

பதி

உயிரின் இறுதி அருட்சார்பாகிய சிவன்.

இதனால்:

பாசக் கருவிகளை முற்றிலும் மறுப்பதல்ல;

அவற்றைக் கடந்து பதிசார்பை நோக்கிப் பக்குவப்படுதல்.

32. “சிவனைச் சார்தல்” வாழ்க்கையிலிருந்து விலகுதல் அல்ல

சிவசார்பு:

குடும்பத்தை விடுதல் அல்ல.

வேலைவிடுதல் அல்ல.

உலகப் பொறுப்பை நிராகரித்தல் அல்ல.

அது:

இவற்றை இறுதி அடையாளமாகப் பற்றாமல்,

அவற்றினுள்:

அறம்,
ஒழுக்கம்,
இறைநினைவு,
சேவை

மூலம் வாழ்தல்.

அதாவது:

உலகில் இரு; உலகையே இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே.

33. இப்பாடலின் ஆழமான சாதனைக்கேள்வி

என் உயிருணர்வு இன்று எதனால் “சமைக்கப்படுகிறது”?

புலனின்பமா?

கடந்த நினைவுகளா?

எதிர்கால அச்சமா?

அகந்தையா?

அல்லது:

குரு உபதேசம்,
சாஸ்திர விவேகம்,
சாதனை,
சிவநினைவு

ஆகியவற்றால் பக்குவப்படுகிறதா?

இந்தக் கேள்வி 194-ஐ வாழ்வாக்குகிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

194-ஆம் பாடலின் பழைய உரைமரபு ஒரு சமையல் உருவகத்தின் வழியாக பந்தநிலையிலுள்ள உயிரின் ஆழமான சிக்கலை விளக்குகிறது.

உயிருக்கு:

உணர்வு உள்ளது.

ஆனால் அது:

பல உடல் அடுக்குகள்,
காலம்,
ஐம்பொறிகள்

போன்ற மாறும் மாயாகாரியங்களோடு தொடர்புடையபோது,

அதன் அறிவு:

நிலைபெறாமல் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

அவற்றையே இறுதி ஆதாரமாக வைத்து:

நிலையான பேரின்பத்தை “சமைக்க” முடியாது.

எனவே:

அரிசியாகிய உயிருணர்வை
நல்ல சமையற்காரனாகிய சிவனிடம் கொடு

என்று பழைய உரை உருவகமாக விளக்குகிறது.

இது:

உயிரின் முயற்சியை கைவிடுதல் அல்ல;

உயிரின் முயற்சியை அருட்சார்பில் பக்குவப்படுத்துதல்.

அதனை ஒத்திவைக்க நேரமில்லை:

விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே.

ஞானச் சூத்திரம்

உயிர் அறிவுடையது
↓
அறிவு கருவிகளைச் சார்கிறது
↓
கருவிகள் மாறுகின்றன
↓
காலமும் நகர்கிறது
↓
புலன்சார்ந்த உணர்வு நிலைபெறாது
↓
மாயாகாரியங்கள் இறுதி ஆதாரம் அல்ல
↓
உயிருணர்வின் சார்பைத் திருத்து
↓
சிவனைச் சாரு
↓
அருளால் பக்குவப்படு
↓
ஒத்திவைக்காதே — நாட்கள் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

194-ல் திருமூலர் சமையல் உருவகத்தின் வழியாக உயிரின் உணர்வு எதனைச் சார்ந்து பக்குவமடைய வேண்டும் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார். பழைய சிறப்புரையின் வாசிப்பில் அரிசி உயிரின் உணர்வு; உடம்புகள், முக்காலம், ஐம்பொறிகள் ஆகியவை அதன் மாறும் மாயாகாரியச் சூழல். அவற்றை மட்டும் சார்ந்த உணர்வு நிலைபெறாது; உயிரின் இறுதி சார்பு நந்தியாகிய சிவனில் இருக்க வேண்டும். இதன் பொருள் உலகக் கருவிகளை வெறுப்பதல்ல; அவற்றை இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்ளாமல், அவை இருக்கும் காலத்திலேயே உணர்வை நல்லறம், குரு உபதேசம், சாதனை மற்றும் சிவநினைவின் வழி அருட்சார்பில் பக்குவப்படுத்துதல். ஏனெனில் இந்தத் திருத்தத்தை “பின்னர்” என்று ஒத்திவைக்கும் வரை, விடப்பட்ட நாட்கள் திரும்பாமல் மேலே சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.

பாடல் 194 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

மாறும் கருவிச் சார்பிலிருந்து சிவசார்பைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய தர்க்கம்

துடுப்பிடு பானைக்கு மொன்றே யரிசி
அடுப்பிடு மூன்றிற்கு மஞ்செரி கொள்ளி
அடுத்தெரி யாமற் கொடுமின் னரிசி
விடுத்தன நாட்களு மேற்சென் றனவே. (194)

194-ஆம் பாடல் ஒரு சமையல் உருவகத்தை முன்வைத்து, உயிரின் உணர்வு எதனைச் சார்ந்திருக்கிறது என்பதைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.

பழைய சிறப்புரையின் பாடவடிவத்தில்:

துடுப்பு — உயிர்
அரிசி — உயிரின் உணர்வு
ஐந்து பானைகள் — ஐந்து உடம்புகள்
மூன்று அடுப்புகள் — முக்காலம்
ஐந்து எரிகொள்ளிகள் — ஐம்பொறிகள்
நல்ல சமையற்காரன் — சிவன்

என்ற உருவக அமைப்பு தரப்படுகிறது.

ஆனால் உங்கள் முதல் அடி வேறு பாடவடிவத்தில் இருப்பதால், இந்த உருவக அடையாளங்களை பழைய உரைமரபின் விளக்கம் என்ற அளவிலேயே வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

உணர்வு உள்ளது → அது மாறும் கருவிகளைச் சார்கிறது → அவற்றால் நிலையான பக்குவம் கிடைக்காது → சார்பை மாற்ற வேண்டும் → சிவசார்பை ஏற்க வேண்டும் → தாமதிக்கக் கூடாது, ஏனெனில் நாட்கள் செல்கின்றன.

1. முதல் அடி — மையப் பொருள் நிறுவப்படுகிறது

துடுப்பிடு பானைக்கு மொன்றே யரிசி

சமையல் உருவகத்தில்:

பானை,
துடுப்பு,
அரிசி

முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இவற்றுள்:

அரிசியே சமைக்கப்பட வேண்டிய மையப் பொருள்.

பழைய உரைமரபில்:

அரிசி = உயிரின் உணர்வு.

இதனால் முதல் அடியின் தர்க்கப் பணி:

எதைப் பக்குவப்படுத்த வேண்டும்?

என்ற கேள்விக்கான பதிலை நிறுவுவது.

அதாவது:

உயிரின் உணர்வுதான் பக்குவப்பட வேண்டியது.

2. அரிசி இருக்கிறது என்பதால் மட்டும் சோறு கிடைக்காது

இது உருவகத்தின் முதல் முக்கிய தர்க்கம்.

அரிசி:

இருக்கிறது.

ஆனால்:

சரியான பாத்திரம்,
சரியான நெருப்பு,
சரியான செய்முறை

இல்லையெனில் அது:

சமைந்த உணவாக மாறாது.

அதேபோல்:

உயிருக்கு அறிவுத்தன்மை உள்ளது.

ஆனால்:

அறிவு இருப்பது மட்டும் ஞானப் பக்குவத்திற்குப் போதாது.

இதனால்:

அறிவு இருப்பது ≠ அறிவு பக்குவமடைந்தது.

3. இரண்டாம் அடி — உணர்வைச் சூழ்ந்துள்ள கருவிகள் நிறுவப்படுகின்றன

அடுப்பிடு மூன்றிற்கு மஞ்செரி கொள்ளி

இங்கு:

மூன்று அடுப்புகள்,
ஐந்து எரிகொள்ளிகள்

என சமையல் அமைப்பு விரிகிறது.

பழைய சிறப்புரையில்:

மூன்று அடுப்பு = முக்காலம்.

ஐந்து எரிகொள்ளி = ஐம்பொறிகள்.

இதன் தர்க்கப் பணி:

உயிரின் உணர்வு தனியாக நிகழ்வதில்லை;

அது:

காலம்
மற்றும்
பொறிகள்

என்ற சூழலில் வெளிப்படுகிறது.

4. 192-இல் கூறியதை 194 உருவகமாக்குகிறது

192 கூறியது:

உயிரின் அறிவு கருவிச் சார்ந்தது.

194:

அந்தக் கருவிச் சார்பை சமையல் உருவகமாகக் காட்டுகிறது.

அதாவது:

பொறிகள் → எரிகொள்ளிகள்

காலம் → அடுப்புகள்

உணர்வு → அரிசி

என்று தத்துவம் காட்சியாக மாறுகிறது.

இதனால் 194 தனிப்பட்ட புதிய கருத்தை மட்டும் தரவில்லை;

192-இன் தத்துவத்தை செயல் உருவகமாக மாற்றுகிறது.

5. “மூன்று அடுப்புகள்” — காலத்தின் கட்டுப்பாடு

பழைய உரையின் வாசிப்பில்:

கடந்தகாலம்,
நிகழ்காலம்,
எதிர்காலம்

மூன்று அடுப்புகளாகின்றன.

இதன் மூலம்:

உயிரின் தற்போதைய அனுபவம் முழுவதும் காலத்திற்குள் நடைபெறுகிறது

என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது.

மனிதன்:

கடந்ததை நினைக்கிறான்.

நிகழ்காலத்தில் அனுபவிக்கிறான்.

எதிர்காலத்தை எதிர்பார்க்கிறான்.

இதனால்:

உணர்வு காலத்தின் அசைவோடு தொடர்ந்து மாறுகிறது.

6. “ஐந்து எரிகொள்ளிகள்” — அனுபவத்தைத் தூண்டும் பொறிகள்

பழைய உரையில்:

ஐம்பொறிகள்

எரிகொள்ளிகளாகக் காட்டப்படுகின்றன.

நெருப்பு தொடர்ந்து எரிய:

விறகு சேர்க்கப்படுவது போல,

மனித அனுபவம் தொடர்ந்து இயங்க:

காட்சி,
ஓசை,
மணம்,
சுவை,
ஊறு

என்ற புலன்விடயங்கள் தொடர்ந்து வருகின்றன.

இதனால்:

உயிருணர்வு இடைவிடாது பொருள்மாற்றத்திற்குள் இழுக்கப்படுகிறது.

7. மாறும் கருவிகளால் நிலையான விளைவு கிடைக்குமா?

இதுவே முதல் இரண்டு அடிகளிலிருந்து இயல்பாக எழும் கேள்வி.

அடுப்புகள்:

காலத்தின் கீழ்.

எரிகொள்ளிகள்:

பொறிகள்.

பானைகள்:

உடல்/கருவி அமைப்புகள்.

இவை அனைத்தும்:

மாறுபவை.

அப்படியானால்:

நிலையற்றவற்றையே சார்ந்த உணர்வு எவ்வாறு நிலையான ஞானத்தைப் பெறும்?

இதுதான் மூன்றாம் அடிக்கான தர்க்கத் தேவையை உருவாக்குகிறது.

8. மூன்றாம் அடி — விளக்கத்திலிருந்து கட்டளைக்கான திருப்பம்

அடுத்தெரியாமல் கொடுமின் அரிசி

முதல் இரண்டு அடிகள்:

அமைப்பை விவரித்தன.

மூன்றாம் அடி:

செயலைக் கட்டளையிடுகிறது.

முக்கிய ஏவல்:

கொடுமின்.

இதனால் பாடலின் மையம்:

“இதுதான் நிலை”

என்பதிலிருந்து:

“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”

என்ற திசைக்கு மாறுகிறது.

9. “கொடுமின்” ஏன் பாடலின் திருப்புமுனை?

ஏனெனில்:

உயிரின் பிரச்சினை கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

அதன் உணர்வு:

மாறும் கருவிகளோடு பிணைந்திருக்கிறது.

இப்போது:

அதன் சார்பை மாற்ற வேண்டும்.

பழைய உரைமரபு:

அரிசியை நல்ல சமையற்காரனிடம் கொடு

என்று உருவகத்தை நிறைவு செய்கிறது.

அந்த நல்ல சமையற்காரன்:

சிவன்.

இதனால்:

கருவிச் சார்பு → சிவசார்பு

என்ற தீர்வு வருகிறது.

10. “சிவனைச் சாரு” என்பது கருவிகளை அழித்துவிடு என்பதல்ல

இந்த இடத்தில் தர்க்கத் தெளிவு அவசியம்.

பாடல்:

பானைகளை உடைத்துவிடு

என்று சொல்லவில்லை.

அடுப்புகளை அழித்துவிடு

என்றும் சொல்லவில்லை.

எரிகொள்ளிகளை எறிந்துவிடு

என்றும் சொல்லவில்லை.

அதற்கு பதில்:

அரிசியின் சரியான பக்குவத்தை உறுதிசெய்

என்பதே உருவகத்தின் மையம்.

அதனால்:

உடல்,
காலம்,
பொறிகள்

இவற்றை நிராகரிப்பதல்ல;

அவற்றை இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாமல் இருப்பதே முக்கியம்.

11. பாசக் கருவிகள் ≠ இறுதி ஆதாரம்

பழைய உரைமரபின் தர்க்கம்:

உடல்,
பொறி,
காலம்

உயிரின் அனுபவத்திற்கு உதவுகின்றன.

ஆனால்:

அவை உயிரின் இறுதி நிறைவை வழங்க முடியாது.

இதனால்:

கருவியாக அவசியம்
ஆனால்
இறுதி சார்பாக போதாது

என்ற நுண்ணிய வேறுபாடு உருவாகிறது.

12. “அரிசி”யை மாற்றவில்லை; அதன் சார்பை மாற்றுகிறோம்

இதுவே இப்பாடலின் மிக அழகான தர்க்க நயம்.

அரிசியை:

எறியச் சொல்லவில்லை.

அதை:

வேறு திசையில் கொடுக்கச் சொல்கிறார்.

அதாவது:

உயிரின் உணர்வு அழிக்கப்பட வேண்டியது அல்ல.

அது:

சிவசார்பில் பக்குவப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இதனால்:

அறிவழிப்பு அல்ல;

அறிவுப் பக்குவம்.

13. பசுவின் அறிவு ஏன் பக்குவப்பட வேண்டும்?

192 கூறியது:

உயிரின் அறிவு வரம்புடையது.

194:

அதன் பக்குவத்திற்கு சரியான சார்பு தேவை

என்று தீர்வு காட்டுகிறது.

இதனால்:

வரம்புடைய அறிவு → அருட்சார்பு → பக்குவம்

என்ற அடுத்த நிலை உருவாகிறது.

14. இது சைவசித்தாந்தத்தில் எங்கு பொருந்துகிறது?

இந்த உருவகத்தை சைவசித்தாந்தத்தில் வைத்து பார்த்தால்:

உயிர் — பசு.

கருவிச் சூழல் — பாசத்தோடு தொடர்புடைய மாயாகாரியங்கள்.

சிவன் — பதி.

இதனால் தர்க்கம்:

பசு பாசக் கருவிகளுக்குள் அனுபவிக்கிறது;

ஆனால்:

பதிசார்பில்லாமல் அதன் இறுதி பக்குவம் நிறைவுறாது.

இது:

பதி–பசு–பாச உறவை உருவகமாக உணர்த்தும் அமைப்பு.

15. நான்காம் அடி — எல்லா தத்துவத்தையும் காலத்தில் வைத்து முடிக்கிறது

விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே

முதல் மூன்று அடிகளில்:

உயிர்,
உணர்வு,
கருவி,
காலம்,
பொறி,
சிவசார்பு

என்ற நுண்ணிய அமைப்பு உள்ளது.

ஆனால் இறுதியில் திருமூலர்:

உன் நாட்கள் போகின்றன

என்று நேரடியாக முடிக்கிறார்.

இதனால்:

ஞானம் தாமதிக்க முடியாத ஒன்றாகிறது.

16. ஏன் கடைசி அடி இவ்வளவு முக்கியம்?

பாடல்:

“சிவனைச் சார வேண்டும்”

என்று சொல்லி முடிந்திருக்கலாம்.

ஆனால்:

“நாட்கள் ஏற்கெனவே போய்விட்டன”

என்று சேர்க்கிறது.

இதன் பொருள்:

சரியான ஞானம் கண்டாலும்,

அதை நடைமுறைப்படுத்த தாமதித்தால் காலம் காத்திருக்காது.

இதனால்:

விவேகம் + அவசர உணர்வு

இரண்டும் சேர்கின்றன.

17. 193 → 194 தர்க்க முன்னேற்றம்

193:

ஆண்டுகள் இடையறாது செல்கின்றன.

194:

அந்த ஆண்டுகள் செல்லும் முன் உயிருணர்வின் சார்பைத் திருத்து.

193 கேள்வி:

காலத்தை உணர்கிறாயா?

194 கேள்வி:

அந்தக் காலத்திற்குள் என்ன செய்கிறாய்?

இதனால்:

கால விழிப்பு
↓
ஆன்மிகத் தீர்மானம்

என்ற முன்னேற்றம்.

18. 192 → 193 → 194 மூன்று பாடல்களின் முழுத் தர்க்கம்

192

உயிரின் உணர்வு ஏன் மாறுகிறது?

பதில்: அது கருவிச் சார்ந்தது.

193

அந்தக் கருவிகள் நிலையானவையா?

பதில்: இல்லை; உடலும் காலத்தோடு மாறுகிறது.

194

அப்படியானால் உயிருணர்வை எதனைச் சாரச்செய்ய வேண்டும்?

பதில்: பழைய உரைமரபின் படி சிவனைச் சாரச்செய்ய வேண்டும்.

இதனால்:

பிரச்சினை → காரணம் → தீர்வு

என்ற மிகத் தெளிவான மூன்று பாடல் அமைப்பு உருவாகிறது.

19. 188–194 வரை அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பு

188

வெளிப்புற உருவங்கள் மாறுகின்றன.

189

பொறிகள் நிரந்தரமல்ல.

190

உடல் உயிரல்ல.

191

உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.

192

உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது.

193

உடலும் கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.

194

ஆகவே மாறும் கருவிகளை இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாமல், உயிருணர்வை சிவசார்பில் பக்குவப்படுத்து; காலம் காத்திருக்காது.

இதனால் இவ்வதிகாரம்:

நிலையாமையை அறிவிப்பதிலிருந்து

சார்பைத் திருத்தும் சாதனை உபதேசத்திற்கு

வந்துள்ளது.

20. “விடுத்தன நாட்கள்” — மனிதனின் உண்மையான இழப்பு

பாடலின் படி மிகப் பெரிய இழப்பு:

பானை பழுதடைவது அல்ல.

எரிகொள்ளி தீர்வதும் அல்ல.

மாறாக:

உணர்வைச் சரியான திசையில் பக்குவப்படுத்தாமல் நாட்களை விட்டுவிடுதல்.

ஏனெனில்:

பொருளை மீண்டும் பெறலாம்.

சில கருவிகளை மாற்றலாம்.

ஆனால்:

சென்ற நாள் திரும்பாது.

21. எதிர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

உயிருக்கு உணர்வு உள்ளது
↓
அது மாறும் கருவிகளைச் சார்கிறது
↓
காலமும் பொறிகளும் தொடர்ந்து அதை வெளிப்புறம் இழுக்கின்றன
↓
உயிர் அதையே இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்கிறது
↓
உணர்வு நிலைபெறாது
↓
பக்குவம் தாமதிக்கிறது
↓
நாட்கள் கடந்து செல்கின்றன.

22. நேர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

உயிரின் உணர்வை அறி
↓
அதன் கருவிச் சார்பை அறி
↓
கருவிகளின் நிலையாமையை உணர்
↓
அவற்றை இறுதி ஆதாரமாகக் கொள்ளாதே
↓
உணர்வின் சார்பைத் திருத்து
↓
சிவனைச் சாரு
↓
அருளால் பக்குவப்படு
↓
தாமதிக்காதே.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

அரிசி
↓
உயிரின் உணர்வு
↓
பானைகள் / உடல்–கருவிச் சூழல்
↓
மூன்று அடுப்புகள் / காலம்
↓
ஐந்து எரிகொள்ளிகள் / பொறிகள்
↓
மாறும் மாயாகாரியச் சார்பு
↓
உணர்வு நிலைபெறாமை
↓
“கொடுமின்”
↓
சார்பை மாற்று
↓
சிவசார்பு
↓
உணர்வின் பக்குவம்
↓
“விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே”
↓
இப்போதே சாதனை

193 → 194 தர்க்கப் பாலம்

193:
ஆண்டுகள் இடையறாது முடிந்து பிறக்கின்றன; காலம் நின்றுவிடவில்லை.

194:
அந்தக் காலம் போகும் முன் உயிரின் உணர்வை எதனைச் சாரச்செய்கிறாய் என்பதைத் தீர்மானி. மாறும் கருவிகளையே சார்ந்து பக்குவத்தை எதிர்பார்க்காதே; சிவசார்பை நோக்கு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → சார்பு விழிப்பு → சாதனைத் தீர்மானம்

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

தர்க்க இடம்

194-ஆம் பாடல் 192–193 பாடல்களில் நிறுவப்பட்ட உணர்வு–கருவி நிலையாமைக்கு தீர்வின் திசையைத் தரும் பாடலாக அமைகிறது. 192 உயிரின் அறிவு கருவிச் சார்ந்து மாறுகிறது என்று காட்டியது; 193 அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன என்று காட்டியது. 194 சமையல் உருவகத்தின் வழியாக, மாறும் உடல்–கால–பொறிச் சூழலை மட்டும் சார்ந்த உயிருணர்வு நிலையான பக்குவத்தை அடைய முடியாது என்று உணர்த்துகிறது. அதனால் கொடுமின் என்ற ஏவலின் மூலம் உணர்வின் சார்பை மாற்ற அழைக்கிறது; பழைய சிறப்புரை அந்தப் புதிய சார்பை சிவசார்பாக விளக்குகிறது. இறுதியில் விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே என்று கூறுவதால், இந்த சார்பு திருத்தம் வெறும் தத்துவப் புரிதலாக அல்ல, தாமதிக்க முடியாத சாதனைத் தீர்மானமாக மாறுகிறது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

192 “உயிரின் உணர்வு மாறும் கருவிகளைச் சார்கிறது” என்றது; 193 “அந்தக் கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன” என்றது; 194 “அப்படியானால் மாறும் கருவிகளையே இறுதி சார்பாகக் கொண்டு நிற்காதே — உயிருணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்து” என்று தீர்வு தருகிறது. இந்தப் பாடலின் இறுதி எச்சரிக்கை இன்னும் கூர்மையானது: உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அல்லது புரிந்தும் நடைமுறைப்படுத்தாமல் விட்ட ஒவ்வொரு நாளும் திரும்பாமல் முன்னே சென்றுவிட்டது.

பாடல் 194 — சாதனை வாழ்வியல்

மாறும் கருவிகளுக்குள் வாழ்ந்தாலும், உயிருணர்வின் இறுதி சார்பை சிவனில் நிலைநிறுத்துதல்

துடுப்பிடு பானைக்கு மொன்றே யரிசி
அடுப்பிடு மூன்றிற்கு மஞ்செரி கொள்ளி
அடுத்தெரி யாமற் கொடுமின் னரிசி
விடுத்தன நாட்களு மேற்சென் றனவே. (194)

194-ஆம் பாடலின் வாழ்வியல் மையம் மிகவும் நேரடியானது:

நமது கவனம், அறிவு, உணர்வு ஆகியவை எதனைச் சார்ந்து பக்குவமடைகின்றன என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

பழைய உரைமரபின் உருவகத்தில் அரிசி:

உயிரின் உணர்வு.

பானை, அடுப்பு, எரிகொள்ளி ஆகியவை:

உடல், காலம், பொறிகள் போன்ற மாறும் கருவிச் சூழல்கள்.

இவற்றை அழிக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால்:

இவற்றையே இறுதி ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தால் உயிருணர்வு நிலைபெறாது.

அதனால் பாடல்:

சார்பைத் திருத்து;
தாமதிக்காதே;

என்று அழைக்கிறது.

1. முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி — “என் மனம் எதனால் பக்குவப்படுகின்றது?”

நாம் தினமும்:

பார்க்கிறோம்,
கேட்கிறோம்,
நினைக்கிறோம்,
பேசுகிறோம்,
விரும்புகிறோம்.

இவை அனைத்தும்:

நமது உள்ளத்தை உருவாக்குகின்றன.

எனவே தினசரி கேள்வி:

என் உயிருணர்வை இன்று எது வடிவமைத்தது?

புலனின்பமா?

கவலையா?

கோபமா?

புகழாசையா?

அல்லது:

ஞானம்,
நல்லறம்,
குரு உபதேசம்,
சிவநினைவு

ஆகியவையா?

2. “அரிசி”யை வீணாக்காதே — உன் கவனத்தை வீணாக்காதே

உயிரின் உணர்வு:

அரிசிபோல் மதிப்புடையது.

அதை:

எங்கு செலுத்துகிறோம்

என்பதே முக்கியம்.

ஒரு நாள் முழுவதும் கவனம்:

தேவையற்ற திரை,
வதந்தி,
ஒப்பீடு,
கோபம்,
பயம்

ஆகியவற்றில் சிதறினால்,

வாழ்நாளின் ஒரு பகுதி:

அதற்கே உணவாகிவிடுகிறது.

எனவே:

கவனம் என்பது வாழ்நாளின் மிக நுண்மையான செல்வம்.

3. பொறிகள் கருவிகள்; அவை சமையற்காரர்கள் அல்ல

கண்:

பார்க்கும்.

செவி:

கேட்கும்.

நா:

சுவைக்கும்.

ஆனால்:

என்ன பார்க்க வேண்டும்,
என்ன கேட்க வேண்டும்,
எதனை மனத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்

என்பதை பொறிகளே தீர்மானிக்கக்கூடாது.

அதனால்:

பொறிகள் சேவை செய்யட்டும்; ஆட்சி செய்யக்கூடாது.

4. புலனடக்கம் = மறுப்பு அல்ல, திசை

பாடலின் பழைய உரை ஐம்பொறிகளை எரிகொள்ளிகளாகக் காட்டுகிறது.

இதிலிருந்து:

பொறிகளே தீயவை

என்ற முடிவு வராது.

தீ:

உணவு சமைக்கவும் பயன்படும்.

எரிக்கவும் பயன்படும்.

அதேபோல் பொறிகளும்:

பந்தத்திற்கும் பயன்படலாம்;

சாதனைக்கும் பயன்படலாம்.

அதனால்:

புலனடக்கம் என்பது பொறிகளை மூடுவது அல்ல; அவற்றின் ஆற்றலை உரிய திசையில் செலுத்துவது.

5. கண் — சிதறலா, தரிசனமா?

கண்:

ஒரு நாளில் எண்ணற்ற காட்சிகளை எடுத்துக்கொள்கிறது.

அதில் எத்தனை:

நம்மை உயர்த்துகின்றன?

எனவே:

திரை பயன்பாட்டை ஒழுங்குபடுத்து.

தேவையற்ற காட்சிச் சிதறலைக் குறை.

நல்ல நூல் வாசி.

இயற்கையைப் பார்.

இறைமூர்த்தியை தரிசி.

இதே கண்:

பந்தத்தின் வழியாகவும் செல்லலாம்;

சிவநினைவிற்கும் வழியாகலாம்.

6. செவி — மனத்தின் கதவு

நாம் தொடர்ந்து கேட்பவை:

உள்ளே சிந்தனையாக மாறுகின்றன.

எனவே:

பயத்தைத் தூண்டும் உரைகள்,
கோபத்தை வளர்க்கும் உரைகள்,
வதந்திகள்

மட்டும் மனத்தை நிரப்ப விடாதே.

இடம் கொடு:

ஞான உபதேசத்திற்கு,
மந்திரத்திற்கு,
அமைதிக்கு.

7. நா — சுவைக்கும் கருவியிலிருந்து சாதனைக் கருவியாக

நா:

உணவைச் சுவைக்கிறது.

அதே நா:

வார்த்தைகளை வெளியிடுகிறது.

அதனால் இரண்டு ஒழுக்கங்கள்:

உணவு ஒழுக்கம்
மற்றும்
சொல் ஒழுக்கம்.

சாதகர் கேட்க வேண்டியது:

என் நா விருப்பத்தை அதிகரிக்கிறதா, அல்லது விவேகத்தை வளர்க்கிறதா?

8. முக்காலத்தால் இழுக்கப்படாத மனம்

பழைய உரையில் மூன்று அடுப்புகள்:

கடந்தகாலம்,
நிகழ்காலம்,
எதிர்காலம்.

மனிதன் பெரும்பாலும்:

கடந்ததை வருந்துகிறான்.

எதிர்காலத்தைப் பயப்படுகிறான்.

நிகழ்காலத்தை இழக்கிறான்.

194-ன் வாழ்வியல்:

கடந்ததைப் புரிந்துகொள்; எதிர்காலத்தைத் திட்டமிடு; ஆனால் சாதனை நிகழ்காலத்தில் செய்.

9. கடந்தகாலத்தை மீண்டும் “சமைத்துக்” கொண்டிருக்காதே

பழைய காயம்,
பழைய அவமானம்,
பழைய தவறு

மீண்டும் மீண்டும் நினைவில் சுழன்றால்:

உயிருணர்வு கடந்த காலத்திலேயே எரிகிறது.

சரியான நடைமுறை:

கற்றுக்கொள்.

திருத்து.

தேவையான இடத்தில் மன்னிப்பு கேள்.

பின்னர் முன்னேறு.

10. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சத்தில் நிகழ்காலத்தை இழக்காதே

“பிறகு என்ன ஆகும்?”

என்ற கவலை:

திட்டமிட உதவும் அளவு வரை பயனுள்ளது.

அதைத் தாண்டினால்:

அது உயிருணர்வின் ஆற்றலைத் தின்றுவிடும்.

எனவே:

எதிர்காலத்தைத் திட்டமிடு;

ஆனால்:

இன்றைய சாதனையை நாளைக்கு மாற்றாதே.

11. “கொடுமின்” — எதையாவது விட்டுவிடு என்றல்ல; ஒப்படை

இப்பாடலின் முக்கிய ஏவல்:

கொடுமின்.

இது:

அனைத்தையும் விட்டு ஓடு

என்ற கட்டளை அல்ல.

பழைய உரையின் திசை:

உயிரின் உணர்வை சிவசார்பில் ஒப்படை.

அதாவது:

“எல்லாம் நான் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்”

என்ற அகந்தையைத் தளர்த்து,

முயற்சியை இறைநோக்கில் அமைத்தல்.

12. சரணாகதி = பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு விலகுவது அல்ல

சிவனைச் சார்தல்:

செயலை நிறுத்துவதல்ல.

மாறாக:

செயலைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

சாதகர்:

உழைக்கிறார்.

முடிவு செய்கிறார்.

தவறைத் திருத்துகிறார்.

உடலைப் பேணுகிறார்.

குடும்பப் பொறுப்பை நிறைவேற்றுகிறார்.

ஆனால்:

“என்னால்தான் அனைத்தும்” என்ற அகந்தையைச் சுமக்கவில்லை.

13. வேலை வாழ்க்கையில் இதன் பயன்பாடு

வேலை:

கருவி.

பதவி:

கருவி.

வருமானம்:

கருவி.

இவை:

வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியைத் தாங்குகின்றன.

ஆனால்:

அவற்றையே வாழ்வின் மையமாக்கினால்,

உயிருணர்வு:

தொடர்ந்த அழுத்தம்,
போட்டி,
அங்கீகார ஆசை

என்ற எரியில் சிக்கலாம்.

சரியான நிலை:

தொழிலில் முழுமையாக இரு; அடையாளத்தில் முழுமையாக விழாதே.

14. செல்வத்தைப் பயன்படுத்துவது; செல்வத்தால் பயன்படுத்தப்படாதிருப்பது

பொருள்:

வாழ்க்கையை எளிதாக்க வேண்டும்.

அது:

நமது உயிர் ஆற்றலை முழுவதும் உறிஞ்சக்கூடாது.

ஒரு பொருளை வாங்குவதற்கு முன்:

“இதற்காக நான் எவ்வளவு பணம் செலவிடுகிறேன்?”

என்பதோடு:

“இதற்காக என் வாழ்நாளில் எவ்வளவு நேரம் செலவிடுகிறேன்?”

என்றும் கேள்.

15. குடும்பத்திலும் “உணர்வின் சார்பு” முக்கியம்

குடும்ப அன்பு:

புனிதமானது.

ஆனால்:

ஒருவரையே முழு பாதுகாப்பின் ஆதாரமாக்கும்போது பயம் உருவாகலாம்.

சரியான நிலை:

ஆழமாக அன்பு செய்.

பொறுப்புடன் இரு.

ஆனால்:

இறுதி சார்பை சிவனில் வைத்திரு.

இதனால் அன்பு:

பிடிப்பாக அல்ல;

பராமரிப்பாக மாறும்.

16. ஆன்மிக அனுபவங்களையும் “எரிகொள்ளி” ஆக்காதே

சில நேரம் சாதனையில்:

ஆனந்தம்,
கண்ணீர்,
அதிர்வு,
அமைதி

வரலாம்.

அவை:

ஊக்கமளிக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றையே:

“இதுவே இறுதி”

என்று பற்றிக்கொண்டால்,

மற்றொரு புதிய புலன்சார்பு உருவாகலாம்.

எனவே:

அனுபவத்தை மதித்தாலும்,

அதன் மூலம் உருவாகும் குணமாற்றத்தையே முக்கியமாகப் பார்.

17. குரு உபதேசம் — கேட்பதிலிருந்து “சமைப்பதற்கு”

உபதேசம் கேட்டதும்:

உணர்ச்சி எழலாம்.

ஆனால் அது போதாது.

ஒரு உபதேசத்திற்குப் பிறகு மூன்று கேள்விகள்:

நான் என்ன புரிந்தேன்?

என்ன மாற்ற வேண்டும்?

இன்று என்ன முதல் செயல்?

இதுவே:

குரு உபதேசத்தை உயிர்ப்புள்ள சாதனையாக மாற்றுகிறது.

18. தினசரி சாதனை மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும் தொடரட்டும்

ஒரே நாளில் பெரிய மாற்றம் செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஆனால்:

தினமும் ஒரு நிரந்தர சாதனை நேரம்

இருக்க வேண்டும்.

உதாரணமாக:

ஜபம்,
தியானம்,
திருமந்திர வாசிப்பு,
சுயமனனம்.

முக்கியம்:

அளவுக்கு மீறிய சங்கல்பம் அல்ல;

தொடர்ச்சி.

19. “சிவசார்பு” எப்படி வாழ்வில் தெரியும்?

சிவசார்பு அதிகரிக்கும்போது:

கோபம் குறைய வேண்டும்.

அகந்தை தளர வேண்டும்.

பொறுப்பு அதிகரிக்க வேண்டும்.

கருணை ஆழப்பட வேண்டும்.

உண்மையுணர்வு வளர வேண்டும்.

அவை இல்லாமல்:

“நான் சிவனைச் சார்ந்தவன்”

என்ற உணர்ச்சி மட்டும் இருந்தால்,

அது இன்னும் வாழ்க்கையாக மாறவில்லை.

20. மாயாகாரியங்களை எதிரிகளாக்க வேண்டாம்

உடல்:

தேவையானது.

பொறிகள்:

தேவையானவை.

காலம்:

சாதனைக்குரிய வாய்ப்பு.

உலகம்:

அனுபவக் களம்.

எனவே:

இவற்றை அழிக்க வேண்டிய எதிரிகள்

என்று காண வேண்டாம்.

சரியான நெறி:

பயன்படுத்து — ஆனால் இறுதி ஆதாரமாக மாற்றாதே.

21. “விடுத்தன நாட்கள்” — மிகப் பெரிய எச்சரிக்கை

பாடலின் கடைசி அடி:

விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே

என்று நேரடியாகக் கூறுகிறது.

இதன் வாழ்வியல் கேள்வி:

எத்தனை நாள்களை நான்:

“பிறகு தொடங்குவேன்”
“பிறகு மாறுவேன்”
“பிறகு சாதனை செய்வேன்”

என்று விடுத்துவிட்டேன்?

காலம்:

நம்முடைய முடிவுக்காக காத்திருக்காது.

22. “நாளை” என்ற சொல்லைச் சோதனை செய்

ஒவ்வொரு முறையும்:

“நாளை செய்வேன்”

என்று சொல்லும்போது கேள்:

இன்று தொடங்க முடியாத உண்மையான காரணம் இருக்கிறதா?

இல்லையெனில்:

குறைந்தபட்ச முதல் படியை இன்று செய்.

உதாரணமாக:

ஒரு மணி நேர சாதனை முடியாவிட்டால் பத்து நிமிடம் தொடங்கு.

முழு நூல் முடியாவிட்டால் ஒரு பாடலை வாசி.

பெரிய சேவை முடியாவிட்டால் ஒரு சிறு நல்ல செயல் செய்.

23. அவசரம் ≠ பதற்றம்

“நாட்கள் செல்கின்றன” என்பதால்:

பதற்றமாக வாழ வேண்டியதில்லை.

திருமூலரின் நோக்கம்:

வேகமாக எல்லாவற்றையும் முடித்துவிடு

என்பதல்ல.

மாறாக:

முக்கியமானதை முடிவில்லாமல் ஒத்திவைக்காதே.

இது:

பதற்றமற்ற அவசர விழிப்பு.

24. தினசரி கவன ஆய்வு

இரவு ஐந்து நிமிடம்:

இன்று என் கவனம் அதிகமாக எங்கே சென்றது?

என்ன காட்சிகள் என் மனத்தை நிரப்பின?

என்ன எண்ணம் மீண்டும் மீண்டும் எரிந்தது?

எந்த செயல் என்னை உயர்த்தியது?

சிவநினைவிற்கு இன்று உண்மையான இடம் இருந்ததா?

இது:

உயிருணர்வின் “சமையல்” எவ்வாறு நடந்தது என்பதைப் பார்க்கும் நடைமுறை.

25. வாராந்திர “சார்பு ஆய்வு”

வாரம் ஒருமுறை நான்கு தளங்களைப் பாருங்கள்:

உடல் — அதை நான் பேணுகிறேனா அல்லது அதற்கே அடிமையா?

பொருள் — பயன்படுத்துகிறேனா அல்லது அதிலே பாதுகாப்பைத் தேடுகிறேனா?

உறவு — அன்பா அல்லது பிடிப்பா?

சாதனை — தொடர்ச்சியா அல்லது மனநிலை சார்ந்ததா?

இதிலிருந்து:

எங்கு சார்பு திருத்தம் தேவை என்பதை அறியலாம்.

26. வாழ்வின் நான்கு அளவுகோல்கள்

ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் கேள்:

என் பொறி ஒழுக்கம் மேம்பட்டதா?

என் கால ஒழுக்கம் மேம்பட்டதா?

என் மன அமைதி ஆழமானதா?

என் சிவசார்பு வாழ்வில் தெளிவாகிறதா?

இதுவே 194-ஐ நவீன சாதனை வாழ்க்கையில் செயல்படுத்தும் ஒரு எளிய வழி.

27. 193 → 194 வாழ்வியல் வளர்ச்சி

193:

காலம் செல்கிறது — பெரிதுணர்.

194:

காலம் செல்லும் முன் சார்பைத் திருத்து.

இதனால்:

கால விழிப்பு
↓
கவன விழிப்பு
↓
சார்பு விழிப்பு
↓
சாதனைத் தீர்மானம்

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

28. 192–194 சாதனைத் தொடர்ச்சி

192 — என் உணர்வு முழு உண்மை அல்ல; நின்றுணர்.

193 — உடலும் கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன; காலத்தைப் பெரிதுணர்.

194 — மாறும் கருவிகளையே இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாதே; உயிருணர்வை சிவநோக்கில் பக்குவப்படுத்து.

இதனால்:

உணர்வு திருத்தம் → கால திருத்தம் → சார்பு திருத்தம்

என்ற சாதனைப் பாதை உருவாகிறது.

தினசரி சாதனை

காலை

“இன்று என் கவனத்தை எதற்குக் கொடுக்கிறேன்?”

நாளின் நடுவில்

உணர்வு சிதறும்போது:

“இது என்னை சிவநோக்கிலிருந்து விலக்குகிறதா, அல்லது ஆழப்படுத்துகிறதா?”

மாலை

“இன்றைய நாள் நான் விட்டுச் சென்ற நாளா, அல்லது பக்குவப்படுத்திய நாளா?”

இரவு

சில நொடிகள்:

உடல்,
பொறிகள்,
மனம்,
காலம்

அனைத்தும் மாறுபவை என்பதை நினைந்து:

சிவநினைவில் நிலைபெறு.

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

கவனம் சிதறுகிறது
↓
எதனைச் சார்கிறது என்று கவனி
↓
பொறிச் சார்பை அறி
↓
காலச் சிதறலை அறி
↓
மாயாகாரியங்களை கருவியாக மட்டுமே பார்
↓
உயிருணர்வின் திசையைத் திருத்து
↓
குரு உபதேசம்–நல்லறம்–சாதனையில் நிலைபெறு
↓
சிவசார்பை ஆழப்படுத்து
↓
இன்றே தொடங்கு

சாதனைச் சூத்திரம்

பொறிகளை அழிக்காதே — திசைநடத்து.
காலத்தை நிறுத்த முடியாது — பயனாக்கு.
உணர்வை அடக்காதே — பக்குவப்படுத்து.
உலகத்தை வெறுக்காதே — அதன் இடத்தை அறி.
தனி அகந்தையில் நிற்காதே — சிவனைச் சாரு.
நாளைக்கு ஒத்திவைக்காதே — விடப்பட்ட நாட்கள் திரும்பாது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

194-ன் சாதனை வாழ்வியல், உடல், பொறிகள், காலம் ஆகிய மாறும் கருவிகளை விட்டு ஓடச் சொல்லுவதல்ல; அவற்றையே உயிரின் இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாதே என்று எச்சரிக்கிறது. நமது கவனம் எதனைச் சார்கிறதோ அதுவே உள்ளத்தைப் பக்குவப்படுத்துகிறது. ஆகவே பொறிகளை ஒழுங்குபடுத்து, கடந்த–எதிர்காலச் சிதறலிலிருந்து நிகழ்கால சாதனைக்கு திரும்பு, குரு உபதேசத்தை நடைமுறையாக்கு, உயிருணர்வை நல்லறம் மற்றும் சிவநினைவில் நிலைநிறுத்து. இதை “பின்னர்” என்று ஒத்திவைக்காதே; ஏனெனில் விடுத்த நாட்கள் அனைத்தும் திரும்பாமல் முன்னே சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.

பாடல் 194 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

மாறும் கருவிச் சார்பிலிருந்து உயிருணர்வின் சிவசார்பை நோக்குதல்

துடுப்பிடு பானைக்கு மொன்றே யரிசி
அடுப்பிடு மூன்றிற்கு மஞ்செரி கொள்ளி
அடுத்தெரி யாமற் கொடுமின் னரிசி
விடுத்தன நாட்களு மேற்சென் றனவே. (194)

194-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான தீர்வுத் திருப்பமாக அமைகிறது.

192 கூறியது:

உயிரின் கருவிவழி உணர்வு நிலையற்றது.

193 கூறியது:

அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.

194 இப்போது:

மாறும் கருவிகளையே இறுதி சார்பாகக் கொண்டிருக்காமல், உயிருணர்வின் சார்பைச் சரியான திசையில் அமைக்க வேண்டும்

என்று உணர்த்துகிறது.

பழைய சிறப்புரையின் உருவக வாசிப்பில் அந்தச் சரியான திசை:

சிவசார்பு.

1. சமையல் உருவகத்தின் மையம்

பாடல்:

துடுப்பு,
பானை,
அரிசி,
அடுப்பு,
எரிகொள்ளி

என்ற சமையல் சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறது.

இந்த உருவகத்தில் முக்கியமானது:

அரிசி எப்படி பக்குவமடைகிறது?

என்பதே.

பழைய உரைமரபில்:

அரிசி = உயிரின் உணர்வு.

இதனால்:

உயிருக்கு உணர்வு இருப்பது மட்டும் போதாது;

அது எவ்வாறு பக்குவமடைகிறது என்பதே முக்கியம்.

2. உயிரின் உணர்வு அழிக்கப்பட வேண்டியது அல்ல

பாடல்:

அரிசியை எறியுங்கள்

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

கொடுமின் அரிசி

என்று சொல்கிறது.

இதன் ஆழமான நயம்:

உயிரின் உணர்வு தவறு அல்ல;

அதன் சார்பே திருத்தப்பட வேண்டும்.

அதாவது:

உணர்வழிப்பு அல்ல — உணர்வுப் பக்குவம்.

3. பழைய உரையின் உருவக அமைப்பு

பழைய சிறப்புரையின் வாசிப்பில்:

துடுப்பு — உயிர்
அரிசி — உயிரின் உணர்வு
ஐந்து பானைகள் — ஐந்து உடம்புகள்
மூன்று அடுப்புகள் — முக்காலம்
ஐந்து எரிகொள்ளிகள் — ஐம்பொறிகள்
நல்ல சமையற்காரன் — சிவன்

என்று உருவகிக்கப்படுகிறது.

இந்த அமைப்பின் தத்துவ மையம்:

உயிர் தனது அறிவை உடல், காலம், பொறிகள் போன்ற மாறும் மாயாகாரியங்களின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால்:

அவற்றையே இறுதி சார்பாகக் கொண்டால் உணர்வு நிலைபெறாது.

4. மாயாகாரியங்கள் எதிரிகள் அல்ல

உடல்:

தேவையானது.

பொறிகள்:

தேவையானவை.

காலம்:

அனுபவத்திற்கும் சாதனைக்கும் தேவையான களம்.

எனவே:

அவற்றை அழிக்க வேண்டும்

என்பது பாடலின் நோக்கம் அல்ல.

சரியான புரிதல்:

அவை கருவிகள்; இறுதி ஆதாரம் அல்ல.

5. பொறிகள் — அனுபவத்தின் வாயில்கள்

ஐம்பொறிகள்:

உலக அனுபவத்தை உயிரிடம் கொண்டு வருகின்றன.

ஆனால்:

காட்சி மாறுகிறது.

ஒலி மாறுகிறது.

சுவை மாறுகிறது.

உடலுணர்வு மாறுகிறது.

அதனால்:

பொறிவழி உணர்வும் இடைவிடாது மாறுகிறது.

இது 192-ல் கூறிய உணர்வு நிலையாமையைத் தொடர்கிறது.

6. காலம் — மாறுதலின் அடிப்படைச் சூழல்

பழைய உரையில்:

மூன்று அடுப்புகள் = கடந்த, நிகழ், எதிர் காலங்கள்.

193-ல்:

ஆண்டுகள் இடையறாது மாறுகின்றன

என்று கண்டோம்.

194 அதையே இன்னொரு கோணத்தில் காட்டுகிறது:

உயிரின் அனுபவம் முழுவதும் காலத்திற்குள் நடைபெறுகிறது.

இதனால்:

காலத்திற்குள் உள்ளவற்றை மட்டும் சார்ந்து காலத்தைக் கடக்கும் நிலை பெற முடியாது.

7. 193 → 194 : கால விழிப்பிலிருந்து சார்பு விழிப்பிற்கு

193:

காலம் செல்கிறது — பெரிதுணர்.

194:

காலம் செல்லும் முன் எதனைச் சார்ந்திருக்கிறாய் என்பதைத் திருத்து.

இதனால்:

கால விழிப்பு
↓
சார்பு விழிப்பு
↓
சாதனைத் தீர்மானம்

என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.

8. “கொடுமின்” — பாடலின் செயல் மையம்

இந்தப் பாடலின் மிக முக்கியமான ஏவல்:

கொடுமின்.

இது:

சிந்தனை மட்டும் போதாது

என்று காட்டுகிறது.

192:

அறிந்து கொள்.

193:

பெரிதுணர்.

194:

இப்போது செய்.

இதனால் நிலையாமை ஞானம்:

செயற்பாட்டு ஆன்மிகமாக மாறுகிறது.

9. சிவசார்பு என்றால் என்ன?

பழைய உரை:

நல்ல சமையற்காரனாக சிவனை விளக்குகிறது.

இதன் பொருள்:

உடல், பொறி, மனம் ஆகியவற்றை விட்டுவிடுதல் அல்ல.

மாறாக:

உயிரின் அறிவு மற்றும் முயற்சியை:

நல்லறம்,
குரு உபதேசம்,
சாதனை,
இறைநினைவு,
அருள்

என்ற திசையில் அமைத்தல்.

இதுவே:

சிவசார்பு.

10. உயிரின் முயற்சியும் சிவ அருளும்

சிவனைச் சார்வது:

தனிப்பட்ட முயற்சியை நிறுத்துவது அல்ல.

உயிர்:

கற்க வேண்டும்.

மனனம் செய்ய வேண்டும்.

ஒழுக்கம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

சாதனை செய்ய வேண்டும்.

ஆனால்:

“என் தனிச் சக்தியால் அனைத்தும் நிறைவேறும்”

என்ற அகந்தை குறைய வேண்டும்.

இதனால்:

முயற்சி + அருட்சார்பு

என்ற சமநிலை உருவாகிறது.

11. யோகப் பார்வை

யோகத்தில் இப்பாடலின் பாதுகாப்பான வாசிப்பு:

சிதறிய புலன்சார்பிலிருந்து உயிரின் கவனத்தை திருப்புதல்.

அதாவது:

புறப்புலன்
↓
கவன ஒழுக்கம்
↓
மன ஒருமை
↓
அகநோக்கு
↓
சிவநினைவு.

ஆனால்:

இந்தப் பாடலில் குறிப்பிட்ட நாடி, சக்கரம், குண்டலினி அமைப்பை நேரடியாகத் திணிக்க ஆதாரம் இல்லை.

12. ஆகமப் பார்வை

ஆகம வழிபாடு:

பொறிகளை நிராகரிக்கவில்லை;

அவற்றை இறைநோக்காக்குகிறது.

கண்:

தரிசிக்கிறது.

செவி:

மந்திரம் கேட்கிறது.

நா:

இறையை ஏத்துகிறது.

உடல்:

பூஜை, சேவை செய்கிறது.

இதனால்:

அதே கருவிகள் பந்தத்திற்கான வாயில்களாகவும், சாதனைக்கான வாயில்களாகவும் அமையலாம்.

திசைதான் முக்கியம்.

13. தந்திரப் பார்வை

தந்திர பார்வையில்:

உடல்,
பொறி,
மூச்சு,
மனம்

தள்ளப்பட வேண்டியவை அல்ல.

அவற்றின் சக்தி:

ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு உயர்ந்த நோக்கில் செலுத்தப்பட வேண்டும்.

194-ன் மையத்தோடு பொருந்தும் தந்திர நயம்:

சக்தியை அழிப்பதல்ல; அதன் சார்பையும் திசையையும் மாற்றுதல்.

14. உணர்ச்சிசார் அனுபவமே சிவசார்பு அல்ல

ஒரு நாள்:

ஆழமான பக்தி.

மற்றொரு நாள்:

உலர்ச்சி.

இதனால்:

சிவசார்பு உணர்ச்சி ஏற்றத் தாழ்வுகளால் அளவிடப்படக்கூடாது.

அது:

ஒழுக்கம்,
உண்மை,
கருணை,
மனநிலைத் தெளிவு,
சாதனைத் தொடர்ச்சி

மூலம் வெளிப்பட வேண்டும்.

15. “விடுத்தன நாட்கள்” — பாடலின் இறுதி விழிப்பு

விடுத்தன நாட்களும் மேற்சென்றனவே

இதுவே பாடலின் மிக நேரடியான வரி.

உயிருணர்வு எதனைச் சார வேண்டும் என்று முடிவு செய்யாமல்:

நாளை,
பிறகு,
வயதானபின்

என்று விட்டுவிட்டால்,

காலம்:

காத்திருக்காது.

இதனால்:

சரியான சார்பு அறிந்ததும் அதை வாழ்வாக்க வேண்டும்.

16. நிலையாமை இங்கு பயமல்ல; தீர்மானம்

194-ன் செய்தி:

“நாட்கள் போகின்றன; அஞ்சு”

என்பதல்ல.

மாறாக:

“நாட்கள் போகின்றன; திசையைத் தீர்மானி.”

இதுவே முக்கியம்.

நிலையாமை:

பயத்தை உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

அது:

முன்னுரிமையைத் தெளிவாக்க வேண்டும்.

17. 192–194 முழு கருத்து

192

உயிரின் கருவிவழி உணர்வு மாறுகிறது.

193

அந்தக் கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.

194

மாறுபவைகளையே இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாமல், உயிருணர்வை சிவசார்பில் பக்குவப்படுத்து.

இதனால்:

உணர்வின் வரம்பு → கருவியின் வரம்பு → சரியான சார்பின் தேவை

என்ற தெளிவான மூன்று படிநிலை உருவாகிறது.

18. 188–194 அதிகார வளர்ச்சி

188 — தோன்றும் வடிவங்கள் மாறுகின்றன.
189 — பொறிகள் நிலைக்காது.
190 — உடல் உயிரல்ல.
191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.
192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது.
193 — உடல்–கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.
194 — மாறும் கருவிகளில் இறுதி சார்பை வைக்காமல், உயிருணர்வை சிவனை நோக்கித் திருத்த வேண்டும்.

இதனால் அதிகாரத்தின் இயக்கம்:

நிலையாமையைப் பார்ப்பது → உயிரை வேறுபடுத்துவது → சிவனை அறிதல் → அறிவின் வரம்பை உணர்தல் → சார்பைத் திருத்துதல்

என்ற ஆழத்திற்கு வந்துள்ளது.

19. இப்பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்

ஒன்று

“பொறிகளால் கிடைக்கும் அனுபவமே நிறைவு.”

இல்லை.

இரண்டு

“காலத்திற்குள் கிடைக்கும் சாதனைகளே இறுதி பாதுகாப்பு.”

இல்லை.

மூன்று

“உயிர் தன்னால் தானே முழுப் பக்குவத்தை அடையும்.”

பழைய உரைமரபின் சைவ வாசிப்பில்:

அருட்சார்பு அவசியம்.

20. வாழ்வியல் சாரம்

இந்தப் பாடலை ஒரு கேள்வியாக மாற்றினால்:

என் உயிருணர்வு இப்போது எதனைச் சார்ந்து பக்குவமடைகிறது?

என் கவனம்:

புலன்சிதறலிலா?

என் மனம்:

கடந்த நினைவிலா?

என் ஆற்றல்:

எதிர்கால ஆசையிலா?

அல்லது:

நல்லறம்,
குரு உபதேசம்,
ஞான மனனம்,
சிவநினைவு

ஆகியவற்றிலா?

ஒரே பார்வையில்

துடுப்பு — பழைய உரையில் உயிர்.
அரிசி — உயிரின் உணர்வு.
ஐந்து பானைகள் — பழைய உரைப் பாடத்தில் ஐந்து உடம்புகள்.
மூன்று அடுப்புகள் — முக்காலம்.
ஐந்து எரிகொள்ளிகள் — ஐம்பொறிகள்.
கொடுமின் — உயிருணர்வின் சார்பைத் திருத்தும் செயல் அழைப்பு.
நல்ல சமையற்காரன் — பழைய உரையில் சிவன்.
விடுத்தன நாட்கள் — திரும்பாத வாழ்நாள்.

பாடவேறுபாடு காரணமாக இவ்வுருவக வரைபடம்:

பழைய சிறப்புரையின் வாசிப்பு

என்பதைத் தெளிவாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

முழுச் சாரம்

194-ஆம் பாடல் நிலையாமை பற்றிய அறிவை நேரடியாக சாதனைத் தீர்மானமாக மாற்றுகிறது.

உயிருக்கு:

உணர்வு உண்டு.

ஆனால் அந்த உணர்வு:

உடல்,
பொறிகள்,
காலம்

என்ற மாறும் கருவிச் சூழலில் வெளிப்படுகிறது.

அவற்றையே:

இறுதி ஆதாரமாக வைத்தால்

உணர்வு:

இடைவிடாது மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

எனவே பழைய சிறப்புரையின் சைவ வாசிப்பில்:

உயிருணர்வு சிவனைச் சார்ந்து பக்குவப்பட வேண்டும்.

இதன் நோக்கம்:

உடலையும் உலகையும் தள்ளுவது அல்ல;

அவற்றின் இடத்தை அறிந்து, அவை இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை சிவநோக்கான சாதனையின் கருவிகளாக மாற்றுவது.

ஏனெனில்:

உண்மையை அறிந்தபின் கூட ஒத்திவைத்தால்,

விடுத்த நாட்கள் திரும்பாது.

ஞானச் சூத்திரம்

உயிருக்கு உணர்வு உண்டு
↓
உணர்வு கருவிகளைச் சார்கிறது
↓
கருவிகள் மாறுகின்றன
↓
காலமும் நகர்கிறது
↓
மாறும் சார்பில் நிலையான பக்குவம் இல்லை
↓
சார்பைத் திருத்து
↓
சிவனைச் சாரு
↓
அருட்சார்பில் உணர்வு பக்குவப்படட்டும்
↓
இப்போதே தொடங்கு — நாட்கள் திரும்பாது

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

192 உயிரின் உணர்வு கருவிச் சார்ந்து மாறுகிறது என்று காட்டியது; 193 அந்தக் கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன என்று காட்டியது; 194 அதற்கான தீர்வாக உயிருணர்வின் சார்பைத் திருத்துகிறது. பழைய சிறப்புரையின் உருவகத்தில் அரிசியாகிய உணர்வை உடல், காலம், பொறிகள் போன்ற நிலையற்ற மாயாகாரியங்களில் மட்டும் பக்குவப்படுத்த முடியாது; அது சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும். இதன் நோக்கம் உலகை மறுப்பதல்ல — உலகக் கருவிகளை அவற்றின் இடத்தில் வைத்து, உயிரின் இறுதி சார்பை நந்தியில் நிலைநிறுத்துதல். இந்தத் தீர்மானத்தை நாளைக்கு ஒத்திவைக்க முடியாது; ஏனெனில் விடுத்த நாட்கள் ஏற்கெனவே முன்னே சென்றுவிட்டன.

திருச்சிற்றம்பலம்.