அரிய மனிதப் பிறப்பிலிருந்து கதிநோக்கிய சிவநெறி வாழ்விற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 196

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (196) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பாடல் 196 — யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

அரிதான மனிதப் பிறப்பை அறத்திலிருந்து சிவசார்பான கதிநோக்கிற்கு உயர்த்துதல்

ஆம்விதி நாடி யறஞ்செய்மி னந்நிலம்
போம்விதி நாடிப் புனிதனைப் போற்றுமின்
நாம்விதி வேண்டும் தென்சொல்லின் மானுடர்
ஆம்விதி பெற்ற வருமைவல் லார்க்கே. (196)

195-ஆம் பாடல்:

சிவனை நினைப்பது மட்டும் அல்ல; சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும்

என்று உயிரின் உள்திசையைத் தெளிவுபடுத்தியது.

196 இப்போது அந்த உள்திசையை வாழ்க்கை நெறியாக மாற்றுகிறது:

எந்தக் கதியை நாடுகிறாயோ, அதற்கேற்ற வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்.

இதனால் இப்பாடலின் மையம்:

நிலையாமையை அறிதல்
→ மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்தல்
→ கதியைத் தீர்மானித்தல்
→ கதிக்கேற்ற செயலை மேற்கொள்ளுதல்.

1. “விதி” — செயலற்ற தலைவிதி அல்ல

இப்பாடலில் மீண்டும் மீண்டும் வரும்:

விதி

என்ற சொல்லை:

“என்ன நடக்க வேண்டுமோ அது நடக்கும்”

என்ற செயலற்ற தலைவிதிக் கருத்தாக எடுத்துக்கொண்டால் பாடலின் மையம் மறைந்துவிடும்.

இங்கு விதி:

வழி,
முறை,
ஒரு நிலையை அடையச் செய்யும் நெறி

என்ற பொருளில் இயங்குகிறது.

அதனால் திருமூலரின் கேள்வி:

உன் வாழ்க்கை எந்த வழியில் செல்கிறது?

என்பதே.

2. மனித வாழ்க்கை ஒரு திசையற்ற நிகழ்வு அல்ல

மனிதன்:

பிறக்கிறான்,
வளர்கிறான்,
சம்பாதிக்கிறான்,
குடும்பம் அமைக்கிறான்,
முதிர்கிறான்,
இறக்கிறான்

என்ற இயற்கைச் சுற்றுக்குள் மட்டும் வாழ வேண்டியவன் அல்ல.

196 கேட்கிறது:

இந்த வாழ்வு எதை நோக்கிச் செல்கிறது?

இதனால் மனித வாழ்க்கைக்கு:

கதி
மற்றும்
சாதனை

என்ற இரண்டு ஆன்மிக அளவுகள் சேர்க்கப்படுகின்றன.

3. “அறம் செய்மின்” — வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தூய்மை

முதல் நெறி:

அறம் செய்மின்.

அறம்:

மனித உறவைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

சுயநலத்தை கட்டுப்படுத்துகிறது.

பிறர் நலனை உணரச் செய்கிறது.

செயலின் விளைவுக்குப் பொறுப்பேற்கச் செய்கிறது.

பழைய உரை இதனை:

பசுபுண்ணியம்

என்ற திசையில் விளக்குகிறது.

அதாவது:

உயிர்களுக்குச் செய்யப்படும் நன்மை, நல்லற வாழ்வு, நல்வினை.

4. அறம் ஏன் ஆன்மிகத்திற்கு அடித்தளம்?

ஒருவர்:

சிவனை வழிபடலாம்.

ஆனால்:

பொய் பேசுகிறார்,
பிறரைத் துன்புறுத்துகிறார்,
அநீதி செய்கிறார்,

என்றால் அவரது வழிபாடு வாழ்க்கையின் மற்ற பகுதிகளுடன் முரண்படுகிறது.

எனவே:

சிவபோற்றுதல் அறத்தை நீக்குவதில்லை; அறத்தை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

திருமூலரின் இரண்டு நெறிகளையும்:

“அறம் அல்லது சிவபக்தி”

என்ற இரண்டிலொன்றாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

5. பசுபுண்ணியம் — உயிர்களின் நலத்தை நோக்கிய நல்வினை

பழைய உரை பயன்படுத்தும் பசுபுண்ணியம் என்ற சொல்லில்:

பசு

என்பது இங்கு சைவசித்தாந்தத்தில் உயிரைக் குறிக்கும்.

அதனால்:

பிற உயிர்களுக்குச் செய்யப்படும் நன்மை

என்பது அதன் அடிப்படைத் திசை.

இது:

தானம்,
கருணை,
நீதிநிலை,
பொறுப்பு,
சேவை

போன்ற அறவாழ்வின் பரப்பைத் திறக்கிறது.

6. அறம் வெறும் சமூக ஒழுக்கமா?

இல்லை.

அறம்:

உயிரின் உள்ளமைப்பையும் மாற்றுகிறது.

ஒருவர் தொடர்ந்து:

உண்மை,
கருணை,
பொறுமை,
ஈகை

போன்றவற்றை வாழும்போது,

அவரது உள்ளம்:

சுயநல மையத்திலிருந்து வெளியே வருகிறது.

அதனால் அறம்:

சமூக நன்மை மட்டுமல்ல;

ஆன்மிகப் பக்குவத்திற்கான உள்ளத் தயாரிப்பும் ஆகும்.

7. “புனிதனைப் போற்றுமின்” — இரண்டாவது திசை

பாடலின் அடுத்த ஏவல்:

புனிதனைப் போற்றுமின்.

இங்கு:

புனிதன் = சிவன்.

அறம் மனிதனை:

நல்வாழ்வுக்குத் தயாரிக்கிறது.

சிவபோற்றுதல்:

உயிரின் இறுதி சார்பை சிவனை நோக்கி அமைக்கிறது.

இதனால்:

அறம் மனிதனின் செயலைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; சிவபோற்றுதல் உயிரின் சார்பைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

8. சிவபுண்ணியம் என்றால் வெறும் கோயில் சடங்கா?

அவ்வளவு குறுகிய பொருள் அல்ல.

பழைய உரை:

சிவனைப் போற்றுவதை சிவபுண்ணியமாகக் குறிப்பிடுகிறது.

அதில்:

வழிபாடு,
இறைநினைவு,
சிவசேவை,
சிவநெறி சார்ந்த செயல்

என்ற பரந்த திசை அடங்கலாம்.

ஆனால் இந்த ஒரே பாடலை வைத்தே அதன் முழு ஆகம வகைப்பாட்டை உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

முக்கியம்:

செயல் சிவனை நோக்கியதாகிறது.

9. “இந்நிலம்” மற்றும் “அந்நிலம்” — இரண்டு நோக்கங்கள்

பழைய உரை:

முதல் அடியில் மறைந்த இந்நிலம்

என்ற கருத்தை வருவிக்கிறது.

அதற்கு எதிராக:

அந்நிலம்.

இதனால்:

இந்நிலம்

உலகுக்குள் நல்வாழ்வு, உயர்ந்த பிறவி, புண்ணியப் பயன்.

அந்நிலம்

சிவனை நோக்கிய உயர்ந்த நிலை; பழைய உரையில் சிவலோகம்.

இது:

தாழ்ந்தது / உயர்ந்தது என்ற ஒழுக்கத் தீர்ப்பு மட்டும் அல்ல;

செயலின் நோக்கம் மற்றும் விளைவு வேறுபாடு.

10. நல்ல வாழ்க்கையும் சிவநோக்கிய வாழ்க்கையும்

ஒருவர்:

நேர்மையானவர்,
உதவிசெய்பவர்,
நல்ல குடும்பத்தவர்

ஆக இருக்கலாம்.

அது:

மிக முக்கியமான அறநிலை.

ஆனால் திருமூலர் கேட்கும் அடுத்த கேள்வி:

இந்த நல்ல வாழ்க்கை எதனை நோக்கி உயர்கிறது?

இதில்தான்:

சிவபோற்றுதல்

என்ற அடுத்த பரிமாணம் வருகிறது.

11. அறத்திலிருந்து சிவநோக்கிற்கு

இதனை ஒரு வளர்ச்சியாகப் பார்க்கலாம்:

தீமை செய்யாதிருத்தல்
↓
நன்மை செய்தல்
↓
உயிர்களின் நலனை விரும்புதல்
↓
அகந்தையைத் தளர்த்துதல்
↓
சிவனை நோக்குதல்
↓
சிவசார்பில் செயலை அர்ப்பணித்தல்.

இதனால்:

அறம் சிவநெறிக்கு எதிரி அல்ல;

அது அதற்கான நிலத்தைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

12. யோகப் பார்வை — நோக்கம் வாழ்க்கையை ஒருங்கிணைக்கிறது

யோகத்தில் சிதறல் என்பது:

மனம் பல திசைகளில் ஓடுவது மட்டும் அல்ல.

வாழ்க்கையின் நோக்கமே தெளிவில்லாமல் இருப்பதும் சிதறலே.

196:

நீ எதை நாடுகிறாய் என்பதை முதலில் தெளிவுபடுத்து

என்று சொல்கிறது.

நோக்கம் தெளிந்தால்:

செயலும்,
பழக்கமும்,
நேரமும்

அதற்கேற்றவாறு அமைக்கப்படலாம்.

இதுவே வாழ்க்கை அளவிலான யோக ஒருமைப்பாடு.

13. “நான் என்ன விரும்புகிறேன்?” என்பது ஆன்மிகக் கேள்வி

மனிதன்:

செல்வம் வேண்டும்,
ஆரோக்கியம் வேண்டும்,
குடும்ப நலம் வேண்டும்

என்று விரும்பலாம்.

அவை தவறல்ல.

ஆனால்:

அதன் மேல் இன்னும் ஒரு கேள்வி வேண்டும்:

“என் உயிரின் இறுதி நோக்கம் என்ன?”

இந்தக் கேள்வியே:

இந்நிலம்
மற்றும்
அந்நிலம்

என்ற வேறுபாட்டை உண்மையானதாக மாற்றுகிறது.

14. ஆகமப் பார்வை — வழிபாடு ஒரு கதிநெறி

ஆகமத்தில் வழிபாடு:

ஒரு தனி வேண்டுதலுக்கான சடங்கு மட்டும் அல்ல.

அது:

உயிரை இறைநோக்கில் ஒழுங்குபடுத்தும் நெறி.

உடல்:

பூஜையில் ஈடுபடுகிறது.

வாக்கு:

மந்திரத்தில் ஈடுபடுகிறது.

மனம்:

தியானத்தில் ஈடுபடுகிறது.

இதனால்:

மனிதனின் முழு கருவிகளும் சிவநோக்கில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.

புனிதனைப் போற்றுமின் என்ற ஏவலின் ஆழமான ஆகமப் பொருத்தம் இதுவே.

15. வழிபாடு எதற்காக?

வழிபாடு:

இறைவனுக்கு நம்முடைய புகழ்ச்சி தேவை என்பதற்காக அல்ல.

அது:

உயிரின் சார்பை மாற்றுவதற்காக.

194:

சார்பைத் திருத்து.

195:

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196:

அந்தச் சார்பை வழிபாட்டால் வாழ்க்கை முறையாக நிலைநிறுத்து.

இதனால் இம்மூன்று பாடல்களும் ஒரே சாதனைத் தொடராக அமைகின்றன.

16. தந்திரப் பார்வை — செயலையே அர்ப்பணமாக மாற்றுதல்

தந்திரத்தின் பொருத்தமான உள்நயம்:

உலகச் செயலை ஆன்மிகத்திற்கு எதிராக வைக்காமல்,

அதை அர்ப்பண உணர்வில் மாற்றுதல்.

உடல் செய்கிறது.

மனம் அனுபவிக்கிறது.

பொறிகள் செயல்படுகின்றன.

ஆனால்:

அனைத்தும் தனி அகந்தைக்காக மட்டும் அல்ல;

உயர்ந்த இறைநோக்குடன் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.

196-இல்:

அறம் + சிவபோற்றுதல்

என்ற அமைப்பு இதற்குத் தகுந்த அடிப்படையாகிறது.

17. மனிதப் பிறப்பின் “அருமை”

பாடலின் கடைசி அடி:

மனிதப் பிறப்பின் அருமையை மையப்படுத்துகிறது.

188 முதல் தொடர்ந்த நிலையாமைச் சிந்தனை இங்கு ஒரு முக்கியமான முடிவை அடைகிறது:

உடல் நிலைக்காது.

பொறிகள் நிலைக்காது.

காலம் நிலைக்காது.

ஆனால்:

இப்போது மனிதப் பிறப்பு கிடைத்துள்ளது.

அதனால்:

நிலையாமை வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதில்லை; அதன் வாய்ப்பை இன்னும் அருமையாக்குகிறது.

18. மனிதப் பிறப்பு அரிது என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

அதன் சரியான பதில்:

பெருமை கொள்ளுதல் அல்ல.

பிற உயிர்களைத் தாழ்த்துதல் அல்ல.

மாறாக:

பொறுப்புணர்வு.

எனக்கு:

அறம் செய்யும் திறன்,
சுயபரிசோதனை செய்யும் திறன்,
இறையை நாடும் திறன்

கிடைத்திருக்கிறது என்றால்,

அதை:

பயன்படுத்த வேண்டும்.

19. மனித வாழ்க்கையின் அருமை = தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு

196-ன் அடிப்படை ஆன்மிக நுண்மை:

மனிதன் தன் திசையை ஆராய முடியும்.

அவன் கேட்க முடியும்:

நான் எதை நாடுகிறேன்?

ஏன் நாடுகிறேன்?

என் செயல் அதற்குச் செல்கிறதா?

இந்தத் திறன்:

மனிதப் பிறப்பின் ஆன்மிக அருமையின் ஒரு முக்கிய வெளிப்பாடு.

20. புண்ணியத்தை பரிமாற்றக் கணக்காகப் பார்க்க வேண்டாம்

இப்பாடலை:

இவ்வளவு அறம் செய்தால் இவ்வளவு நல்ல பிறவி,

இவ்வளவு பூஜை செய்தால் இவ்வளவு சிவபுண்ணியம்

என்ற வணிகக் கணக்காகக் குறைக்கக்கூடாது.

பழைய உரை பசுபுண்ணியம்–சிவபுண்ணியம் என்று வேறுபடுத்தினாலும்,

ஆழமான சாதனைப் பார்வையில்:

செயல் உயிரின் திசையை மாற்றுகிறது.

இதுவே முக்கியம்.

21. அறம் இருந்தும் அகந்தை வளர முடியுமா?

முடியும்.

“நான் நல்லவன்.”

“நான் அதிகம் தர்மம் செய்கிறேன்.”

என்ற அகந்தை எழலாம்.

அதனால்:

அறத்துக்கும் சிவசார்பு தேவை.

அப்போதுதான்:

செயல் புகழுக்காக அல்ல;

அர்ப்பணமாக மாறுகிறது.

22. வழிபாடு இருந்தும் அறமின்மை வர முடியுமா?

முடியும்.

ஒருவர்:

சடங்குகளில் தீவிரமாக இருந்தாலும்,

வாழ்க்கையில்:

அநீதி,
கடுமை,
பொய்

இருந்தால்,

அங்கு:

வழிபாட்டுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடைவெளி உள்ளது.

ஆகவே 196-ன் இரு ஏவல்களும்:

ஒன்றை ஒன்று செம்மைப்படுத்தும் விதத்தில் வாசிக்கப்பட வேண்டும்.

23. நல்லறமும் சிவபக்தியும் இணையும் போது

அறம்:

மற்ற உயிர்களுடனான உறவைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

சிவபோற்றுதல்:

உயிரின் இறுதி சார்பைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

இதனால்:

உயிர்–உலக உறவு
மற்றும்
உயிர்–சிவ உறவு

இரண்டும் ஒரே மனித வாழ்க்கையில் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகின்றன.

24. குருவின் இடம்

குருவின் பணி:

“என்னைச் சாரு” என்று உயிரைத் தன்னிடம் முடக்குவது அல்ல.

மாறாக:

மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்த்தி,

அறத்தை நிலைநிறுத்தி,

சிவனை நோக்கித் திருப்புவது.

195-ல்:

சிவசார்பில் வாசம்.

196-ல்:

அந்த சார்புக்கு ஏற்ற வாழ்வு.

இதையே குருவழி ஒழுங்குபடுத்துகிறது.

25. மரணம் பற்றிய விழிப்பு இங்கு என்ன ஆகிறது?

உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் ஆரம்பத்தில்:

மரணம்,
உடல் நிலையாமை,
காலச் செல்லல்

முக்கியமாக இருந்தன.

196-க்கு வரும்போது:

மரணத்தை நினைத்து அஞ்சுவது

மையமல்ல.

மாறாக:

மரணத்திற்கு முன் மனிதப் பிறப்பை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது?

என்பதே மையமாகிறது.

இதுதான் நிலையாமை ஞானத்தின் பரிணாமம்.

26. 195 → 196 ஆன்மிக முன்னேற்றம்

195:

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196:

அந்த நிலை வாழ்க்கையின் செயல்களில் வெளிப்படட்டும்.

அதனால்:

உள்ளுணர்வு
↓
நெறி
↓
செயல்
↓
கதி

என்ற கட்டமைப்பு உருவாகிறது.

27. 194–196 மூன்று பாடல்களின் ஒருமை

194

உணர்வின் சார்பைத் திருத்து.

195

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

சிவசார்பை அறம் மற்றும் சிவபோற்றுதல் கொண்ட வாழ்வாக மாற்று.

இதனால்:

சார்பு → நிலை → நெறி

என்ற சாதனை வளர்ச்சி.

28. 188–196 வரை உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தின் வளர்ச்சி

188 — தோன்றும் வடிவங்கள் மாறுகின்றன.
189 — பொறிகள் நிலைக்காது.
190 — உடல் உயிரல்ல.
191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன் நிற்கிறான்.
192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது.
193 — உடலும் காலமும் மாறுகின்றன.
194 — மாறும் கருவிகளை இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாதே.
195 — சிவசார்பில் நிலைபெறு.
196 — மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்து, நாடும் கதிக்கேற்ற அற–சிவநெறியை மேற்கொள்.

இதனால் அதிகாரம்:

நிலையாமை உணர்வு → உயிர் விவேகம் → சிவசார்பு → கதிநோக்கிய வாழ்வு

என்ற முழுமையான அமைப்பை நோக்கிச் செல்கிறது.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

196-ஆம் பாடல் மனிதனுக்கு:

“நல்லவனாக இரு”

என்ற பொதுவான அறிவுரையை மட்டும் தருவதில்லை.

அது:

உன் வாழ்வின் கதி என்ன?

என்று கேட்கிறது.

உலகில்:

நல்ல நிலை,
உயர்ந்த பிறவி,
நல்வினைப் பயன்

நாடினால்:

அறம் அவசியம்.

ஆனால்:

சிவனை நோக்கிய உயர்ந்த கதியை நாடினால்,

அந்த வாழ்க்கை:

சிவபோற்றுதலால் திசைபெற வேண்டும்.

இவை இரண்டையும் எதிர்மறையாக அல்ல:

படிநிலைகளாகவும், நோக்க வேறுபாடுகளாகவும் பார்க்க வேண்டும்.

மனிதப் பிறப்பு:

அரிது.

அதனால் அது:

பயத்தில் கழிக்கப்பட வேண்டியது அல்ல;

நோக்கத்தில் வாழப்பட வேண்டியது.

ஞானச் சூத்திரம்

மனிதப் பிறப்பு கிடைத்தது
↓
அதன் அருமையை உணர்
↓
எந்தக் கதியை நாடுகிறாய் என்று தீர்மானி
↓
இந்நில நல்வாழ்வு நாடின் அறம் செய்
↓
சிவநிலை நாடின் புனிதனைப் போற்று
↓
அறம் செயலைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்
↓
சிவபோற்றுதல் சார்பைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்
↓
மனித வாழ்வை நோக்கமுள்ள சாதனையாக மாற்று

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

196-ல் திருமூலர் விதியை செயலற்ற தலைவிதியாக அல்ல, நாடப்படும் கதியை அடையும் நெறியாக முன்வைக்கிறார். மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்தவன் தன் வாழ்க்கை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். பழைய உரையின் படி இந்நிலத்தில் உயர்ந்த நல்வாழ்வை நாடுவோர் அறத்தின் மூலம் பசுபுண்ணியத்தை வளர்க்க வேண்டும்; அந்நிலமாகிய சிவநிலையை நாடுவோர் புனிதனாகிய சிவனைப் போற்றி சிவபுண்ணியத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். இதன் ஆழமான பொருள் அறத்தையும் வழிபாட்டையும் பிரிப்பது அல்ல: அறம் உயிரின் செயல்களைச் செம்மைப்படுத்துகிறது; சிவபோற்றுதல் அதன் இறுதி சார்பைச் செம்மைப்படுத்துகிறது. 195 “சிவசார்பில் நிலைபெறு” என்றால், 196 “அந்தச் சார்பை கதிநோக்கிய அற–சிவ வாழ்வாக மாற்று” என்று அடுத்த படிக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

பாடல் 196 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

மனிதப் பிறப்பின் அருமையிலிருந்து கதிக்கேற்ற நெறித் தேர்விற்கு

ஆம்விதி நாடி யறஞ்செய்மி னந்நிலம்
போம்விதி நாடிப் புனிதனைப் போற்றுமின்
நாம்விதி வேண்டும் தென்சொல்லின் மானுடர்
ஆம்விதி பெற்ற வருமைவல் லார்க்கே. (196)

196-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் ஒரு மையக் கேள்வியைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது:

அரிதாகக் கிடைத்த மனிதப் பிறப்பை எந்தக் கதிக்காகப் பயன்படுத்தப் போகிறாய்?

195-ல் உயிர் சிவசார்பில் நிலைபெற வேண்டும் என்று கூறிய திருமூலர், 196-ல் அந்த உள்சார்பை நெறி, செயல், கதி என்ற வாழ்வியல் அமைப்புக்குள் கொண்டு வருகிறார்.

1. 195 → 196 : நிலைபெறுதலிலிருந்து நெறிக்கு

195:

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196:

அந்தச் சார்பு எந்த வாழ்க்கை நெறியாக வெளிப்பட வேண்டும்?

என்று கேட்கிறது.

இதனால்:

சிவசார்பு
↓
கதித் தெளிவு
↓
கதிக்கேற்ற செயல்

என்ற முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது.

2. முதல் அடி — “எதை நாடுகிறாய்?”

ஆம்விதி நாடி அறம் செய்மின்

முதல் அடியின் அடிப்படை தர்க்கம்:

ஒரு நிலையை நாடினால்,
அதற்கேற்ற காரணத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

பழைய உரை முதல் அடியில் மறைந்த:

இந்நிலம்

என்பதை வருவிக்கிறது.

இதனால்:

இந்நிலத்தில் நல்ல கதியை நாடுவோர்
→ அறம் செய்ய வேண்டும்.

முதல் தர்க்கச் சூத்திரம்:

கதி விருப்பம் → அதற்குரிய செயல்

3. இரண்டாம் அடி — இன்னொரு கதி, இன்னொரு திசை

அந்நிலம் போம்விதி நாடிப் புனிதனைப் போற்றுமின்

இங்கு:

அந்நிலம்

என்பது முதல் அடியின் இந்நிலம்க்கு எதிராக வருகிறது.

பழைய உரை:

அந்நிலம் = சிவநிலை / சிவலோகம்

என்று விளக்குகிறது.

அதனால்:

சிவநிலையை நாடுவோர்
→ புனிதனாகிய சிவனைப் போற்ற வேண்டும்.

இரண்டாவது தர்க்கச் சூத்திரம்:

சிவகதி விருப்பம் → சிவசார்ந்த செயல்

4. முதல் இரண்டு அடிகளின் மையம் — நோக்கம் செயலை நிர்ணயிக்கிறது

முதல் இரண்டு அடிகளும் ஒன்றையே வெவ்வேறு நிலைகளில் நிறுவுகின்றன:

எதை நாடுகிறாயோ, அதற்கேற்ற நெறியை மேற்கொள்.

இதனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:

ஆசை
மற்றும்
செயல்

இரண்டையும் பிரிக்க அனுமதிப்பதில்லை.

நல்வாழ்வு வேண்டி:

தீய செயல்களில் வாழ முடியாது.

சிவநிலை வேண்டி:

சிவசார்பற்ற வாழ்க்கையில் நிலைக்க முடியாது.

5. “அறம் செய்மின்” மற்றும் “புனிதனைப் போற்றுமின்”

இவை இரண்டு ஏவல்கள்:

செய்மின்
போற்றுமின்

என்று அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதனால் பாடல்:

வெறும் தத்துவ விளக்கம் அல்ல;

செயல் உத்தரவு.

முதல் செயல்:

அறம்.

இரண்டாவது:

சிவபோற்றுதல்.

இதனால்:

மனிதன் என்ன நம்புகிறான் என்பதைக் காட்டிலும்,

எப்படி வாழ்கிறான்

என்பதே முக்கியமாகிறது.

6. அறம் மற்றும் சிவபோற்றுதல் — எதிர்மறை அல்ல

இரண்டையும்:

இரண்டு போட்டி வழிகளாக

வாசிக்கக் கூடாது.

பழைய உரை பயன் வேறுபாட்டைக் காட்டினாலும், தர்க்க ரீதியில்:

அறம்
→ செயலைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

சிவபோற்றுதல்
→ உயிரின் இறுதி சார்பைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

இதனால்:

செயல் நெறி + இறைநோக்கு

என்ற ஒருமை உருவாகிறது.

7. மூன்றாம் அடி — கேள்வி வெளிப்படுகிறது

நாம் விதி வேண்டும் என்சொல்லின் மானுடர்

உங்கள் பாடத்தில்:

நாம் விதி

என்று வருகிறது.

பழைய உரை:

ஆம் விதி வேண்டும்

என்ற வாசிப்பை ஏற்கிறது.

இருப்பினும் தர்க்க அமைப்பில் இவ்வடி:

மனிதருக்கு வேண்டிய உயர்வு நெறி எது?

என்ற கேள்வியாகச் செயல்படுகிறது.

முதல் இரண்டு அடிகள் கொடுத்த விடைகளை:

மூன்றாம் அடி கேள்வியாகச் சுருக்குகிறது.

8. நான்காம் அடி — யாருக்காக இந்த உபதேசம்?

ஆம்விதி பெற்ற அருமைவல்லார்க்கே

இங்கு பாடலின் கவனம்:

நெறியிலிருந்து
நெறியை ஏற்கத் தகுதியான மனிதருக்கு

மாறுகிறது.

அவர் யார்?

மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்தவர்.

இதனால்:

பிறப்பு பெற்றது மட்டும் போதாது; அதன் அருமையை அறிய வேண்டும்.

9. மனிதப் பிறப்பு → பொறுப்பு

இப்பாடல் மனிதப் பிறப்பை:

பெருமைக்கான காரணமாக

அமைக்கவில்லை.

மாறாக:

பொறுப்பிற்கான காரணமாக அமைக்கிறது.

ஏனெனில்:

அறம் செய்ய முடிகிறது.

கதியை விசாரிக்க முடிகிறது.

சிவனைப் போற்ற முடிகிறது.

எனவே:

அரிய வாய்ப்பு → உயர்ந்த பொறுப்பு

என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.

10. “விதி” பாடலின் இணைப்புச் சொல்

விதி பலமுறை திரும்ப வருகிறது.

இதனால் பாடலின் முழு கருத்து:

நிகழ்ச்சி அல்ல
→ நெறி.

ஆசை அல்ல
→ வழி.

பிறப்பு அல்ல
→ பயன்.

என்ற வடிவம் பெறுகிறது.

அதாவது:

வாழ்க்கை எங்கு முடியும் என்பதை மட்டும் கேட்காதே; அது எவ்வழியில் செல்கிறது என்பதையும் கேள்.

11. 195-ல் “சார்பு”; 196-ல் “கதி”

195:

நான் எதனைச் சார்கிறேன்?

196:

நான் எங்கு செல்கிறேன்?

இவை இரண்டு வேறு கேள்விகள் போலத் தோன்றினாலும்:

சார்பு தான் கதியை நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே:

சார்பு → செயல் → கதி

என்ற தர்க்கத் தொடர் உருவாகிறது.

12. 194–196 மூன்று பாடல்களின் கட்டமைப்பு

194

மாறும் கருவிகளை இறுதி சார்பாகக் கொள்ளாதே.

195

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

சிவசார்பை அறம் மற்றும் சிவபோற்றுதல் கொண்ட கதிநோக்கிய வாழ்வாக மாற்று.

இதனால்:

சார்பு திருத்தம் → நிலைபெறுதல் → செயல் நெறி

என்ற மிகத் தெளிவான வளர்ச்சி.

13. ஏன் இப்போது மனிதப் பிறப்பின் அருமை?

முன்னைய பாடல்கள் தொடர்ந்து:

நாட்கள் செல்கின்றன,
உடல் மாறுகிறது,
பொறிகள் நிலைக்காது

என்று நிறுவின.

அந்த நிலையிலேயே 196 கேட்கிறது:

இவ்வளவு வரையறுக்கப்பட்ட காலத்தோடு கிடைத்த மனிதப் பிறப்பை நீ எதற்குப் பயன்படுத்துகிறாய்?

இதனால் நிலையாமை:

மரண நினைவிலிருந்து

வாழ்க்கை நோக்கத் தேர்வாக

மாறுகிறது.

14. “அறம்” ஏன் முதலில்?

இது தர்க்க ரீதியாக முக்கியம்.

திருமூலர் முதலில்:

அறம் செய்மின்

என்று கூறுகிறார்.

பின்னர்:

புனிதனைப் போற்றுமின்.

இதனால்:

ஆன்மிக உயர்வு ஒழுக்கத்தைத் தாண்டி செல்லும் ஒன்று அல்ல;

ஒழுக்கத்தை அடித்தளமாகக் கொண்டது

என்ற வாசிப்புக்கு இடம் கிடைக்கிறது.

அதாவது:

அறமற்ற பக்தி
முழுமையான ஆன்மிக நெறியாகாது.

15. “புனிதனைப் போற்றுமின்” ஏன் தனியாக?

அறம்:

மனித நடத்தைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

ஆனால் பாடல் அதில் நிற்கவில்லை.

ஏனெனில் அதன் கேள்வி:

நல்ல மனிதன் ஆகுவது மட்டும் அல்ல;

உயிரின் இறுதி கதி எது?

அதனால்:

சிவனை நோக்கிய தனித்த இறைச்சார்பு அவசியமானதாகிறது.

16. செயல்–கதி காரண அமைப்பு

பாடலின் அடிப்படை தர்க்கத்தை இவ்வாறு வடிவமைக்கலாம்:

விருப்பம் மட்டும்
→ போதாது.

சரியான செயல் இல்லையெனில்
→ விரும்பிய கதி வராது.

எனவே:

கதியைக் கூறும் முன் செயலைப் பார்.

இது 196-ன் மிக முக்கியமான நெறியியல் அடித்தளம்.

17. எதிர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

மனிதப் பிறப்பு கிடைக்கிறது
↓
அதன் அருமை உணரப்படவில்லை
↓
கதி பற்றிய தெளிவு இல்லை
↓
செயல் சிதறுகிறது
↓
அறமும் சிவசார்பும் ஆழமடையவில்லை
↓
வாழ்க்கை நோக்கமின்றிக் கழிகிறது.

18. நேர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்
↓
எந்தக் கதியை நாடுகிறாய் என்று விசாரி
↓
கதிக்கேற்ற நெறியைத் தேர்வு செய்
↓
அறம் செய்
↓
புனிதனைப் போற்று
↓
செயலும் சார்பும் ஒரே திசையில் அமையட்டும்
↓
வாழ்க்கை கதிநோக்கிய சாதனையாகட்டும்.

19. 188–196 வரை அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பு

188 — தோன்றியவை மாறுகின்றன.
189 — பொறிகள் நிலைக்காது.
190 — உடல் உயிரல்ல.
191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன்.
192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது.
193 — உடலும் காலமும் மாறுகின்றன.
194 — சார்பைத் திருத்து.
195 — சிவசார்பில் நிலைபெறு.
196 — மனிதப் பிறப்பை கதிக்கேற்ற அற–சிவ நெறியாக வாழ்.

இதனால்:

நிலையாமை → விவேகம் → சிவசார்பு → கதிநெறி

என்ற அதிகார வளர்ச்சி தெளிவாகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

மனிதப் பிறப்பு கிடைத்துள்ளது
↓
அது அரியது
↓
அதன் அருமையை உணர வேண்டும்
↓
எந்தக் கதியை நாடுகிறாய்?
↓
இந்நில நல்வாழ்வு நாடின்
→ அறம் செய்

அந்நில சிவகதி நாடின்
→ புனிதனைப் போற்று
↓
நோக்கும் செயலும் ஒன்றுபட வேண்டும்
↓
மனித வாழ்வு கதிநோக்கிய சாதனையாக மாற வேண்டும்

195 → 196 தர்க்கப் பாலம்

195:
சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196:
அந்த நிலைபெற்ற சார்பை வாழ்வின் தேர்வுகளாக மாற்று. மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்து, எதை நாடுகிறாயோ அதற்கேற்ற அற–சிவ நெறியை மேற்கொள்.

இதனால்:

அகநிலை → வாழ்வுநெறி → கதி

என்ற முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது.

தர்க்க இடம்

196-ஆம் பாடல் உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் “கிடைத்த மனிதப் பிறப்பை எதற்குப் பயன்படுத்துவது?” என்ற கேள்வியை முன்வைக்கும் முக்கியமான திருப்பமாக அமைகிறது. 195 சிவசார்பில் நிலைபெறச் சொன்னபின், 196 அந்தச் சார்பை நோக்கமுள்ள வாழ்க்கை நெறியாக மாற்றுகிறது. பழைய உரையின் அமைப்பில் இந்நிலத்தில் உயர்ந்த நல்வாழ்வை நாடுவோர் அறம் செய்ய வேண்டும்; அந்நிலமாகிய சிவநிலையை நாடுவோர் புனிதனைப் போற்ற வேண்டும். இதனால் பாடலின் தர்க்கம் மனிதப் பிறப்பின் அருமை → கதித் தேர்வு → கதிக்கேற்ற செயல் என்ற வடிவம் பெறுகிறது. மனிதப் பிறப்பு கிடைத்ததே பெருமை அல்ல; அதன் அருமையை உணர்ந்து, நாடப்படும் கதிக்கேற்ற நெறியை வாழ்வதே அதன் பயன்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

195 “சிவசார்பில் நிலைபெறு” என்றது; 196 “அந்தச் சார்பை வாழ்க்கை நெறியாக மாற்று” என்று கூறுகிறது. மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்தவன் முதலில் தன் கதியைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்தக் கதிக்கேற்ற செயலை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆகவே 196-ன் மையத் தர்க்கம் மிகத் தெளிவானது: எதை நாடுகிறாயோ அதற்கேற்றவாறு வாழ்; மனிதப் பிறப்பை நோக்கமின்றிக் கழிக்காதே.

பாடல் 196 — சாதனை வாழ்வியல்

மனிதப் பிறப்பை நோக்கமுள்ள அற–சிவ வாழ்வாக மாற்றுதல்

ஆம்விதி நாடி யறஞ்செய்மி னந்நிலம்
போம்விதி நாடிப் புனிதனைப் போற்றுமின்
நாம்விதி வேண்டும் தென்சொல்லின் மானுடர்
ஆம்விதி பெற்ற வருமைவல் லார்க்கே. (196)

196-ஆம் பாடல் சாதகரிடம் ஒரு அடிப்படைச் சுயவிசாரணையை கேட்கிறது:

“நான் எதை நாடி வாழ்கிறேன்?”

மனிதப் பிறப்பு கிடைத்தது மட்டும் போதாது.
அது:

எந்தக் கதியை நோக்கிப் பயன்படுத்தப்படுகிறது?

என்பதே முக்கியம்.

அதனால் இப்பாடல் நமக்கு மூன்று வாழ்வியல் கடமைகளைத் தருகிறது:

அருமையை உணர்.
கதியைத் தீர்மானி.
கதிக்கேற்றவாறு வாழ்.

1. முதலில் வாழ்க்கையின் திசையைத் தெளிவுபடுத்து

பலர்:

என்ன வேலை வேண்டும்?
எவ்வளவு வருமானம் வேண்டும்?
எந்த வீடு வேண்டும்?
குழந்தைகளின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்று திட்டமிடுகிறார்கள்.

ஆனால் இப்பாடல் இன்னும் ஆழமாக கேட்கிறது:

“என் உயிரின் இறுதி நோக்கம் என்ன?”

இந்தக் கேள்வி இல்லையெனில்:

வாழ்க்கை சுறுசுறுப்பாக இருக்கலாம்;

ஆனால் திசையற்றதாக இருக்கலாம்.

2. “விதி”யை காரணம்கூறும் சொல்லாக அல்ல, வழிகாட்டும் சொல்லாக எடுத்துக்கொள்

வாழ்க்கையில் சிலர்:

“இது என் விதி”

என்று செயலற்ற ஏற்றுக்கொள்ளுதலுக்குச் செல்கிறார்கள்.

196-ன் பயன்பாடு மாறுபட்டது:

விதி = செல்ல வேண்டிய வழி.

அதனால் சாதகர்:

சூழலை மட்டும் குறை சொல்லாமல்,

என்ன நெறியை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்?

என்று கேட்க வேண்டும்.

3. “அறம் செய்மின்” — தினசரி வாழ்வின் முதல் சோதனை

ஆன்மிக முன்னேற்றம்:

தியான நேரத்தில் மட்டும் அளவிடப்படாது.

அது:

நாம் எவ்வாறு பேசுகிறோம்,
எவ்வாறு நடத்துகிறோம்,
எவ்வாறு சம்பாதிக்கிறோம்,
எவ்வாறு பகிர்கிறோம்

என்பதிலும் தெரியும்.

எனவே:

அறம் சாதனையின் வெளிப்புற முதுகெலும்பு.

4. வீட்டில் அறம்

குடும்பத்தில் அறம்:

அன்பாகப் பேசுதல்,
மரியாதை கொடுத்தல்,
பொறுப்பைப் பகிர்தல்,
முதியவர்களை கவனித்தல்,
குழந்தைகளை அன்போடு வழிநடத்தல்.

சாதகர்:

வெளியுலகில் பக்தராகவும்,

வீட்டில் கடுமையானவராகவும்

இருக்கக் கூடாது.

5. வேலையில் அறம்

தொழில் வாழ்க்கையில்:

நேர்மை,
வாக்குப்படி நடப்பது,
நீதியான முடிவு,
பிறரின் உழைப்பை மதித்தல்

அறமாகும்.

“சிவனைப் போற்றுகிறேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு:

தொழிலில் அநீதியாக நடந்தால்,

வழிபாடும் வாழ்வும் பிரிந்துவிடுகின்றன.

6. பணத்தில் அறம்

பணம்:

தேவையானது.

ஆனால்:

அதன் மூலம் யாருக்கு நன்மை?

என்ற கேள்வியும் இருக்க வேண்டும்.

சாதகர்:

சம்பாதிக்கலாம்.

சேமிக்கலாம்.

முதலீடு செய்யலாம்.

அதே நேரத்தில்:

பகிரவும் வேண்டும்.

அறம்:

செல்வத்தை எதிர்க்கவில்லை;

செல்வப் பயன்பாட்டைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

7. சமூக வாழ்வில் அறம்

அறம் என்பது:

தனிப்பட்ட நல்லவன் ஆக இருப்பது மட்டுமல்ல.

அது:

சமூகப் பொறுப்பும்.

பொய் தகவல் பரப்பாமல் இருத்தல்,
மனிதர்களைக் கேலி செய்யாமல் இருத்தல்,
பலவீனரை பயன்படுத்தாமல் இருத்தல்,
பிறருக்குரிய உரிமையை மதித்தல்

இவை அனைத்தும்:

நவீன அறவாழ்வின் பகுதிகள்.

8. “புனிதனைப் போற்றுமின்” — அறத்தைத் தாண்டிய இறைநோக்கு

அறம் மனித வாழ்க்கையைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இப்பாடல்:

அதில் மட்டும் நிற்கவில்லை.

அடுத்த ஏவல்:

புனிதனைப் போற்றுமின்.

இதனால்:

நல்ல மனிதன் ஆகுதல்

ஒரு நிலை.

சிவனை நோக்கிய உயிராக வாழுதல்

அடுத்த ஆழம்.

9. சிவபோற்றுதல் வெறும் வாய்ச்சொல் அல்ல

சிவனைப் போற்றுதல்:

பாடல் பாடுவது மட்டும் அல்ல.

அது:

நினைவு,
வழிபாடு,
ஒழுக்கம்,
அர்ப்பண உணர்வு,
வாழ்வின் திசை

ஆக இருக்க வேண்டும்.

அதனால்:

வழிபாடு வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும்.

10. தினசரி வழிபாட்டுக்கு ஒரு நிலையான இடம் கொடு

சிவபோற்றுதல்:

மனநிலை வந்தால் செய்யும் செயல்

ஆக இருக்கக்கூடாது.

தினமும்:

ஒரு நிரந்தர நேரம்

ஒதுக்கலாம்.

அதில்:

ஜபம்,
பூஜை,
திருமந்திர வாசிப்பு,
அமைதி,
சிவநினைவு

எதுவாக இருந்தாலும்:

தொடர்ச்சியே முக்கியம்.

11. 195-ன் “வாசம்” இங்கு நடைமுறையாகிறது

195:

சிவசார்பில் தங்கி இரு

என்று கூறியது.

196:

அந்தத் தங்கலை செயலில் மாற்றுகிறது.

அதாவது:

தினசரி அறச்செயல்
+
தினசரி சிவநினைவு.

இதுவே:

உள் சார்பு → வெளி வாழ்வு

என்ற மாற்றம்.

12. மனிதப் பிறப்பின் அருமை — பெருமை அல்ல, பொறுப்பு

“மனிதப் பிறப்பு அரிது” என்றால்:

“நாம் உயர்ந்தவர்கள்”

என்று பெருமை கொள்ளக் கூடாது.

மாறாக:

எனக்கு சுயவிசாரணை செய்யும் திறன் கிடைத்துள்ளது; அதை நான் பயன்படுத்துகிறேனா?

என்று கேட்க வேண்டும்.

13. “என்னால் முடியும்” என்ற திறனை வீணாக்காதே

நமக்கு:

அறம் செய்யும் திறன்,
கற்றுக்கொள்ளும் திறன்,
சிந்திக்கும் திறன்,
மன்னிக்கும் திறன்,
வழிபடும் திறன்

உள்ளன.

இவை:

மனித வாழ்வின் ஆன்மிக வளங்கள்.

அவற்றை:

வெறும் அன்றாடப் பொருள் தேடலுக்குள் மட்டும் பயன்படுத்தாதே.

14. வாழ்க்கையை இரண்டு கணக்குகளில் பாருங்கள்

ஒரு நாள் முடிவில்:

வெளிக் கணக்கு

இன்று நான் என்ன செய்தேன்?

அகக் கணக்கு

இன்று நான் எப்படிப்பட்ட மனிதராக இருந்தேன்?

இந்த இரண்டையும்:

சிவநோக்குடன் இணைத்தால்

196 வாழ்வில் செயல்படத் தொடங்குகிறது.

15. “எந்தக் கதியை நாடுகிறேன்?” என்ற வாராந்திர கேள்வி

வாரம் ஒருமுறை:

நான் இப்போது நாடுவது என்ன?

வெறும் வசதியா?

புகழா?

பாதுகாப்பா?

அல்லது உள்ளார்ந்த பக்குவமா?

இந்த கேள்வி:

வாழ்வின் உண்மையான முன்னுரிமையைத் தெளிவுபடுத்தும்.

16. குறிக்கோளும் பழக்கமும் பொருந்துகிறதா?

நாம்:

“அமைதி வேண்டும்”

என்று சொல்கிறோம்.

ஆனால்:

நாள் முழுவதும் சிதறலில் வாழ்கிறோம்.

“சிவநினைவு வேண்டும்”

என்று சொல்கிறோம்.

ஆனால்:

அதற்கான நேரம் ஒதுக்கவில்லை.

196 கேட்கிறது:

நீ நாடும் கதிக்கும், நீ வாழும் முறைக்கும் ஒற்றுமை இருக்கிறதா?

17. ஆன்மிக இலக்கு இருந்தால் நேர ஒழுக்கமும் வேண்டும்

ஒருவர்:

சிவநிலையை நாடுகிறேன்

என்று சொல்லலாம்.

ஆனால்:

தினமும் அதற்காக எந்த நேரமும் செலவிடவில்லை என்றால்,

அது:

ஆசை மட்டுமே.

எனவே:

கதிநோக்கம்
→ கால ஒழுக்கம்
→ சாதனை ஒழுக்கம்

என்ற நடை அவசியம்.

18. அறம் இல்லாமல் சாதனை ஆழமடையாது

ஜபம் அதிகமாக இருந்தாலும்:

கோபம் அதிகரித்தால்?

பூஜை அதிகமாக இருந்தாலும்:

கருணை குறைந்தால்?

நூல் அறிவு அதிகமாக இருந்தாலும்:

அகந்தை பெருகினால்?

அப்படியானால்:

அறமும் சாதனையும் ஒன்றுபடவில்லை.

196:

இந்த இடைவெளியைச் சரிசெய்கிறது.

19. வழிபாடு இல்லாமல் அறம் முழுமையா?

மனிதநேய அறவாழ்வு:

உயர்ந்தது.

ஆனால் இப்பாடலின் சைவப் பார்வையில்:

உயிரின் இறுதி சார்பு பற்றிய கேள்வி இன்னும் மீதமுள்ளது.

அதனால்:

அறம் மட்டும் அல்ல;

சிவநோக்கும் வேண்டும்.

இதுவே:

பசுபுண்ணியம்
மற்றும்
சிவபுண்ணியம்

என்ற உரைமரபின் வேறுபாட்டின் வாழ்வியல் ஆழம்.

20. “நான் நல்லவன்” என்ற அகந்தையை கவனி

அறம் செய்தாலும்:

“நான் மற்றவர்களை விட நல்லவன்”

என்ற எண்ணம் வரலாம்.

அது:

அறத்தை அகந்தைக்கான உணவாக மாற்றிவிடும்.

எனவே:

அறத்தைச் செய்;

ஆனால்:

அதை அர்ப்பணமாகச் செய்.

21. “நான் பக்தன்” என்ற அகந்தையையும் கவனி

வழிபாடு செய்தாலும்:

“நான் பெரிய பக்தன்”

என்ற அடையாளம் உருவாகலாம்.

அது:

மற்றவர்களைத் தாழ்வாக பார்க்கச் செய்யலாம்.

சிவபோற்றுதல்:

தாழ்மையை அதிகரிக்க வேண்டும்.

அது இல்லையெனில்:

போற்றுதல் இன்னும் உள்ளத்தை மாற்றவில்லை.

22. குரு உபதேசம் எந்த இடத்தில் வருகிறது?

குரு:

மனிதப் பிறப்பின் வாய்ப்பை உணர்த்துகிறார்.

அறத்தின் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்துகிறார்.

சாதனையின் திசையைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

சிவனை நோக்கித் திருப்புகிறார்.

ஆனால்:

செயலை சாதகர் தான் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இதனால்:

உபதேசம் → நடைமுறை → பக்குவம்

என்ற ஒழுங்கு அவசியம்.

23. வாழ்க்கைத் தேர்வுகளை “கதி சோதனை”க்கு உட்படுத்து

பெரிய முடிவு எடுக்கும் முன் கேள்:

இது என் அறத்தை வலுப்படுத்துகிறதா?

இது என் மனதை மேலும் சிதறவைக்கிறதா?

இது என் சிவநினைவுக்கு இடம் தருகிறதா?

இது என்னை எந்த மனிதராக மாற்றுகிறது?

இந்த நான்கு கேள்விகள்:

196-ன் வாழ்வியல் பரிசோதனையாக அமையலாம்.

24. உறவுகளில் கதி சோதனை

ஒரு உறவு:

உன்னை நல்லவராக மாற்றுகிறதா?

கருணையை வளர்க்கிறதா?

உண்மைக்கு அருகில் கொண்டு செல்கிறதா?

அல்லது:

பொய், பயம், அடிமைத்தனம்

அதிகரிக்கிறதா?

சாதகர்:

உறவையும் கதிநோக்கில் பார்க்க வேண்டும்.

25. தொழில் தேர்விலும் கதி சோதனை

ஒரு வேலை:

அதிக வருமானம் தரலாம்.

ஆனால்:

அறத்துடன் முரண்படுகிறதா?

உடல்–மனம் முற்றிலும் சிதைக்கிறதா?

குடும்பம் மற்றும் சாதனையை முற்றிலும் அழிக்கிறதா?

என்றால்:

வெறும் வருமான அளவால் மட்டும் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

26. மனித வாழ்வு குறுகியது என்பதால் முன்னுரிமை தெளிவாக வேண்டும்

188–195 வரை:

காலம் செல்கிறது

என்று தொடர்ந்து நினைவூட்டப்பட்டது.

196:

அந்தக் குறுகிய காலத்திற்குள்:

முக்கியமானதைத் தேர்ந்தெடு

என்று சொல்கிறது.

இது:

அவசர பயம் அல்ல;

முன்னுரிமை விழிப்பு.

27. தினசரி மூன்று செயல்கள்

196-ஐ மிக எளிய வாழ்வியல் முறையாக மாற்றினால்:

ஒன்று

இன்று ஒரு அறச்செயல் செய்.

இரண்டு

இன்று ஒரு உண்மையான சிவநினைவு நேரம் கொடு.

மூன்று

இன்று எடுத்த ஒரு முடிவு உன் கதிக்கு ஏற்றதா என்று ஆராய்.

இந்த மூன்றையும் தொடர்ந்து செய்தால்:

பாடல் வாழ்வாக மாறும்.

28. வாராந்திர சுயஆய்வு

வாரம் முடிவில்:

நான் யாருக்காவது நன்மை செய்தேனா?

என் பேச்சில் அறம் இருந்ததா?

என் சிவசாதனை தொடர்ந்ததா?

என்னுடைய வாழ்க்கைத் திசை தெளிவாகிறதா?

நான் கடந்த வாரத்தைவிட சிறிதளவு பக்குவமடைந்தேனா?

இவை:

மனிதப் பிறப்பின் அருமையைப் பாதுகாக்கும் கேள்விகள்.

29. மாதாந்திர கதி ஆய்வு

ஒவ்வொரு மாதமும்:

நான் என்ன பெற்றேன்?

என்று மட்டும் கேட்காதே.

மேலும்:

நான் எதை நோக்கி நகர்ந்தேன்?

என்று கேள்.

அதுவே:

196-ன் மையப் பயிற்சி.

30. 194–196 சாதனை வளர்ச்சி

194 — தவறான சார்பைத் திருத்து.
195 — சிவசார்பில் நிலைபெறு.
196 — அந்தச் சிவசார்பை அறமும் வழிபாடும் கொண்ட வாழ்க்கை நெறியாக்கி, உன் கதியை நோக்கிச் செல்.

இதனால்:

சார்பு → நிலை → நெறி → கதி

என்ற முழு சாதனை வடிவம் உருவாகிறது.

தினசரி சாதனை

காலை:

“இன்று நான் எப்படிப்பட்ட மனிதராக வாழப் போகிறேன்?”

நாளின் நடுவில்:

“இந்தச் செயல் அறத்திற்கேற்றதா?”

மாலை:

“இன்று சிவனை நினைத்த நேரம் இருந்ததா?”

இரவு:

“என் நாள் என் கதியை நோக்கி நகர்ந்ததா?”

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

மனிதப் பிறப்பு
↓
அதன் அருமையை உணர்
↓
கதியைத் தீர்மானி
↓
அறத்தை வாழ்
↓
சிவனைப் போற்று
↓
செயலும் சார்பும் ஒருமைப்படு
↓
காலத்தை நோக்கமுள்ள சாதனையாக மாற்று
↓
கதிநோக்கி வாழ்

சாதனைச் சூத்திரம்

பிறப்பைப் பெருமையாக்காதே — பொறுப்பாக்கு.
விதியைச் சும்மா ஏற்காதே — நெறியைத் தேர்ந்தெடு.
அறத்தைப் பேசாதே — செய்.
சிவனைப் புகழாதே மட்டும் — சார்ந்து வாழ்.
கதியை விரும்பாதே மட்டும் — அதற்கேற்ற பழக்கத்தை உருவாக்கு.
மனித வாழ்வை கழிக்காதே — சாதனையாக மாற்று.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

196-ன் சாதனை வாழ்வியல் மனிதப் பிறப்பை ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை வாய்ப்பாக அல்ல, கதிநோக்குடைய ஆன்மிகப் பொறுப்பாகப் பார்க்கச் செய்கிறது. எதை நாடுகிறாயோ அதற்கேற்றவாறு வாழ வேண்டும். அறம் செயலைச் செம்மைப்படுத்தட்டும்; சிவபோற்றுதல் உயிரின் இறுதி சார்பைச் செம்மைப்படுத்தட்டும். மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்வது பெருமை கொள்வதற்கல்ல — காலம் இருக்கும் போதே நல்லறம், வழிபாடு, சாதனை, சிவநினைவு ஆகியவற்றை ஒரே திசையில் அமைத்து வாழ்வை அர்த்தமுள்ள கதிப்பயணமாக மாற்றுவதற்காக.

பாடல் 196 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

மனிதப் பிறப்பின் அருமையிலிருந்து கதிக்கேற்ற அற–சிவநெறிக்கு

ஆம்விதி நாடி யறஞ்செய்மி னந்நிலம்
போம்விதி நாடிப் புனிதனைப் போற்றுமின்
நாம்விதி வேண்டும் தென்சொல்லின் மானுடர்
ஆம்விதி பெற்ற வருமைவல் லார்க்கே. (196)

196-ஆம் பாடல் மனித வாழ்வை ஒரு மிகத் தெளிவான கேள்விக்குள் கொண்டு வருகிறது:

“நான் எதை நாடி வாழ்கிறேன்?”

மனிதப் பிறப்பு கிடைத்துவிட்டது என்பதே அதன் நிறைவு அல்ல.
அதன் அருமையை உணர்ந்து:

எந்தக் கதியை நாடுகிறோம்,
அதற்கேற்ற எந்த நெறியை வாழ்கிறோம்

என்பதே முக்கியம்.

1. “விதி” — தலைவிதி அல்ல; கதிக்குரிய நெறி

இப்பாடலில் விதி:

மாற்ற முடியாத தலைவிதி

என்ற பொருளில் மட்டும் வரவில்லை.

அது:

வழி,
முறை,
ஒரு நிலையை அடையச் செய்யும் நெறி

என்ற பொருள் வளையத்தில் இயங்குகிறது.

இதனால் பாடலின் மையம்:

என்ன நடக்கும்?

என்பதல்ல;

எந்த வழியில் நான் நடக்க வேண்டும்?

என்பதே.

2. மனிதப் பிறப்பு — வாய்ப்பு

கடைசி அடி:

மனிதப் பிறப்பின் அருமையை நினைவூட்டுகிறது.

இதன் பொருள்:

மனிதராகப் பிறந்தோம் என்பதால் பெருமை கொள்ளுதல் அல்ல.

மாறாக:

அறம் செய்யும் திறன்,
சுயவிசாரணை செய்யும் திறன்,
சிவனை நாடும் திறன்

எனக்கு கிடைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்தல்.

அதனால்:

அரிய பிறப்பு → உயர்ந்த பொறுப்பு.

3. “அறம் செய்மின்” — செயலைச் செம்மைப்படுத்துதல்

பழைய உரை:

அறத்தை பசுபுண்ணியத்துடன் இணைக்கிறது.

அதாவது:

பிற உயிர்களுக்குச் செய்யும் நன்மை,
நல்லறம்,
நீதிநிலை,
கருணை

மனித வாழ்க்கையை உயர்த்துகின்றன.

இதனால்:

அறம் என்பது சமூக ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல;

ஆன்மிகப் பக்குவத்திற்கான அடித்தளமும் ஆகும்.

4. “புனிதனைப் போற்றுமின்” — சார்பைச் செம்மைப்படுத்துதல்

இரண்டாவது ஏவல்:

புனிதனைப் போற்றுமின்.

இங்கு:

புனிதன் = சிவன்.

அறம்:

செயலைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

சிவபோற்றுதல்:

உயிரின் இறுதி சார்பைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

இதனால்:

அறம் + சிவசார்பு

என்ற முழுமையான மனித வாழ்வு உருவாகிறது.

5. இந்நிலம் ↔ அந்நிலம்

பழைய உரைமரபின் படி:

முதல் அடியில் மறைந்த இந்நிலம்

மற்றும்:

இரண்டாம் அடியின் அந்நிலம்

இரண்டு கதிகளை வேறுபடுத்துகின்றன.

இந்நிலம்

உலகில் நல்ல நிலை, உயர்ந்த பிறவி, நல்வினைப் பயன்.

அந்நிலம்

சிவனை நோக்கிய உயர்ந்த நிலை; பழைய உரையில் சிவலோகம்.

இதனால்:

நோக்கம் எது என்பதைப் பொறுத்து நெறியின் பயனும் மாறுகிறது.

6. அறமும் சிவபோற்றுதலும் போட்டியிடுவதில்லை

பாடலை:

அறமா? சிவபக்தியா?

என்று இரண்டில் ஒன்றாகப் பிரிக்கக்கூடாது.

மாறாக:

அறம் மனிதனைச் செம்மைப்படுத்துகிறது;

சிவபோற்றுதல் உயிரின் திசையை இறைநோக்காக்குகிறது.

இதனால்:

நல்ல மனித வாழ்க்கை → சிவநோக்கிய வாழ்க்கை

என்ற வளர்ச்சி சாத்தியமாகிறது.

7. நல்லவனாக இருப்பது மட்டும் போதுமா?

திருமூலர் அதில் நிற்கவில்லை.

அவர்:

நல்லற வாழ்வுடன்,

உயிரின் இறுதி கதி எது?

என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறார்.

இதனால்:

நல்ல நடத்தை
+
இறைநோக்கு

இரண்டும் ஒன்றிணைகின்றன.

8. சிவபோற்றுதல் சடங்கு மட்டும் அல்ல

புனிதனைப் போற்றுதல்:

வாயால் புகழ்தல் மட்டும் அல்ல.

அது:

வழிபாடு,
நினைவு,
அர்ப்பண உணர்வு,
இறைநோக்கிய வாழ்வு

என்ற பரப்பைக் கொண்டது.

இதன் நோக்கம்:

சிவனுக்கு புகழ்ச்சி அளிப்பது அல்ல;

உயிரின் சார்பை சிவனை நோக்கி நிலைநிறுத்துவது.

9. 195 → 196 : உள்சார்பிலிருந்து வாழ்வுநெறிக்கு

195:

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196:

அந்தச் சார்பை வாழ்வின் செயல்களாக மாற்று.

இதனால்:

உள் நிலை
↓
நெறி
↓
செயல்
↓
கதி

என்ற தொடர்ச்சி உருவாகிறது.

10. 194–196 முழுச் சாதனை அமைப்பு

194

மாறும் கருவிகளில் இறுதி சார்பை வைக்காதே.

195

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

அந்தச் சிவசார்பை அறமும் சிவபோற்றுதலும் கொண்ட கதிநோக்கிய வாழ்வாக மாற்று.

இதனால்:

சார்பு திருத்தம் → நிலைபெறுதல் → வாழ்வுநெறி

என்ற மூன்று படிகள் நிறைவு பெறுகின்றன.

11. நிலையாமை இங்கு என்ன ஆகிறது?

188 முதல்:

உடல்,
பொறி,
உணர்வு,
காலம்

எல்லாம் நிலையற்றவை என்று காட்டப்பட்டது.

196 இப்போது:

அந்த நிலையாமை வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதில்லை;

மாறாக:

அரிய காலத்தை அர்த்தமுள்ள கதிக்காக பயன்படுத்த வேண்டும்

என்று கூறுகிறது.

இதனால்:

நிலையாமை → பொறுப்பு

என்ற மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

12. மனிதப் பிறப்பின் அருமை எதில்?

அருமை:

உடல் வடிவத்தில் அல்ல.

சமூக உயர்வில் அல்ல.

அறிவாற்றலில் மட்டும் அல்ல.

மாறாக:

திசையைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழும் ஆன்மிக வாய்ப்பில்.

மனிதன்:

தன் செயல்களை ஆராய முடியும்.

தன் கதியை விசாரிக்க முடியும்.

அறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

சிவனை நோக்க முடியும்.

இதுவே பாடலின் அடிப்படை அருமை.

13. 188–196 வரை அதிகாரத்தின் பெரும் இயக்கம்

188 — தோன்றியவை மாறுகின்றன.
189 — பொறிகள் நிலைக்காது.
190 — உடல் உயிரல்ல.
191 — உயிர்க்குயிராய் சிவன்.
192 — உயிரின் கருவிவழி அறிவு வரம்புடையது.
193 — உடலும் காலமும் மாறுகின்றன.
194 — தவறான சார்பைத் திருத்து.
195 — சிவசார்பில் நிலைபெறு.
196 — மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்து கதிக்கேற்ற அற–சிவநெறியை வாழ்.

இதனால் அதிகாரம்:

நிலையாமையை அறிதல் → உயிரை வேறுபடுத்துதல் → சிவனைச் சார்தல் → கதிநோக்கிய மனித வாழ்வு

என்ற ஆழமான அமைப்பை அடைகிறது.

ஒரே பார்வையில்

ஆம் விதி — ஒரு நிலையை அடையும் நெறி.
அறம் செய்மின் — நல்லறச் செயலை மேற்கொள்ளுங்கள்.
அந்நிலம் — பழைய உரையில் சிவநிலை / சிவலோகம்.
போம் விதி — அந்த நிலையை அடையும் வழி.
புனிதன் — சிவன்.
போற்றுமின் — சிவனை வணங்கி சாருங்கள்.
மானுடர் ஆம் விதி பெற்ற — மனிதப் பிறப்பைப் பெற்றவர்.
அருமை வல்லார் — மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர வல்லவர்.

முழுச் சாரம்

196-ஆம் பாடல் மனிதப் பிறப்பை:

பிறந்து வாழ்ந்து மறையும் நிகழ்வாக மட்டும் அல்ல;

ஒரு கதியைத் தேர்ந்தெடுத்து அதற்கேற்ற நெறியை வாழ வேண்டிய ஆன்மிக வாய்ப்பாக

அமைக்கிறது.

அறம்:

வாழ்வின் செயலைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

சிவபோற்றுதல்:

உயிரின் இறுதி சார்பைச் செம்மைப்படுத்துகிறது.

அதனால் மனிதப் பிறப்பின் அருமை:

காலம் நீடிப்பதில் அல்ல;

கிடைத்த காலத்தை சரியான திசையில் பயன்படுத்துவதில்.

இதுவே 196-ன் மையம்:

எதை நாடுகிறாய் என்பதைத் தெளிவுபடுத்து; அதற்கேற்றவாறு வாழ்.

ஞானச் சூத்திரம்

மனிதப் பிறப்பு கிடைத்தது
↓
அதன் அருமையை உணர்
↓
கதியை விசாரி
↓
கதிக்கேற்ற நெறியைத் தேர்வு செய்
↓
அறம் செய்
↓
புனிதனைப் போற்று
↓
செயலும் சார்பும் ஒரே திசையில் அமையட்டும்
↓
மனித வாழ்வை சிவநோக்கிய சாதனையாக மாற்று

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

195 “சிவசார்பில் நிலைபெறு” என்று கூறியபின், 196 “அந்தச் சார்பை கதிநோக்கிய வாழ்க்கை நெறியாக மாற்று” என்று அடுத்த படிக்குக் கொண்டு செல்கிறது. மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்தவன் தன் வாழ்வு எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். பழைய உரையின் படி இந்நிலத்தில் நல்ல கதியை நாடினால் அறம் செய்; அந்நிலமாகிய சிவநிலையை நாடினால் புனிதனைப் போற்று. இதன் ஆழமான உபதேசம்: மனிதப் பிறப்பு கிடைத்ததே அதன் பெருமை அல்ல; கிடைத்த காலத்தையும் செயல் திறனையும் அறமும் சிவசார்பும் கொண்ட கதிநோக்கிய வாழ்வாக மாற்றுவதே அதன் அருமை.

திருச்சிற்றம்பலம்.