அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 195
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (195) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
இன்புறு வண்டங் கினமலர் மேற்போ
யுண்பது வாச மதுபோ லுயிர்நிலை
இன்புற நாடி நினைக்கிலு மூன்றொளி
கண்புற நின்ற கருத்துணில் லானே. (195)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
இன்புறு வண்டு அங்கு இனமலர் மேல் போய்
உண்பது வாசம்; அது போல் உயிர்நிலை
இன்புற நாடி நினைக்கிலும் ஊன்று ஒளி
கண் புற நின்ற கருத்துள் நில்லானே
பாடல் 195 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை
புறத்தில் அலைந்து தேடும் இன்பத்திலிருந்து சிவத்தில் நிலைபெறும் பேரின்பத்திற்கு
இன்புறு வண்டங் கினமலர் மேற்போ
யுண்பது வாச மதுபோ லுயிர்நிலை
இன்புற நாடி நினைக்கிலு மூன்றொளி
கண்புற நின்ற கருத்துணில் லானே. (195)
194-ஆம் பாடல்:
உயிருணர்வின் இறுதி சார்பை மாறும் மாயாகாரியங்களில் வைக்காமல் சிவனை நோக்கித் திருத்த வேண்டும்
என்று உணர்த்தியது.
195 அதையே இன்னும் அழகான இயற்கை உவமையில் ஆழப்படுத்துகிறது:
வண்டுக்கு தேன் வேண்டுமெனில் அது தேன் உள்ள மலரை அடைந்து அதிலே தங்க வேண்டும்; உயிருக்கு நிலையான இன்பம் வேண்டுமெனில் அது சிவனை நாடி சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும்.
இப்பாடலின் மையம்:
இன்பத்தைத் தேடாதே என்பதல்ல;
இன்பத்தின் ஆதாரத்தைத் தவறாகத் தேடாதே
என்பதே.
1. உயிரின் இயல்பான தேடல் — இன்பம்
பாடல்:
இன்புறு வண்டு
என்று தொடங்குகிறது.
வண்டு:
துன்பத்தை நாடுவதில்லை;
தேனை நாடுகிறது.
அதேபோல் உயிரும்:
இன்பத்தையே நாடுகிறது.
மனிதனின்:
செல்வத் தேடல்,
உறவுத் தேடல்,
புகழ்த் தேடல்,
அறிவுத் தேடல்,
புலனின்பத் தேடல்
எதன் பின்னாலும்:
“இதனால் நான் நிறைவு பெறுவேனா?”
என்ற அடிப்படை இன்பத் தேடல் உள்ளது.
எனவே:
இன்ப விருப்பமே தவறு அல்ல.
பிரச்சினை:
அந்த இன்பத்தை எங்கே தேடுகிறோம்?
2. வண்டு–மலர் உவமையின் மையம்
வண்டுக்கு:
தேன் வேண்டும்.
தேன்:
மலருடன் தொடர்புடையது.
அதனால் வண்டு:
மலரை அடைகிறது.
அதனிடத்தில் அமர்கிறது.
பின்னர் தேனைச் சுவைக்கிறது.
இந்த வரிசையே முக்கியம்:
நாடுதல் → அடைதல் → தங்குதல் → அனுபவித்தல்
உயிருக்கும் திருமூலர் இதே அமைப்பைத் தருகிறார்:
இன்பத்தை நாடுதல் → சிவனை நோக்குதல் → சிவசார்பில் நிலைபெறுதல் → சிவானந்தத்தை அனுபவித்தல்.
3. “வாசம்” — இன்பத்தின் இடத்தில் தங்குதல்
P01-ல் பார்த்தபடி, பழைய உரை:
வாசம் = வசித்தல்
என்று எடுத்துக்கொள்கிறது.
இதனால் வண்டு:
மலரின் மணத்தைத் தொலைவில் அறிந்து மட்டும் தேன் பெறுவதில்லை.
அது:
மலரை அடைந்து
அதனிடத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.
இதுவே இப்பாடலின் மிக ஆழமான சாதனை மொழி.
அதுபோல்:
சிவனைப் பற்றி அறிதல் மட்டும் போதாது.
சிவனைப் பற்றி பேசுதல் மட்டும் போதாது.
சிவனை விரும்புதல் மட்டும் போதாது.
உயிரின் உணர்வு:
சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும்.
4. அறிவு → நினைவு → நிலைபெறுதல்
ஒருவர்:
சிவன் இருக்கிறார்
என்று அறிந்திருக்கலாம்.
மற்றொருவர்:
சிவனை அடிக்கடி நினைக்கலாம்.
ஆனால் இப்பாடல் இன்னும் ஆழமான நிலையைத் தருகிறது:
நினைவிலிருந்து நிலைபெறுதலுக்கு செல்ல வேண்டும்.
அதாவது:
சிவநினைவு அவ்வப்போது எழும் மனநிலை அல்ல;
வாழ்வின் திசையாக வேண்டும்.
5. “இன்புற நாடி” — உயிரின் ஓட்டம்
உயிர்:
இன்பத்தை நாடுகிறது.
அதனால் அது:
ஒரு பொருளிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு,
ஒரு உறவிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு,
ஒரு அனுபவத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கு
செல்லக்கூடும்.
ஒவ்வொரு முறையும்:
“இது எனக்கு நிறைவு தருமா?”
என்று தேடுகிறது.
ஆனால் அவை அனைத்தும்:
மாறுபவை.
இதனால்:
கிடைத்த இன்பமும் மாறுகிறது.
மீண்டும்:
தேடல் தொடங்குகிறது.
இதுதான் புறச்சார்ந்த இன்பத் தேடலின் சுற்று.
6. உலக இன்பம் தவறா?
இல்லை.
இந்தப் பாடலை:
குடும்ப அன்பு வேண்டாம்,
அழகு வேண்டாம்,
உணவு இன்பம் வேண்டாம்,
உலக வாழ்க்கை வேண்டாம்
என்று வாசிப்பது தவறு.
திருமூலரின் நுண்மை:
வரம்புள்ள இன்பத்தை வரம்பற்ற நிறைவாகக் குழப்பாதே.
புலனின்பம்:
இருக்கலாம்.
உறவின்பம்:
இருக்கலாம்.
அறிவின்பம்:
இருக்கலாம்.
ஆனால்:
இவை அனைத்தும் காலம், கருவி, சூழல் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தவை.
அதனால்:
அவை இறுதி ஆதாரம் அல்ல.
7. நிலையற்ற இன்பத்தை அனுபவிக்கலாம்; அதில் நிரந்தரத்தைத் தேடக்கூடாது
இதுவே இப்பாடலின் சமநிலை.
ஒரு மலர்:
அழகானது.
ஆனால்:
வாடும்.
ஒரு இனிய அனுபவம்:
உண்மையானது.
ஆனால்:
முடியும்.
ஒரு உறவு:
ஆழமானது.
ஆனால்:
உடல்வாழ்வின் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது.
எனவே:
நிலையற்றது ≠ பொய்.
ஆனால்:
நிலையற்றது ≠ இறுதி சார்பு.
8. 192–195 வரை “உணர்வு” எவ்வாறு மாற்றப்படுகிறது?
192:
உயிரின் உணர்வு கருவிச் சார்ந்து மாறுகிறது.
193:
அந்தக் கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.
194:
ஆகவே உணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195:
அந்தச் சிவசார்பில் உணர்வு நிலைபெற வேண்டும்; அப்போதுதான் அது உண்மையான இன்பத்தை அடையும்.
இதனால்:
மாறும் உணர்வு → சார்பு திருத்தம் → நிலைபெற்ற உணர்வு
என்ற ஆன்மிக முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
9. “ஊன்றொளி” — நிலைபெற்ற சிவஒளி
P01-ல் நிறுவிய பழைய வாசிப்பின் படி:
மூன்றொளி
என்று தோன்றும் இடத்தை:
ஊன்றொளி
என்று பிரிக்க வேண்டும்.
அதாவது:
நிலைபெற்ற ஒளி.
பழைய உரை இதனை:
சிவஒளியுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது.
இதனால் பாடலில் இரண்டு நிலைகள் எதிரெதிராக நிற்கின்றன:
புறத்தில் ஓடும் உயிருணர்வு
↔
அகத்தில் ஊன்றிய சிவஒளி
இதுவே பாடலின் யோக–ஞான மையம்.
10. சிவஒளி “வருகிறதா”, அல்லது ஏற்கெனவே இருக்கிறதா?
பாடலின் நுணுக்கம்:
சிவஒளி தொலைவிலிருந்து புதியதாக வரவேண்டும்
என்று அல்ல.
191 ஏற்கெனவே:
நந்தி உடலினுள்ளே விளையாடுகிறான்
என்றது.
195 இப்போது:
உயிரின் கருத்து புறக்கண்ணில் நிலைத்திருக்கும்போது அந்த சிவஒளி அதன் உள்ளுணர்வில் விளங்கவில்லை
என்று கூறுகிறது.
எனவே:
பிரச்சினை சிவன் இல்லாமை அல்ல; உயிரின் புறமுகம்.
11. “கண்புற நின்ற கருத்து” — புறமுகமான உயிருணர்வு
இப்பாடலில்:
புறக்கண்
முக்கியம்.
கண்:
உலகத்தைப் பார்க்கிறது.
அதில் தவறு இல்லை.
பிரச்சினை:
உயிரின் முழுக் கருத்தும் அங்கேயே நின்றுவிட்டால்.
அதாவது:
காண்பது,
பெறுவது,
அனுபவிப்பது,
சேர்ப்பது
என்ற புறநோக்கு மட்டுமே வாழ்க்கையின் மையமாகிவிட்டால்,
உள்ளுறை சிவசம்பந்தம்:
உணர்வில் வெளிப்படாது.
12. யோகப் பார்வை — புறமுகத்திலிருந்து அகமுகம்
யோகத்தின் அடிப்படை இயக்கம்:
புறமுகம் → அகமுகம்.
இப்பாடல் இதனை வண்டு உருவகத்தில் மிக இயல்பாகத் தருகிறது.
உயிர்:
வெளிப்பொருள்களைத் தேடி ஓடுகிறது.
ஆனால்:
உண்மையான நிறைவு உள்ளார்ந்த சிவசம்பந்தத்தில்.
எனவே:
பொறிகளை வெறுக்க வேண்டாம்;
அவற்றின் வழியே முடிவில்லாமல் வெளியே ஓடும் கவனத்தைத் திருப்ப வேண்டும்.
13. புறமுகம் = பாவம் அல்ல
இது முக்கியமான வேறுபாடு.
உலகைப் பார்ப்பது:
பாவம் அல்ல.
குடும்பத்தோடு வாழ்வது:
தடையல்ல.
வேலை செய்வது:
ஆன்மிகத்திற்கு எதிரி அல்ல.
புறமுகம் பிரச்சினையாகும் இடம்:
அதுவே முழு இருப்பாகி, அகஞானத்திற்கான வாயிலை மூடும்போது.
அதனால்:
உலகிலிருந்து விலகுதல் அல்ல;
உலகுக்குள் இருந்தபடியே உள்ளார்ந்த சார்பைச் சரிசெய்தல்.
14. “நினைக்கிலும்” — நினைப்பது மட்டும் ஏன் போதாது?
உங்கள் பாடத்தில்:
நினைக்கிலும்
என்று உள்ளது.
இதை எடுத்துக்கொண்டால்:
இன்பத்தை நினைப்பது மட்டும் போதாது.
அதுபோல:
சிவனை நினைத்தேன்
என்று சொல்லுவது மட்டும் போதாது.
நினைவு:
நடைமுறையில் நிலைபெற வேண்டும்.
அதாவது:
வாழ்க்கைத் தேர்வுகளில்,
பொறி ஒழுக்கத்தில்,
சொல் ஒழுக்கத்தில்,
உறவுகளில்,
சாதனையில்
சிவநினைவு வெளிப்பட வேண்டும்.
15. பழைய “இளைக்கிலும்” வாசிப்பின் ஆழம்
பழைய உரையில்:
இளைக்கிலும்
என்ற வாசிப்பு உள்ளது.
இதில் உயிர்:
இன்பத்தைத் தேடி புறத்தில் ஓடுகிறது;
ஓடி களைத்தாலும் நிறைவு கிடைக்கவில்லை.
இந்த வாசிப்பு மனித அனுபவத்தை மிகவும் கூர்மையாக வெளிப்படுத்துகிறது:
பெறுகிறோம்.
சிறிது காலம் மகிழ்கிறோம்.
மீண்டும் தேடுகிறோம்.
மேலும் பெறுகிறோம்.
மீண்டும் குறைபாடு தோன்றுகிறது.
இதனால்:
தேடலின் அளவு அதிகரிக்கிறது; நிறைவு நிலைபெறவில்லை.
16. ஏன் புற இன்பம் நிலைபெறாது?
192–193 வழங்கிய பதில்:
அது கருவிகளையும் காலத்தையும் சார்ந்ததால்.
ஒரு சுவை:
நாவைச் சார்ந்தது.
ஒரு காட்சி:
கண்ணைச் சார்ந்தது.
உடல்:
வயதைக் சார்ந்தது.
மனம்:
சூழலைச் சார்ந்தது.
அதனால்:
அவற்றின் மூலம் கிடைக்கும் இன்பமும் மாறும்.
இதனை மறுக்க வேண்டியதில்லை;
அதன் வரம்பை அறிய வேண்டும்.
17. சிவானந்தம் என்றால் புலனற்ற வெறுமையா?
இல்லை.
இப்பாடலின் வண்டு–தேன் உவமை:
வெறுமையை அல்ல;
இன்பத்தை
மையமாக்குகிறது.
அதாவது:
சைவ ஆன்மிகப் பாதையின் இலக்கு உணர்வுகளை வறட்சியாக்குவது அல்ல.
மாறாக:
உயிரின் இன்பத் தேடல் தற்காலிகப் பொருட்களிலிருந்து அதன் ஆழமான இறைசார்பை நோக்கிப் பக்குவப்படுவது.
18. “சிவத்தில் நிலைபெறுதல்” என்றால் என்ன?
இதனை உடலியல் இடமாகக் கொள்ளக்கூடாது.
அதாவது:
சிவன் இருக்கும் ஒரு உள்ளகப் புள்ளியில் சென்று உட்கார்தல்
என்ற பொருள் அல்ல.
சைவ ஆன்மிகத்தில் இது:
சிவநினைவு,
சிவசார்பு,
அருள் உணர்வு,
நல்லறம்,
ஞான மனனம்
மூலம் உயிரின் திசை:
சிவனை நோக்கி நிலைபெறுதல்.
19. ஆகமப் பார்வை — சிதறும் பொறிகளை இறைநோக்காக்குதல்
ஆகம சாதனையின் நுண்மை இங்கு பொருந்துகிறது.
புறக்கண்:
உலகைக் காண்கிறது.
ஆனால் அதே கண்:
திருமேனியைத் தரிசிக்கிறது.
செவி:
உலக ஓசைகளை கேட்கிறது.
அதே செவி:
மந்திரத்தைக் கேட்கிறது.
நா:
உலகைப் பேசுகிறது.
அதே நா:
இறைநாமத்தை ஏத்துகிறது.
இதனால்:
புறக்கருவிகள் அகநோக்கிற்கான தடையாக மட்டுமல்ல;
இறைநோக்கில் திருப்பப்படக்கூடிய சாதனக் கருவிகளும் ஆகின்றன.
20. பூஜையின் ஆழமான உளவியல்
பூஜை:
ஒரு வெளிச்சடங்கு மட்டுமல்ல.
அது:
சிதறிய கவனத்தை ஒரே இறைமையத்தில் திரட்டுகிறது.
மலர்:
கண் மற்றும் மண உணர்வை.
மந்திரம்:
செவி மற்றும் வாக்கை.
தீபம்:
பார்வையை.
அர்ப்பணம்:
மனத்தை.
இவ்வாறு:
புறமாக ஓடும் பொறிகள் இறைநோக்கில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.
இதுவே 195-ன்:
மலரை அடையும் வண்டு
என்ற உருவகத்தோடு ஆழமாக ஒத்திசைகிறது.
21. தந்திரப் பார்வை — இன்பத்தை மறுப்பதல்ல, அதன் ஆதாரத்தை உயர்த்துதல்
தந்திர மரபின் முக்கியமான ஒரு நுண்மை:
சக்தியையும் அனுபவத்தையும் வெறுமனே ஒடுக்குவது அல்ல;
அவற்றின் திசையை மாற்றுவது.
195-லும்:
உயிரின் இன்ப விருப்பம் அழிக்கப்படவில்லை.
மாறாக:
அது தற்காலிகப் புறப்பொருள் சார்பிலிருந்து சிவசார்பை நோக்கி உயர்த்தப்படுகிறது.
இதனை:
குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி, குண்டலினி வாசிப்பாக மாற்ற வேண்டிய நேரடி ஆதாரம் இப்பாடலில் இல்லை.
22. குருவின் இடம் — தேன் எங்கே இருக்கிறது என்பதைச் சுட்டுதல்
வண்டு:
தேனைத் தேடுகிறது.
ஆனால் உயிரின் பிரச்சினை:
அது இன்பத்தின் உண்மையான ஆதாரத்தைத் தவறாகத் தேடுகிறது.
அங்கே குருவின் பணி:
உயிரைத் தன்னிடம் கட்டிப்போடுவது அல்ல.
மாறாக:
சிவனை நோக்கித் திருப்புவது.
191-ல்:
நந்தி உயிர்க்குயிராய் இருக்கிறான்.
194-ல்:
உயிருணர்வை சிவனைச் சாரச் செய்.
195-ல்:
அதிலே நிலைபெறு.
இந்தப் பாதையைத் தெளிவுபடுத்துவதே குருவழி.
23. பக்தி ஒரு கண நேர உணர்ச்சி அல்ல
வண்டு:
மலரை ஒரு கணம் தொட்டு விட்டு மீண்டும் வேறு இடம் செல்லும் போது தேன் அனுபவம் முழுமையடையாது.
இந்த உவமையின் சாதனை நயம்:
அவ்வப்போது ஏற்படும் பக்தி உணர்ச்சி மட்டும் போதாது.
தேவை:
தொடர்ச்சி.
நியமம்.
மனனம்.
ஒழுக்கம்.
இறைநினைவில் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புதல்.
இதுவே:
வாசம் — தங்கி இருத்தல்
என்ற பழைய உரைப் பொருளின் ஆன்மிக ஆழம்.
24. “அருள் அனுபவம்” தேடுவதிலும் புறமுகம் ஏற்படலாம்
சாதகர் உலகப் பொருள்களை விட்டுவிட்டு:
விசித்திர அனுபவங்கள்,
ஒளிக்காட்சிகள்,
அதிர்வுகள்,
அற்புதங்கள்
மட்டுமே தேட ஆரம்பித்தாலும்,
அது இன்னொரு வடிவமான:
புற அனுபவத் தேடலாக மாறலாம்.
195-ன் மையம்:
காட்சியைத் தேடு
என்பதல்ல;
சிவசார்பில் நிலைபெறு.
25. ஊன்றொளி = உளவியல் கற்பனை அல்ல
ஊன்றொளியை:
நான் விரும்பியபடி மனதில் உருவாக்கிக்கொள்ளும் கற்பனை ஒளி
என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.
பழைய உரை:
அதனை சிவனோடு தொடர்புபடுத்துகிறது.
அதனால்:
உயிரின் கற்பனை உற்பத்தி
மற்றும்
சிவஒளி
இரண்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்.
26. உயிரும் சிவனும் ஒன்றே என்று இப்பாடல் சொல்கிறதா?
இல்லை.
வண்டு:
மலர் அல்ல.
ஆனால்:
மலரைச் சார்ந்து தேனைப் பெறுகிறது.
இந்த உவமையிலேயே:
தொடர்பு உள்ளது;
அடையாள ஒற்றுமை இல்லை.
அதேபோல்:
உயிர் சிவனைச் சார்கிறது.
சிவத்தில் இன்பம் பெறுகிறது.
ஆனால் அதனால்:
பதி–பசு வேறுபாடு அழிந்துவிடுகிறது
என்று இந்தப் பாடலிலிருந்து முடிவெடுக்க முடியாது.
27. வண்டு–மலர் உவமை பதி–பசு உறவை எவ்வாறு காட்டுகிறது?
வண்டு
தேடுபவன்.
மலர்
தேன் உள்ள ஆதாரம்.
தேன்
நாடப்படும் இன்பம்.
உவமையில்:
உயிர் — தேடுபவன்.
சிவன் — இறுதிச் சார்பு.
சிவானந்தம் — உயிர் நாடும் ஆழமான நிறைவு.
இதனால்:
உயிரின் இன்பம் அதன் தனிச் சுயாதீனத்தில் அல்ல;
சிவசம்பந்தத்தில் நிறைவு பெறுகிறது.
28. “கருத்துள் நில்லானே” — பிரச்சினை கவனத்தின் திசை
சிவன் இல்லையா?
இல்லை.
சிவன் தொலைவில் உள்ளாரா?
அதுவும் பாடலின் கருத்து அல்ல.
பிரச்சினை:
உயிரின் கருத்து எங்கு நிற்கிறது?
அது:
புறக்கண்ணிலா?
அல்லது:
அகச்சிவநினைவிலா?
எனவே 195:
இருப்பிடப் பிரச்சினையை விட
கவனத்தின் திசைப் பிரச்சினையை
மையப்படுத்துகிறது.
29. 194 → 195 — “கொடு” என்பதிலிருந்து “நில்” என்பதற்கு
194:
கொடுமின் அரிசி
அதாவது:
உணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195:
வண்டு மலரிடம் வாசம் செய்வது போல,
அந்தச் சிவசார்பில் நிலைபெறு.
இதனால்:
ஒப்படை → நிலைபெறு → இன்புறு
என்ற ஆன்மிகத் தொடர்ச்சி உருவாகிறது.
இது மிகவும் முக்கியமான அதிகார முன்னேற்றம்.
30. வெறும் “சிவனை நினை” என்பதிலிருந்து “சிவநினைவாக வாழ்” என்பதற்கு
உங்கள் நினைக்கிலும் வாசிப்பின் அடிப்படையில் ஒரு நுண்ணிய வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது:
நினைத்தல் மட்டும் போதாது.
நினைவு:
வாழ்வின் மையமாக மாற வேண்டும்.
சாதனை:
குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மட்டும் நடைபெறும் செயல் அல்ல;
மெதுவாக:
வாழ்க்கை நோக்காக மாற வேண்டும்.
அதுவே:
வண்டு மலரில் “வாசம்” செய்வதற்கு இணையான ஆன்மிக நிலை.
31. 188–195 வரை உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் ஆழ்வு
188
தோன்றும் வடிவங்கள் மாறுகின்றன.
189
பொறிகள் நிலைக்காது.
190
உடல் உயிரல்ல.
191
உயிர்க்குயிராய் நந்தி நிற்கிறான்.
192
உயிரின் கருவிவழி அறிவு மாறுகிறது.
193
உடல்–கருவிகள் காலத்தோடு மாறுகின்றன.
194
உயிருணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195
அந்தச் சிவசார்பில் நிலைபெறுதல் தான் உயிரின் உண்மையான இன்பத்திற்கான வழி.
இதனால் அதிகாரம்:
மரண விழிப்பிலிருந்து
சிவானந்தச் சார்பை நோக்கிய உயிர்த்தத்துவமாக
மாறுகிறது.
ஒருங்கிணைந்த ஞானம்
195-ஆம் பாடலின் மையம்:
உயிர் இன்பத்தை விரும்புவது தவறு அல்ல.
அது:
உயிரின் இயல்பான தேடல்.
ஆனால் உயிர்:
மாறும் புறப்பொருள்களில் நிலையான இன்பத்தைத் தேடும்போது,
அது வண்டு:
மலரை விட்டுவிட்டு வேறு இடங்களில் தேனைத் தேடுவது போன்றது.
தேனுக்காக:
வண்டு மலரை அடைய வேண்டும்;
அதிலே தங்க வேண்டும்.
அதுபோல்:
உயிரின் உணர்வு சிவனை நாடி,
சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும்.
அப்போது நிலையற்ற புற அனுபவத்தை இறுதி ஆதாரமாகக் கொண்ட தேடல்:
அருட்சார்ந்த ஆன்மிகப் பக்குவமாக மாறுகிறது.
ஊன்றொளி:
அகத்துள் நிலைபெற்ற சிவஒளியைச் சுட்டுகிறது.
அது:
புறக்கண்ணில் மட்டும் நின்ற கருத்தில் விளங்காது.
எனவே:
உலகைக் காணும் கண்களை மூடுவது அல்ல தீர்வு;
உலகைக் காணும் போதும் உயிரின் இறுதி சார்பை மறக்காமல் இருப்பதே தீர்வு.
ஞானச் சூத்திரம்
உயிர் இன்பத்தை நாடுகிறது
↓
புறப்பொருள்களில் தேடுகிறது
↓
புறப்பொருள்கள் மாறுகின்றன
↓
இன்பமும் மாறுகிறது
↓
தேடல் மீண்டும் தொடங்குகிறது
↓
உணர்வின் சார்பைத் திருத்து
↓
சிவனை நாடு
↓
சிவசார்பில் நிலைபெறு
↓
ஊன்றொளி கருத்தில் விளங்கட்டும்
↓
நிலையான இறைஇன்பத்தை நோக்கு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
195-ல் திருமூலர் உயிரின் இன்பத் தேடலை மறுப்பதில்லை; அதன் திசையைத் திருத்துகிறார். தேனை விரும்பும் வண்டு மலரை அடைந்து அதிலே தங்கியால்தான் தேனைச் சுவைப்பது போல, உயிரும் மாறும் புறப்பொருள்களில் மட்டும் அலைந்து நிலையான நிறைவைப் பெற முடியாது. 194-ல் உணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்தச் சொன்ன திருமூலர், 195-ல் அந்தச் சிவசார்பில் வாசம் செய்து நிலைபெற வேண்டும் என்று ஆழப்படுத்துகிறார். புறக்கண்ணில் மட்டும் நின்ற கருத்தில் ஊன்றொளியாகிய சிவன் விளங்குவதில்லை; ஆகவே சாதனையின் திசை உலகத்தை மறுப்பதல்ல — புறத்தில் வாழ்ந்தாலும் அகத்தில் சிவசார்பில் நிலைபெறுவதே.
பாடல் 195 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
இன்பத் தேடலிலிருந்து சிவசார்பில் நிலைபெறும் தர்க்கம்
இன்புறு வண்டங் கினமலர் மேற்போ
யுண்பது வாச மதுபோ லுயிர்நிலை
இன்புற நாடி நினைக்கிலு மூன்றொளி
கண்புற நின்ற கருத்துணில் லானே. (195)
195-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான தர்க்க முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
194 கூறியது:
உயிருணர்வின் சார்பை மாறும் கருவிகளில் மட்டும் வைக்காமல் சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195 இப்போது கேட்கிறது:
சிவனை நோக்கித் திரும்புவது மட்டும் போதுமா?
பதில்:
இல்லை.
வண்டு மலரை அடைந்து அதிலே தங்கி தேனைப் பெறுவது போல:
உயிரும் சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும்.
இதனால் பாடலின் மையத் தர்க்கம்:
இன்பத் தேடல் → சரியான ஆதாரத்தை அடைதல் → அதிலே நிலைபெறுதல் → உண்மையான இன்பம்
என்ற அமைப்பில் நகர்கிறது.
1. முதல் அடி — இன்பத்தை நாடும் உயிரின் இயல்பு
இன்புறு வண்டு அங்கு இனமலர் மேற்போய்
பாடல் முதலில்:
வண்டின் இன்பத் தேடலை
முன்வைக்கிறது.
வண்டு:
தேனை நாடுகிறது.
இதன் தர்க்கப் பணி:
உயிரின் அடிப்படை இயக்கத்தை எடுத்துக்காட்டுவது.
உயிரும்:
இன்பத்தை நாடுகிறது.
எனவே பிரச்சினை:
இன்பத்தை நாடுவதில் இல்லை.
பிரச்சினை:
இன்பத்தின் ஆதாரத்தைத் தவறாகத் தேடுவதில்.
2. வண்டு ஏன் மலரைக் காண வேண்டும்?
வண்டுக்கு:
தேன் வேண்டும்.
தேன்:
மலருடன் தொடர்புடையது.
அதனால்:
மலரைத் தவிர்த்து தேனைப் பெற முடியாது.
இதிலிருந்து ஒரு நேரடி தர்க்கம் உருவாகிறது:
பலன் வேண்டுமெனில் அதன் ஆதாரத்தை அடைய வேண்டும்.
இதுவே உயிரின் இன்பத் தேடலுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
3. இரண்டாம் அடி — அடைதல் மட்டும் அல்ல, நிலைபெறுதல்
உண்பது வாசம் அது போல் உயிர்நிலை
P01-ல் பார்த்தபடி, பழைய உரை:
வாசம் = வசித்தல் / தங்குதல்
என்று எடுத்துக்கொள்கிறது.
இதனால் வண்டு:
மலரைத் தொட்டு விட்டு போவதல்ல;
அதிலே தங்கி,
தேனை உண்கிறது.
இதன் தர்க்கம்:
தொடு → தங்கு → அனுபவி.
உயிருக்கும்:
சிவனைச் சில நேரம் நினைப்பது மட்டும் போதாது.
சிவசார்பு நிலையான உள் திசையாக வேண்டும்.
4. “உயிர்நிலை” — இங்கு தர்க்க மையம்
பாடல்:
உயிரின் நிலையை வண்டின் நிலைக்கு ஒப்பிடுகிறது.
அதாவது:
வண்டு மலருடன் சரியான தொடர்பில் இருந்தால் தேன் பெறுகிறது.
அதேபோல்:
உயிர் சிவனுடன் சரியான சார்பில் இருந்தால் இன்பம் பெறுகிறது.
இதனால்:
உயிரின் இன்பநிலை அதன் சார்பின் தன்மையைப் பொறுத்தது
என்ற முடிவு வருகிறது.
5. 194 → 195 : “கொடுமின்” முதல் “வாசம்” வரை
194:
கொடுமின் அரிசி
என்று உணர்வின் சார்பை மாற்றச் சொன்னது.
195:
வாசம்
என்று அந்த புதிய சார்பில் நிலைபெறச் சொல்கிறது.
இதனால்:
சார்பைத் திருத்துதல்
↓
சார்பில் நிலைபெறுதல்
என்ற தெளிவான முன்னேற்றம்.
6. சார்பு மாற்றம் மட்டும் போதாது; தொடர்ச்சி அவசியம்
ஒரு நாள்:
பக்தி.
மற்றொரு நாள்:
மறதி.
ஒரு நாள்:
ஆழமான சாதனை.
அடுத்த நாள்:
சிதறல்.
இவ்வாறு இருந்தால்:
சார்பு இன்னும் நிலைபெறவில்லை.
வண்டு உவமை சொல்வது:
தேன் வேண்டுமெனில் மலரிடம் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பாமல், அதிலே நிலைபெற வேண்டும்.
இதுவே:
தொடர்ச்சி
என்ற தர்க்கத்தை உருவாக்குகிறது.
7. மூன்றாம் அடி — தவறான தேடல் மீண்டும் முன்வைக்கப்படுகிறது
இன்புற நாடி நினைக்கிலும் ஊன்றொளி
உங்கள் பாடத்தில்:
நினைக்கிலும்
என்று உள்ளது.
இதனால்:
உயிர் இன்பத்தை நாடி நினைத்தாலும்—
என்ற நிலை.
அதாவது:
விருப்பம் உள்ளது.
நினைவு உள்ளது.
ஆனால்:
அது இன்னும் சரியான திசையில் நிலைபெறவில்லை.
இதனால்:
விருப்பம் ≠ அனுபவ நிறைவு.
8. நினைப்பது மட்டும் ஏன் போதாது?
ஒருவர்:
தேன் வேண்டும்
என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம்.
ஆனால்:
மலரை அடையாமல் தேன் கிடைக்காது.
அதேபோல்:
சிவனை நினைப்பது
ஒரு தொடக்கம்.
ஆனால்:
அந்த நினைவு வாழ்வின் திசையாக நிலைபெற வேண்டும்.
இதனால்:
நினைவு → சார்பு → நிலைபெறுதல்
என்ற அடுத்த தர்க்கம் உருவாகிறது.
9. பழைய “இளைக்கிலும்” வாசிப்பு இந்த தர்க்கத்தை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது
பழைய உரையில்:
இளைக்கிலும்
என்ற வாசிப்பு உள்ளது.
இதில்:
உயிர் புறத்தில் இன்பத்தைத் தேடி ஓடுகிறது;
ஓடி களைத்தாலும் நிறைவு கிடைக்கவில்லை.
இதனால்:
தேடல் அதிகரித்தாலும் சரியான ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை என்றால் இன்பம் கிடைக்காது
என்ற வலுவான தர்க்கம் உருவாகிறது.
உங்கள் நினைக்கிலும் வாசிப்பும்:
நினைப்பது மட்டும் போதாது
என்ற வேறு கோணத்தை தருகிறது.
10. “ஊன்றொளி” — நிலைபெற்ற ஆதாரம்
P01-ல் நிறுவியபடி:
மூன்றொளி
என்று தோன்றும் இடத்தை பழைய சொற்குறிப்பு:
ஊன்றொளி
என்று பிரிக்கிறது.
அதாவது:
நிலைபெற்ற ஒளி.
இது:
மாறும் உயிருணர்வுக்கெதிராக
நிலைபெற்ற சிவஒளியை
நிறுத்துகிறது.
இதனால்:
மாறும் தேடல்
↔
நிலைபெற்ற சிவஒளி
என்ற எதிரமைவு உருவாகிறது.
11. “ஊன்றொளி” ஏன் தர்க்க ரீதியாக முக்கியம்?
முந்தைய பாடல்கள் முழுவதும்:
மாற்றம்,
நிலையாமை,
கருவிச் சார்பு
பற்றிப் பேசின.
195 இப்போது முதன்முறையாக:
நிலைபெற்றது
என்று ஒரு மையத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
இதனால்:
நிலையாமை விசாரணை
ஒரு நேர்மறை முடிவை நோக்குகிறது:
நிலையான சார்பு எது?
பதில்:
சிவஒளி.
12. நான்காம் அடி — பிரச்சினை “சிவன் இல்லை” என்பதல்ல
கண்புற நின்ற கருத்துள் நில்லானே
இங்கு மிகவும் முக்கியமான தர்க்க வேறுபாடு உள்ளது.
பாடல்:
சிவன் இல்லை
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
புறக்கண்ணில் மட்டுமே நின்ற கருத்தினுள் சிவன் விளங்கவில்லை
என்று சொல்கிறது.
இதனால்:
பிரச்சினை இறைவனின் இல்லாமை அல்ல;
உயிரின் கவனத் திசை.
13. “கண்புற நின்ற கருத்து” — முழுப் பாடலின் எதிர்மறை மையம்
உயிரின் கருத்து:
புறப்பொருள்களில் மட்டும் நின்றால்,
அது:
காட்சி,
சுவை,
ஓசை,
பொருள்,
அனுபவம்
இவற்றின் பின்னால் தொடர்ந்து ஓடும்.
அப்போது:
அகத்துள் நிலைபெற்ற சிவஒளி
உணர்வில் வெளிப்படாது.
இதனால்:
புறச்சிதறல் → அகஒளி மறைவு
என்ற தர்க்கம்.
14. வெளிப்புற உலகம் காரணமா? இல்லை — புறமுகப் பற்றுதலே காரணம்
பாடல் உலகத்தையே:
குற்றவாளியாக்கவில்லை.
மலர்:
வெளிப்புறப் பொருள் தான்.
ஆனால் வண்டு:
அதில் சரியான தொடர்பில் இருக்கிறது.
அதனால் பிரச்சினை:
வெளிப்புறம் இருப்பது அல்ல.
பிரச்சினை:
உயிரின் கருத்து வெளிப்புற மாற்றங்களில் மட்டும் பிடிபட்டு நிற்பது.
15. இதனால் “அகமுகம்” எப்படி வரையறுக்கப்படுகிறது?
அகமுகம்:
கண்களை மூடுவது மட்டும் அல்ல.
உலகத்தை விட்டு ஓடுவது அல்ல.
மாறாக:
வெளிப்புற அனுபவங்களுக்குள் வாழ்ந்தாலும்,
இறுதி சார்பை உள்ளுறை சிவசம்பந்தத்தில் வைத்திருத்தல்.
இதுவே:
195-ன் தர்க்க ரீதியான அகமுகம்.
16. வண்டு–மலர் உவமையின் முழுத் தர்க்கம்
வண்டுக்கு தேன் வேண்டும்
↓
தேன் மலருடன் தொடர்புடையது
↓
மலரை அடைய வேண்டும்
↓
அதிலே தங்க வேண்டும்
↓
பின்னர் தேன் கிடைக்கும்.
உயிரின் நிலை:
உயிருக்கு இன்பம் வேண்டும்
↓
நிலையான இன்பம் சிவசார்பில்
↓
சிவனை நாட வேண்டும்
↓
சிவநினைவில் நிலைபெற வேண்டும்
↓
அப்போது சிவானந்தம் அனுபவிக்கப்படுகிறது.
17. “இன்பம்” இங்கு ஏன் முக்கியம்?
திருமூலர்:
பயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இப்பாடலை அமைக்கவில்லை.
அவர்:
இன்பத் தேடலைப் பயன்படுத்துகிறார்.
இதனால்:
ஆன்மிகம் = இன்ப மறுப்பு
என்று இல்லை.
மாறாக:
இன்பத்தின் தரத்தை உயர்த்துதல்.
புறச்சார்ந்த தற்காலிக இன்பத்திலிருந்து:
சிவசார்ந்த நிலையான ஆனந்தத்தை நோக்குதல்.
18. 192–195 வரை கருத்தின் தொடர்ச்சி
192
உயிரின் உணர்வு கருவிச் சார்ந்து மாறுகிறது.
193
கருவிகளும் உடலும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.
194
மாறும் கருவிகளில் இறுதி சார்பை வைக்காதே; சிவனைச் சாரு.
195
அந்தச் சிவசார்பில் நிலைபெறு; இல்லையெனில் புறமுக உணர்வில் ஊன்றொளி விளங்காது.
இதனால்:
வரம்பு
→ சார்பு திருத்தம்
→ நிலைபெறுதல்
என்ற அழகான முன்னேற்றம்.
19. 188–195 வரை அதிகாரம் எந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது?
188:
வெளிப்புற நிலையாமை.
189:
பொறி நிலையாமை.
190:
உடல்–உயிர் வேறுபாடு.
191:
உயிர்க்குயிராய் சிவன்.
192:
உயிரின் அறிவு வரம்புடையது.
193:
உடலும் காலமும் மாறுகின்றன.
194:
சிவசார்பை நோக்கு.
195:
சிவசார்பில் நிலைபெறு.
இதனால் அதிகாரத்தின் இயக்கம்:
மாறுவதைப் பார்ப்பது → மாறாத சார்பைத் தேடுவது → அதிலே நிலைபெறுவது
என்ற நிலைக்கு வந்துள்ளது.
20. இப்பாடல் தரும் எதிர்மறைச் சங்கிலி
உயிர் இன்பம் நாடுகிறது
↓
புறப்பொருள்களில் மட்டும் தேடுகிறது
↓
அவை மாறுகின்றன
↓
இன்பம் மாறுகிறது
↓
மீண்டும் தேடல்
↓
கருத்து புறக்கண்ணில் நிற்கிறது
↓
ஊன்றொளி விளங்கவில்லை
↓
நிறைவு நிலைபெறவில்லை.
21. இதன் நேர்மறைச் சங்கிலி
இன்பத் தேடலை உணர்
↓
அதன் ஆதாரத்தை விசாரி
↓
புற இன்பத்தின் வரம்பை அறி
↓
சிவனை நாடு
↓
சிவசார்பில் வாசம் செய்
↓
புறச்சிதறலைத் தளர்த்து
↓
கருத்தை அகமுகப்படுத்து
↓
ஊன்றொளி விளங்கட்டும்
↓
நிலையான இன்பத்தை நோக்கு.
22. “நினைவு” மற்றும் “நிலை” — பாடலின் இரு நிலைகள்
உங்கள் பாடத்தின் அடிப்படையில்:
நினைக்கிலும்
என்ற சொல் முக்கியம்.
அதற்கு எதிராக:
வாசம்
என்பது வருகிறது.
இதனால்:
நினைவு
≠
நிலைபெறுதல்.
ஒருவரை நினைப்பது:
ஒரு மனச் செயல்.
அவரோடு வாழ்வது:
வேறு நிலை.
அதேபோல்:
சிவனை நினைத்தல்
மற்றும்
சிவசார்பில் வாழ்தல்
இரண்டும் ஒரே அளவு அல்ல.
23. “வாசம்” மற்றும் “ஊன்றொளி” — இரு நிலைத்தன்மைச் சொற்கள்
பாடலில்:
வாசம் — தங்கி இருத்தல்.
ஊன்றொளி — நிலைபெற்ற ஒளி.
இந்த இரண்டும் ஒன்றோடொன்று ஆழமாக இணைகின்றன.
உயிர்:
நிலைபெற்ற சார்பில் தங்கும்போது,
அதன் கருத்தில்:
நிலைபெற்ற ஒளி விளங்குகிறது
என்ற அமைப்பு உருவாகிறது.
இதுவே பாடலின் உள் இலக்கண–தத்துவ ஒற்றுமை.
24. “கண்புற” மற்றும் “கருத்துள்” — வெளி–அகம் எதிரமைவு
கடைசி அடியில்:
கண்புற
மற்றும்:
கருத்துள்
என்ற இரண்டு திசைகள்.
இதனால்:
புறக்கண்
↔
அகக்கருத்து
என்ற எதிரமைவு உருவாகிறது.
உயிர்:
புறக்கண்ணில் மட்டும் நின்றால்,
அகக்கருத்தில்:
சிவஒளி விளங்காது.
இதுவே பாடலின் இறுதி தர்க்க முடிவு.
25. இது “கண்களை மூடு” என்ற உபதேசமா?
இல்லை.
தர்க்கம் அப்படி அல்ல.
கண்:
வெளிப்புறம் பார்க்கட்டும்.
ஆனால்:
கருத்து முழுவதும் புறத்தில் நிலைத்துவிடக்கூடாது.
இதனால்:
புறச் செயல்
+
அகச்சார்பு
இரண்டையும் இணைக்கும் சைவப் பாதை உருவாகிறது.
26. இப்பாடல் பதி–பசு உறவை எவ்வாறு பாதுகாக்கிறது?
வண்டு:
மலர் அல்ல.
ஆனால்:
மலரைச் சார்கிறது.
உயிர்:
சிவன் அல்ல.
ஆனால்:
சிவனைச் சார்கிறது.
இதனால்:
தொடர்பு உள்ளது;
அடையாள ஒற்றுமை கட்டாயமில்லை.
இந்த உவமை:
பதி–பசு வேறுபாட்டோடு சார்பு உறவை விளக்குவதற்கு மிகத் தகுந்தது.
27. இன்பத்தின் தர்க்கம் இறுதியில் எங்கு முடிகிறது?
மனிதன் கேட்கிறான்:
“எங்கே இன்பம்?”
பாடல் கேட்கிறது:
“எதனைச் சார்ந்து நீ அதைத் தேடுகிறாய்?”
அடுத்த கேள்வி:
“அதில் நிலைபெறுகிறாயா?”
இதனால் இன்பத் தேடல்:
அனுபவத் தேடலிலிருந்து
சார்பு விசாரணையாக
மாறுகிறது.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
இன்புறு வண்டு
↓
தேன் தேடுகிறது
↓
இனமலரை அடைகிறது
↓
அதிலே வாசம் செய்கிறது
↓
தேன் பெறுகிறது
↓
அதுபோல் உயிர்
↓
இன்பம் நாடுகிறது
↓
புறத்தில் மட்டும் தேடினால் சிதறுகிறது
↓
சிவனை நாட வேண்டும்
↓
சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும்
↓
புறக்கண் சார்ந்த கருத்து தளர வேண்டும்
↓
ஊன்றொளி கருத்தில் விளங்கும்
↓
நிலையான இன்பத்தை நோக்கும் உயிர்நிலை
194 → 195 தர்க்கப் பாலம்
194:
உயிருணர்வின் சார்பை மாறும் கருவிகளில் மட்டும் வைக்காமல் சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195:
அந்தச் சார்பு ஒரு கணநேர திருப்பமாக இருக்கக்கூடாது; வண்டு மலரில் வாசம் செய்வது போல சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும். அப்போதுதான் புறமுகச் சிதறலைத் தாண்டி ஊன்றொளி கருத்தில் விளங்கும்.
இதனால்:
சார்பு திருத்தம் → சார்பில் நிலைபெறுதல் → இன்ப அனுபவம்
என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
தர்க்க இடம்
195-ஆம் பாடல் 194-ல் நிறுவப்பட்ட சிவசார்பை “நிலைபெற்ற சார்பு” என்ற அடுத்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. வண்டு தேனைப் பெற மலரை அடைந்து அதிலே தங்க வேண்டும்; அதுபோல உயிரும் இன்பத்தை வெறும் நினைவாக நாடுவதால் மட்டும் நிறைவு பெறாது. புறக்கண் வழியாக மாறும் பொருள்களில் கருத்து நிலைத்திருக்கும்போது, ஊன்றொளியாகிய நிலைபெற்ற சிவஒளி அதன் உள்ளுணர்வில் விளங்காது. ஆகவே இப்பாடலின் தர்க்கம் இன்பத்தை மறுப்பதல்ல; இன்பத்தின் சரியான ஆதாரத்தை அறிதல், அதனை நாடுதல், அதில் நிலைபெறுதல் என்ற மூன்று நிலைகளைக் காட்டுகிறது. 194 “சிவனைச் சாரு” என்றால், 195 “சிவசார்பில் வாசம் செய்து நிலைபெறு” என்று ஆழப்படுத்துகிறது.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
194 உயிருணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்தச் சொன்னது; 195 அந்தச் சார்பு தொடர்ச்சியான நிலையாக வேண்டும் என்று கூறுகிறது. தேனை நினைப்பது மட்டும் வண்டுக்கு போதாது; அது மலரை அடைந்து அதிலே தங்க வேண்டும். அதுபோல உயிரும் இன்பத்தை நினைப்பது மட்டும் போதாது; புறக்கண் சார்ந்த சிதறலைத் தளர்த்தி சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும். அப்போதுதான் ஊன்றொளியாகிய நிலைபெற்ற சிவஒளி கருத்தில் விளங்கும்.
பாடல் 195 — சாதனை வாழ்வியல்
புறத்தில் அலைந்து இன்பம் தேடாமல், சிவசார்பில் நிலைபெறும் வாழ்க்கை
இன்புறு வண்டங் கினமலர் மேற்போ
யுண்பது வாச மதுபோ லுயிர்நிலை
இன்புற நாடி நினைக்கிலு மூன்றொளி
கண்புற நின்ற கருத்துணில் லானே. (195)
195-ஆம் பாடல் நமக்கு ஒரு மிக முக்கியமான வாழ்வியல் கேள்வியை முன்வைக்கிறது:
நான் இன்பத்தை நாடுகிறேனா என்பது முக்கியமல்ல;
நான் இன்பத்தை எங்கே தேடுகிறேன் என்பதே முக்கியம்.
வண்டு தேனைத் தேடுகிறது.
ஆனால் அது:
மலரை அடைந்து,
அதனிடத்தில் தங்கி,
தான் தேனைப் பெறுகிறது.
அதுபோல உயிரும்:
சிவனைத் தொலைவில் நினைத்து மட்டும் அல்ல,
சிவசார்பில் நிலைபெற்று
வாழ வேண்டும்.
1. இன்பத்தை விரும்புவது தவறு அல்ல
மனிதன்:
அன்பை நாடுகிறான்.
அமைதியை நாடுகிறான்.
பாதுகாப்பை நாடுகிறான்.
மகிழ்ச்சியை நாடுகிறான்.
இவை:
உயிரின் இயல்பான தேடல்கள்.
ஆன்மிகம்:
இந்த இன்ப விருப்பத்தை அழிக்கச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
தற்காலிகமானதை நிரந்தர இன்பமாகக் குழப்பாதே
என்று கூறுகிறது.
2. “எது எனக்கு உண்மையான நிறைவு தருகிறது?” என்று கேள்
ஒரு பொருள் கிடைத்தால்:
சில நாள் மகிழ்ச்சி.
ஒரு பதவி கிடைத்தால்:
சில நாள் பெருமை.
ஒருவர் பாராட்டினால்:
சில நேரம் மகிழ்ச்சி.
பிறகு:
இன்னொரு விருப்பம்.
இன்னொரு தேடல்.
இதனைப் பார்த்து:
“இவை பொய்யானவை”
என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை.
ஆனால்:
இவை இறுதி நிறைவு அல்ல
என்று உணர வேண்டும்.
3. இன்பத் தேடலைக் கவனிக்கும் சாதனை
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு முறை கேளுங்கள்:
இன்று நான் மிகவும் விரும்பியது என்ன?
அது கிடைத்தால் என்ன உணர்வேன் என்று நினைத்தேன்?
அது கிடைத்தபின் அந்த உணர்வு எவ்வளவு நேரம் நிலைத்தது?
இந்த சுயபார்வை:
உயிரின் இன்பத் தேடலின் இயல்பைத் தெளிவாக்கும்.
4. வண்டு போல சரியான இடத்தை அடைய வேண்டும்
வண்டு:
தேன் வேண்டுமெனில் மலரை அடைகிறது.
அது:
கல்லிடம் தேன் தேடுவதில்லை.
அதுபோல:
அமைதி வேண்டி அமைதியற்ற வாழ்க்கை முறையைத் தொடர முடியாது.
ஞானம் வேண்டி மனச்சிதறலை வளர்க்க முடியாது.
சிவநினைவு வேண்டி புறச்சிதறலையே ஊட்டிக் கொண்டிருக்க முடியாது.
இதனால்:
நாம் நாடும் பலனுக்கும் நாம் வாழும் முறைக்கும் ஒற்றுமை வேண்டும்.
5. “வாசம்” — தங்கிக் கற்கும் சாதனை
பழைய உரைமரபின் படி:
வாசம் = வசித்தல்.
இதன் வாழ்வியல் ஆழம் மிக முக்கியமானது.
ஒரு நல்ல உணர்வு எழுந்தவுடன்:
அதை உடனே இழக்காதே.
ஒரு உபதேசம் மனதைத் தொட்டால்:
அதிலே சில காலம் நில்.
ஒரு மந்திரம் உன்னை உள்ளே இழுத்தால்:
அடுத்த அனுபவத்திற்காக ஓடாதே.
அதாவது:
ஆன்மிகத்தில் தொடர்ச்சியான தங்கல் அவசியம்.
6. புதிய அனுபவங்களை தொடர்ந்து தேடாதே
சில சாதகர்கள்:
புதிய மந்திரம்,
புதிய குரு,
புதிய அனுபவம்,
புதிய முறை
என்று தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கலாம்.
இது:
வண்டு ஒரு மலரை அடையும் முன் தொடர்ந்து மலர் மாறுவதுபோல ஆகலாம்.
195 நினைவூட்டுவது:
ஆழம் அகலத்தை விட முக்கியம்.
ஒரு உண்மையான பாதையில்:
நிலைபெற கற்றுக்கொள்.
7. குரு உபதேசத்தில் “வாசம்” செய்வது எப்படி?
ஒரு உபதேசம் கிடைத்தால்:
அதை எழுதிக் கொள்.
மீண்டும் வாசி.
மனனம் செய்.
நடைமுறையில் சோதித்து பார்.
உன் குணத்தில் அது மாற்றமளிக்கிறதா என்று பார்.
அப்போது:
உபதேசம் தகவலாக இருந்து ஞானமாக மாறும்.
8. “நினைத்தேன்” என்பதிலிருந்து “வாழ்கிறேன்” என்பதற்கு
உங்கள் பாடத்தில்:
நினைக்கிலும்
என்று வருகிறது.
இதன் வாழ்வியல் பாடம்:
சிவனை நினைப்பது நல்ல தொடக்கம்.
ஆனால்:
நினைவு வாழ்வில் இறங்க வேண்டும்.
சிவநினைவு:
சொற்களில் மட்டும் இருந்தால் போதாது.
அது:
முடிவுகளில்,
உறவுகளில்,
பேசும் முறையில்,
பணியில்,
சாதனையில்
தெரிய வேண்டும்.
9. புறக்கண் தவறு அல்ல
கண்புற என்பதால்:
உலகைப் பார்க்கக்கூடாது
என்று பொருள் இல்லை.
கண்:
உலகைக் காணட்டும்.
செவி:
உலகைக் கேட்கட்டும்.
மனம்:
பணிகளைச் செய்யட்டும்.
ஆனால்:
கருத்து முழுவதும் புறத்தில் அடிமையாக நின்றுவிடக்கூடாது.
இதுவே சமநிலை.
10. புறத்தில் வாழ்ந்து அகத்தில் நிலைபெறு
சாதகர்:
குடும்பத்தில் இருக்கலாம்.
தொழிலில் இருக்கலாம்.
சமூகத்தில் இருக்கலாம்.
ஆனால் உள்ளே:
இறுதி சார்பு வேறு.
இதனால்:
புறத்தில் செயல்
+
அகத்தில் சிவநினைவு
இரண்டும் ஒன்றாகச் செல்ல முடியும்.
11. திரைச்சிதறலைக் கவனிக்க வேண்டும்
இன்றைய வாழ்க்கையில் புறக்கண்:
மிக அதிகமாக தூண்டப்படுகிறது.
தொடர்ந்து:
படம்,
செய்தி,
பதிவு,
கருத்து
என்று மனம் வெளியே இழுக்கப்படுகிறது.
இதனால்:
அகத்தில் நிலைபெற நேரமில்லை.
எனவே தினமும்:
சில நேரம் திரையின்றி இரு.
அமைதியாக அமர்.
மனதை திரும்பப் பெற கற்று.
12. அமைதி ஒரு வெறுமை அல்ல
சிலருக்கு அமைதியாக இருப்பது:
சலிப்பு போலத் தோன்றலாம்.
ஏனெனில் மனம்:
தொடர்ந்து புதிய தூண்டுதல்களை எதிர்பார்க்கிறது.
195-ன் சாதனை:
அந்தச் சிதறலிலிருந்து மெதுவாகப் பின்வாங்கி,
அமைதியில் தங்கக் கற்றுக்கொள்வது.
அமைதி:
வெறுமை அல்ல;
அகநோக்கிற்கான இடம்.
13. குடும்ப அன்பும் சிவசார்பும் முரண்படுவதில்லை
குடும்பத்தை நேசி.
ஆனால்:
ஒருவரை இறுதி பாதுகாப்பாகப் பற்றாதே.
அன்பு:
ஆழமாகட்டும்.
பயம்:
குறையட்டும்.
சிவசார்பு:
உறவைத் தளர்த்துவதல்ல;
பற்றின் பயத்தைத் தளர்த்துகிறது.
14. ஒருவரை இழப்பது பற்றிய பயம்
உறவுகள்:
உடல்வாழ்வுக்குட்பட்டவை.
இதனால்:
அன்பு இருக்கட்டும்.
ஆனால்:
“இந்த மனிதர் இல்லாமல் நான் முற்றிலும் சிதைந்து விடுவேன்”
என்ற அடையாளத்தைப் பாருங்கள்.
195 நினைவூட்டுவது:
உயிரின் இறுதி சார்பு மனிதரிடமல்ல.
அது:
சிவத்தில்.
15. செல்வம் — வசதி; இறுதி இன்பம் அல்ல
செல்வம்:
பாதுகாப்பை அளிக்கலாம்.
வாய்ப்பை அளிக்கலாம்.
சேவை செய்ய உதவலாம்.
ஆனால்:
நிரந்தர உள்ளநிறைவை உறுதிப்படுத்தாது.
எனவே:
செல்வத்தைப் பயன்படுத்து;
அதையே தேனாக நினைக்காதே.
16. பதவி மற்றும் புகழ் பற்றிய விழிப்பு
புகழ்:
வருகிறது.
போகிறது.
பதவி:
கிடைக்கிறது.
மாறுகிறது.
இவற்றைக் கொண்டு:
சுய மதிப்பை முழுமையாக அமைத்தால்,
மனம்:
எப்போதும் பிறரின் பார்வையில் வாழும்.
195:
புறக்கண்ணிலிருந்து கருத்தை அகத்துக்கு திருப்பச் சொல்கிறது.
17. ஆன்மிக அனுபவங்களைப் பற்றியும் இதே விதி
ஒரு நாள்:
தீவிரமான பக்தி.
ஒரு நாள்:
அமைதி.
மற்றொரு நாள்:
கண்ணீர்.
இவற்றில் ஒன்றை:
“இதுவே சிவானுபவம்”
என்று பிடித்துக்கொள்ள வேண்டாம்.
முக்கியம்:
அந்த அனுபவம் உன்னை எங்கு கொண்டு செல்கிறது?
அது:
தாழ்மையா?
நல்லறமா?
கருணையா?
நிலையான சாதனையா?
இவையே அளவுகோல்.
18. “ஊன்றொளி” — நிலைபெற்ற திசை
பழைய வாசிப்பின் படி:
ஊன்றொளி = நிலைபெற்ற சிவஒளி.
இதனை சாதனையில்:
உணர்ச்சியின் உச்சம்
என்று மட்டும் கொள்ள வேண்டாம்.
அதன் வாழ்வியல் வெளிப்பாடு:
மனம் மாறினாலும் இறைநோக்கு மாறாதிருத்தல்.
சூழல் மாறினாலும் ஒழுக்கம் மாறாதிருத்தல்.
புகழும் இகழ்ச்சியும் வந்தாலும் உள்ளார்ந்த திசை நிலைத்திருத்தல்.
இதுவே:
நிலைபெற்ற சார்பின் வெளிப்பாடு.
19. கோபத்தில் சிவசார்பு சோதிக்கப்படுகிறது
சாதனை நேரத்தில் அமைதி:
எளிதாக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
ஒருவன் நம்மை அவமதிக்கும் போது?
திட்டம் தோல்வியடையும் போது?
குடும்பத்தில் மோதல் வரும் போது?
அப்போது:
நாம் எதைச் சார்கிறோம் என்பதே வெளிப்படும்.
எனவே:
சிவசார்பு தியான அறையில் மட்டும் சோதிக்கப்படுவதில்லை; வாழ்க்கையின் உராய்வில் சோதிக்கப்படுகிறது.
20. புறச்சிதறலில் இருந்து திரும்பும் சிறு முறை
மனம் மிகவும் சிதறும்போது:
இது:
இப்பாடலின் நேரடி யோக முறையாக அல்ல;
அதன் வாழ்வியல் பயன்பாடாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
21. தினமும் ஒரு “வாசம்” நேரம்
ஒவ்வொரு நாளும்:
ஒரே இடத்தில்,
ஒரே நேரத்தில்,
சில நிமிடங்களாவது:
ஜபம்,
தியானம்,
திருமந்திர மனனம்,
சிவநினைவு
செய்யலாம்.
முக்கியம்:
புதுமை அல்ல;
தொடர்ச்சி.
இந்தத் தொடர்ச்சியே:
வண்டு மலரில் தங்குவது போன்ற சாதனை நயம்.
22. பல சாதனைகள் அல்ல; ஆழமான சாதனை
ஒரே நேரத்தில்:
பல மந்திரம்,
பல முறை,
பல நூல்,
பல ஆன்மிகச் செயல்கள்
என்று சிதறினால்:
ஆழம் வராமல் போகலாம்.
எனவே:
குரு வழங்கிய ஒழுங்கை தொடர்ந்து கடைபிடி.
ஏற்கெனவே தொடங்கிய சாதனையை நிறைவு செய்.
பிறகு அடுத்த நிலைக்கு செல்.
23. இன்பத்தை உடனடியாகப் பெற வேண்டும் என்ற பழக்கத்தை கவனி
இன்றைய வாழ்க்கை:
உடனடி மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் பொருட்களால் நிரம்பியுள்ளது.
சிறு சலிப்பு வந்ததும்:
திரையைத் திறக்கிறோம்.
மன அழுத்தம் வந்ததும்:
வெளிப்புற உந்துதலைத் தேடுகிறோம்.
இதனால்:
அகத்தில் தங்கும் திறன் குறைகிறது.
195-ன் சாதனை:
உடனடி தூண்டுதலின்றியும் அமைதியில் இருக்கக் கற்று.
24. துன்பத்தைத் தவிர்ப்பதும் இன்பத் தேடலின் மற்றொரு பக்கம்
சில நேரங்களில் நாம்:
இன்பத்தை நேரடியாகத் தேடுவதில்லை.
மாறாக:
துன்பத்தைத் தவிர்க்க ஓடுகிறோம்.
ஆனால்:
பயம்,
வெறுப்பு,
தப்பித்தல்
மூலம் வாழ்ந்தாலும் மனம் புறமுகமாகவே இருக்கும்.
சிவசார்பு:
துன்பத்திலிருந்து ஓடுவது அல்ல;
அதைக் கடந்து நிற்கும் ஆதாரத்தைப் பெறுதல்.
25. ஓய்வும் “வாசம்” ஆகலாம்
சாதனை என்பது:
இடைவிடாமல் செயற்படுதல் அல்ல.
உண்மையான ஓய்வு:
மனம் புறத்தூண்டுதலிலிருந்து விலகி அமைதியாகும் நிலை.
அந்த அமைதியும்:
சிவநினைவோடு இருந்தால்
அது:
சாதனையின் ஒரு பகுதியாகலாம்.
26. 194 → 195 வாழ்வியல் முன்னேற்றம்
194:
சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195:
அந்தச் சார்பில் நிலைபெறு.
இரண்டிற்கும் வித்தியாசம்:
ஒருமுறை திரும்புவது
மற்றும்
தொடர்ச்சியாக வாழ்வது.
ஆன்மிக வளர்ச்சி:
ஒருமுறை எழும் உணர்வில் அல்ல;
மீண்டும் மீண்டும் ஒரே உயர்ந்த திசைக்கு திரும்பும் ஒழுக்கத்தில்.
27. 192–195 சாதனைப் பாதை
192 — என் உணர்வு மாறுகிறது; அதை முழு உண்மையாகக் கொள்ளாதே.
193 — உடலும் காலமும் மாறுகின்றன; காலத்தைப் பெரிதுணர்.
194 — மாறும் கருவிகளில் இறுதி சார்பை வைக்காதே; சிவனைச் சாரு.
195 — சிவசார்பில் வாசம் செய்து நிலைபெறு.
இதனால்:
உணர்வு விழிப்பு → கால விழிப்பு → சார்பு திருத்தம் → நிலைபெற்ற சிவநினைவு
என்ற சாதனை வளர்ச்சி உருவாகிறது.
தினசரி சாதனை
காலை:
“இன்று நான் இன்பத்தை எங்கே தேடப் போகிறேன்?”
நாளின் நடுவில் மனம் சிதறும்போது:
“இப்போது என் கருத்து புறக்கண்ணில் மட்டும் நின்றுவிட்டதா?”
மாலை:
“இன்று என்னை உண்மையில் ஆழப்படுத்திய இன்பம் எது?”
இரவு:
சில நொடிகள் அமைதியில் இருந்து:
“புறத்தில் செயல்; அகத்தில் சிவசார்பு.”
என்று மனத்தில் நிலைநிறுத்தலாம்.
சாதனை மாற்ற வரைபடம்
இன்பம் வேண்டும்
↓
எங்கே தேடுகிறேன்?
↓
புறப்பொருள் மட்டும் என்றால் சிதறல்
↓
அதன் வரம்பை அறி
↓
சிவனை நோக்கித் திரும்பு
↓
சிவநினைவில் தொடர்ந்து தங்கு
↓
பொறிகளை இறைநோக்காக்கு
↓
அகக்கருத்தை நிலைநிறுத்து
↓
ஊன்றொளி விளங்க இடமளி
↓
நிலையான உள்ளநிறைவை நோக்கு
சாதனைச் சூத்திரம்
இன்பத்தை மறுக்காதே — அதன் ஆதாரத்தை விசாரி.
புறத்தில் வாழு — புறத்திலேயே தொலைந்து போகாதே.
சிவனை நினை — நினைவைக் கடந்து சிவசார்பில் நிலைபெறு.
அனுபவத்தைத் தேடாதே — ஆழத்தை வளர்த்து.
பொறிகளை அழிக்காதே — இறைநோக்காக்கு.
ஒருமுறை திரும்பாதே — மீண்டும் மீண்டும் சிவத்தில் தங்கு.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
195-ன் சாதனை வாழ்வியல் இன்பத்தைத் துறக்கச் சொல்லுவதல்ல; இன்பத் தேடலின் திசையைத் திருத்துகிறது. தேனை நாடும் வண்டு மலரை அடைந்து அதிலே தங்குவது போல, உயிரும் மாறும் புறப்பொருள்களில் மட்டும் அலைந்து நிலையான நிறைவைப் பெற முடியாது. சிவனை நினைப்பது தொடக்கம்; சிவசார்பில் நிலைபெறுதல் தான் ஆழமான சாதனை. அதனால் உலகைக் கைவிட வேண்டியதில்லை; புறத்தில் செயற்பட்டாலும் கருத்து முழுவதும் புறக்கண்ணில் சிதறாமல், அகத்தில் சிவநினைவில் நிலைபெற வேண்டும். அதுவே வாசம் எனும் தங்கலின் சாதனை; அதுவே ஊன்றொளி கருத்தில் விளங்குவதற்கான உள் இடம்.
பாடல் 195 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
இன்பத் தேடலிலிருந்து சிவசார்பில் நிலைபெறும் உயிர்நிலைக்கு
இன்புறு வண்டங் கினமலர் மேற்போ
யுண்பது வாச மதுபோ லுயிர்நிலை
இன்புற நாடி நினைக்கிலு மூன்றொளி
கண்புற நின்ற கருத்துணில் லானே. (195)
195-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான முடிவைத் தெளிவாக்குகிறது:
உயிர் இன்பத்தை நாடுவது தவறு அல்ல;
அந்த இன்பத்தின் ஆதாரத்தைத் தவறான இடத்தில் தேடுவதுதான் சிக்கல்.
வண்டு:
தேனை நாடுகிறது.
ஆனால் தேனைப் பெற:
மலரை அடைந்து,
அதனிடத்தில் தங்கி
இருக்க வேண்டும்.
அதுபோல உயிரும்:
மாறும் புறப்பொருள்களில் மட்டும் இன்பத்தைத் தேடி அலைந்து நிறைவு பெற முடியாது;
சிவனைச் சார்ந்து, அந்தச் சார்பில் நிலைபெற வேண்டும்.
1. வண்டு — இன்பத்தை நாடும் உயிரின் உருவகம்
வண்டு:
தேனை விரும்புகிறது.
அதேபோல் உயிரும்:
இன்பம்,
நிறைவு,
அமைதி
நாடுகிறது.
இதனால் இப்பாடல்:
ஆசை இருக்கக் கூடாது
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
இன்பத்தின் உண்மையான ஆதாரத்தை அறிந்து தேடு
என்று சொல்கிறது.
2. மலர் — சரியான ஆதாரம்
வண்டுக்கு:
தேன் மலருடன் தொடர்புடையது.
அதனால்:
மலரை விட்டுப் புறத்தில் தேனைத் தேடுவது பயனற்றது.
உயிருக்கும்:
நிலையான இன்பம் மாறும் புறப்பொருள்களில் முழுமையாகக் கிடைக்காது.
இதனால்:
நாடப்படும் பலனுக்கும், நாடப்படும் ஆதாரத்திற்கும் ஒற்றுமை வேண்டும்.
3. “வாசம்” — வெறும் அடைதல் அல்ல; தங்குதல்
பழைய உரைமரபின் வாசிப்பில்:
வாசம் = வசித்தல், தங்கி இருத்தல்.
இதனால்:
வண்டு மலரைத் தொட்டுவிட்டு போவதல்ல;
அதனிடத்தில் தங்கி தேனை அனுபவிக்கிறது.
இதுவே உயிரின் ஆன்மிக நிலைக்கும் உவமை.
சிவனை நினைப்பது தொடக்கம்.
சிவனை நாடுவது அடுத்த படி.
சிவசார்பில் நிலைபெறுதல் தான் ஆழமான நிலை.
4. “நினைக்கிலும்” — நினைவு மட்டும் போதாது
உங்கள் பாடத்தில்:
நினைக்கிலும்
என்று வருகிறது.
இதன் முக்கியமான திசை:
நல்லதை நினைப்பது மட்டும் போதாது.
சிவனை:
நினைக்கலாம்.
புகழலாம்.
பற்றியறியலாம்.
ஆனால்:
அந்த நினைவு வாழ்க்கைத் திசையாக மாற வேண்டும்.
இதனால்:
நினைவு → சார்பு → நிலைபெறுதல்
என்ற முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
5. பழைய “இளைக்கிலும்” வாசிப்பின் கூடுதல் நயம்
பழைய பாடவேறுபாட்டில்:
இளைக்கிலும்
என்று வருகிறது.
அதன்படி:
உயிர் புறத்தில் இன்பம் தேடி ஓடி களைத்தாலும் உண்மையான நிறைவு கிடைக்காது.
இரு வாசிப்புகளும் இரண்டு வேறு கோணங்களைத் தருகின்றன:
நினைக்கிலும் — நினைத்தல் மட்டும் போதாது.
இளைக்கிலும் — புறத்தில் அலைந்து களைத்தாலும் போதாது.
இரண்டின் மையமும்:
சரியான சார்பின்றி இன்பம் நிலைபெறாது.
6. “ஊன்றொளி” — நிலைபெற்ற சிவஒளி
P01-ல் தெளிவுபடுத்தியபடி, இங்கு:
மூன்றொளி
என்ற தொடரை பழைய சொற்குறிப்பு:
ஊன்றொளி
என்று பிரிக்கிறது.
அதாவது:
நிலைபெற்ற ஒளி.
இது:
மாறும் உயிருணர்வுக்கு எதிராக,
நிலையான சிவஒளியை நிறுத்துகிறது.
இதனால்:
மாறும் புறச்சார்பு
↔
நிலைபெற்ற சிவஒளி
என்ற மைய எதிரமைவு உருவாகிறது.
7. “கண்புற நின்ற கருத்து” — பிரச்சினை எங்கே?
பாடல்:
சிவன் இல்லை
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
கருத்து புறக்கண்ணிலேயே நின்றுவிட்டால்,
அகத்தில் ஊன்றிய சிவஒளி விளங்காது
என்று சொல்கிறது.
இதனால்:
பிரச்சினை இறைவனின் இல்லாமை அல்ல;
உயிரின் கவனத் திசை.
8. புறக்கண் தவறல்ல; புறமுகப் பற்றுதலே சிக்கல்
உலகைக் காண்பது:
தவறு அல்ல.
குடும்பம்:
தவறு அல்ல.
தொழில்:
தவறு அல்ல.
பொருள்:
தவறு அல்ல.
ஆனால்:
இவற்றையே இறுதி இன்பத்தின் ஆதாரமாகக் கொண்டால்,
உயிரின் கருத்து:
புறத்தில் மட்டும் நிலைத்துவிடுகிறது.
அப்போது:
அகச் சிவசார்பு மறைந்து போகிறது.
9. உலக இன்பம் உண்மை; ஆனால் இறுதி அல்ல
இப்பாடலை:
உலக இன்பங்கள் எல்லாம் பொய்
என்று எளிமைப்படுத்தக்கூடாது.
சரியான வேறுபாடு:
அவை அனுபவிக்கப்படுகின்றன;
ஆனால் அவை நிலையற்றவை.
எனவே:
நிலையற்றது ≠ பொய்.
அதேபோல்:
நிலையற்றது ≠ இறுதி ஆதாரம்.
10. 194 → 195 : சார்பு திருத்தத்திலிருந்து சார்பில் நிலைபெறுதல்
194:
உயிருணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்து.
195:
அந்தச் சிவசார்பில் தங்கி நிலைபெறு.
இதனால்:
திரும்புதல்
↓
தங்குதல்
என்ற முன்னேற்றம்.
இது முக்கியம்.
ஏனெனில்:
ஒருமுறை எழும் பக்தி உணர்வு மாற்றமடையலாம்;
ஆனால் சாதனை நிலையான திசையை உருவாக்க வேண்டும்.
11. 192–195 முழுக் கருத்து வளர்ச்சி
192
உயிரின் கருவிவழி உணர்வு மாறுகிறது.
193
உடலும் கருவிகளும் காலத்தோடு மாறுகின்றன.
194
மாறும் கருவிகளில் இறுதி சார்பை வைக்காமல் சிவனைச் சாரு.
195
சிவனைச் சாருவது மட்டும் அல்ல; அந்தச் சார்பில் நிலைபெறு.
இதனால்:
உணர்வு நிலையாமை → சார்பு திருத்தம் → சிவசார்பில் நிலைபெறுதல்
என்ற ஆழமான சைவப் பயணம் உருவாகிறது.
12. யோகப் பார்வை
யோகத்தில் இப்பாடல்:
புறச்சிதறிய கவனத்தை அகத்துக்குத் திருப்பும் நெறியைத் தருகிறது.
அதாவது:
புலன்களை அழிக்க அல்ல;
அவற்றால் இழுக்கப்படும் உயிருணர்வை மீண்டும் மையப்படுத்த.
இதனால்:
புறமுகம்
↓
அகமுகம்
↓
நிலைபெற்ற சிவநினைவு
என்ற நடை உருவாகிறது.
13. ஆகமப் பார்வை
ஆகம வழிபாடு:
புறப்பொறிகளை இறைநோக்காக்குகிறது.
கண்:
தரிசிக்கிறது.
செவி:
மந்திரம் கேட்கிறது.
நா:
இறைநாமம் உச்சரிக்கிறது.
உடல்:
பூஜை, சேவை செய்கிறது.
இதனால்:
புறக்கருவிகளே அகச்சிவநினைவிற்கான பாலமாக மாறுகின்றன.
14. தந்திரப் பார்வை
தந்திரத்தின் பொருத்தமான நயம்:
இன்பவிருப்பத்தை ஒடுக்குவது அல்ல;
அதன் திசையை உயர்த்துதல்.
உயிரின் சக்தி:
புறச்சிதறலில் வீணாகாமல்,
சிவநோக்கில் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும்.
ஆனால் இப்பாடலில் நேரடி:
நாடி,
சக்கரம்,
குண்டலினி
குறிப்புகள் இல்லாததால் அவற்றைத் திணிக்க வேண்டியதில்லை.
15. பதி–பசு உறவு
வண்டு:
மலர் அல்ல.
ஆனால்:
மலரைச் சார்ந்தால்தான் தேன் பெறுகிறது.
அதேபோல்:
உயிர் சிவன் அல்ல.
ஆனால்:
சிவசார்பில்தான் அதன் ஆழமான ஆன்மிக நிறைவு பெறுகிறது.
இதனால்:
பதி–பசு வேறுபாடும்
பதி–பசு தொடர்பும்
ஒரே நேரத்தில் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
16. இன்பம் → சார்பு → நிலை
இப்பாடலின் முழுச் சிந்தனையை மூன்று சொற்களில் சுருக்கலாம்:
இன்பம் — உயிரின் தேடல்.
சார்பு — அது எங்கு தேடுகிறது?
நிலை — அந்தச் சார்பில் நிலைபெற்றதா?
இன்பம் தேடுவது மட்டும் போதாது.
சரியான சார்பும்:
நிலையான சாதனையும் வேண்டும்.
17. வாழ்வியல் சாரம்
புறத்தில்:
வேலை செய்.
குடும்பத்தை நேசி.
பொருளைப் பயன்படுத்து.
உலகத்தை அனுபவி.
ஆனால் அகத்தில்:
இறுதி சார்பை சிவனில் வைத்திரு.
இதுவே:
உலக மறுப்பு அல்ல;
உலகிற்குள் சிவசார்புடன் வாழும் சைவ நெறி.
18. இப்பாடல் உடைக்கும் மூன்று மயக்கங்கள்
ஒன்று
“என் இன்ப விருப்பமே பிரச்சினை.”
இல்லை.
பிரச்சினை:
அதன் தவறான சார்பு.
இரண்டு
“சிவனை சில நேரம் நினைத்தால் போதும்.”
இல்லை.
தேவை:
நிலையான சிவநினைவு.
மூன்று
“சிவன் வெளியில் எங்கோ இருக்கிறார்.”
191 முதல் இத்தொடர் காட்டுவது:
சிவன் உயிரோடு உள்ளுறை தொடர்புடையவன்;
ஆனால் புறத்தில் சிதறும் கருத்தில் அவன் விளங்குவதில்லை.
ஒரே பார்வையில்
வண்டு — இன்பத்தை நாடும் உயிரின் உவமை.
இனமலர் — வண்டு அடையும் ஆதாரம்.
தேன் — நாடப்படும் இன்பம்.
வாசம் — பழைய உரையில் தங்கி இருத்தல்.
நினைக்கிலும் — நினைத்தாலும்; உங்கள் பாடம்.
இளைக்கிலும் — புறத்தில் அலைந்து களைத்தாலும்; பழைய பாடவேறுபாடு.
ஊன்றொளி — நிலைபெற்ற சிவஒளி.
கண்புற — புறக்கண் சார்ந்த பார்வை.
கருத்துள் நில்லானே — புறச்சிதறிய உள்ளுணர்வில் சிவஒளி விளங்காமை.
முழுச் சாரம்
195-ஆம் பாடல் உயிரின் இன்பத் தேடலை மறுப்பதில்லை; அதனைத் தத்துவ ரீதியாகச் சரியான திசைக்கு மாற்றுகிறது.
உயிர்:
இன்பத்தை விரும்புகிறது.
ஆனால்:
மாறும் பொருள்களை மட்டுமே சார்ந்த இன்பம் மாறுகிறது.
அதனால்:
இன்பத்தின் ஆதாரத்தைத் திருத்த வேண்டும்.
194:
சிவனைச் சாரு
என்று சொன்னது.
195:
அந்தச் சிவசார்பில் நிலைபெறு
என்று ஆழப்படுத்துகிறது.
வண்டு மலரில் தங்கி தேனைப் பெறுவது போல:
உயிரின் உணர்வு சிவத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.
புறக்கண்ணில் மட்டும் நின்ற கருத்து:
மாறும் அனுபவங்களைத் தொடர்ந்து தேடும்.
அகச்சிவசார்பில் நிலைபெற்ற கருத்து:
ஊன்றொளியை உணரத் தகுந்ததாகிறது.
இதனால்:
நிலையாமை பற்றிய இந்த அதிகாரம் இப்போது வெறும் “எல்லாம் மாறுகிறது” என்ற உண்மையில் நின்றுவிடாமல்,
“மாறும் அனைத்திற்குள்ளும் மாறாத சார்பை எங்கே காண வேண்டும்?”
என்ற ஆழமான கேள்விக்குப் பதில் தரத் தொடங்குகிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
உயிர் இன்பத்தை நாடுகிறது
↓
புறப்பொருள்களில் தேடுகிறது
↓
புறப்பொருள்கள் மாறுகின்றன
↓
இன்ப அனுபவமும் மாறுகிறது
↓
சார்பைத் திருத்து
↓
சிவனை நாடு
↓
சிவசார்பில் வாசம் செய்
↓
புறச்சிதறலைத் தளர்த்து
↓
ஊன்றொளி கருத்தில் விளங்கட்டும்
↓
நிலையான இறைஇன்பத்தை நோக்கு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
194 உயிருணர்வின் சார்பை சிவனை நோக்கித் திருத்தச் சொன்னது; 195 அந்தச் சார்பில் நிலைபெறச் சொல்கிறது. தேனை நாடும் வண்டு மலரை அடைந்து அதிலே தங்கியால்தான் தேனைச் சுவைப்பது போல, உயிரும் மாறும் புறப்பொருள்களில் மட்டும் அலைந்து நிலையான இன்பத்தைப் பெற முடியாது. புறக்கண்ணில் மட்டும் நின்ற கருத்து ஊன்றொளியை உணராது; சிவசார்பில் நிலைபெற்ற உயிருணர்வே நிலையான இறைஇன்பத்தை நோக்குகிறது. ஆகவே இப்பாடலின் மைய உபதேசம்: இன்பத்தை மறுக்காதே — அதன் ஆதாரத்தை அறி; சிவனை நினை — நினைவைக் கடந்து சிவசார்பில் நிலைபெறு.
திருச்சிற்றம்பலம்.